Vergeten merken – Spijker 1898-1925




Bij de vergeten merken kan de Spijker uiteraard niet vergeten worden. In 1860 besloten de broertjes Spijker om koetsen te gaan bouwen. Beide waren smid dus dat moest goedkomen. Het feit dat de gouden koets na meer dan 100 jaar het nog steeds goed doet is een voorbeeld van de kundigheid waarmee ze ook auto’s bouwden. Ze staan bekend om de uitvinding van de zescilinder, de eerste auto met remmen op alle wielen, de eerste vierwielaangedreven auto en ga zo maar door. De eerste auto’s werden in licentie met Benz gemaakt en heten dan ook Spijker-Benz. In 1903 werd Spijker Spyker en werd ook de fameuze Spyker gebouwd die in 1907 tweede werd in de ralley Peking-Paris. In datzelfde jaar stierf een van de broertjes en trok de andere zich terug uit het bedrijf. Na een aantal kwakkelende jaren onder andere leiding en een tussentijdse stop om vliegtuigen te maken voor WO1 werd in 1925 de productie gestaakt. Het bedrijf ging voor de derde maal failliet. Maar de historie van dit bedrijf leeft voort…


Onze tafel

We hebben in de kamer een grote eettafel staan. We doen er eigenlijk helemaal niets mee. De was ligt er wel eens op, de katten lopen er overheen, er staan permanent twee kindergriezels op en een fruitschaal. Maar echt gebruiken doen we de tafel eigenlijk zelden. Dit kwam in een gesprek met een andere logger gisteren even naar boven. Wij hebben onze eetgewoonte in de loop van de jaren verplaatst van de eethoek naar de bank. Gezellig met je bord naar de TV of desnoods naar de PC kijken. Niet mijn voorstelling van gezellig eten, maar in dat opzicht moet ik me ook aan vrouw en kinderen aanpassen (lees daar heb ik ook niks over te vertellen). Dit in tegenstelling tot de stoelen die bij de tafel horen, die zijn bijna versleten. Die worden gebruikt als computerstoelen, deze zijn heel comfortabel, lekker zacht met armleuningen erop. Alleen is er nu ene gekraakt, De firewall van de stoel was niet bestemd voor de virusaanval met de inzet van mijn volle gewicht. Neergeschoten in de DMZ bij Checkpoint Charlie. Af en hou ik van een melige bui….



Zottendag

Vandaag is voor ons een feestdag. Op 31 januari 1975 zijn we getrouwd, voor de wet heette dat destijds. De kerkelijke inzegening was voor ons ongelovigen niet weggelegd. Getrouwd in onze eigen oranje Volkswagen Kever, Snoopy. En dat is inmiddels al heel lang geleden, al lijkt het nog als de dag van eergisteren. Helaas moeten we alle twee werken, maar dat mag de feestvreugde niet drukken. Niet dat het al die tijd feest is geweest, maar in voor en tegenspoed zullen we maar zeggen, zijn we zover gekomen. 33 jaar is ook een zottengetal dat weet iedere Carnavalist. En net vandaag start in Gebrook het carnavalsgebeuren met het traditionele Kowrenne op de mert. Toeval, of niet, wij vieren hier gewoon ons eigen feestje…



En ineens was het een website – By Frank

Stonden er de week daarvoor nog maar enkele blokken tekst; een kopfoto en een andere achtergrondkleur waren voldoende om de site gestalte te geven. A website is born. Vanaf nu kan hij gaan groeien.

Sjoerd had mij gevraagd de kopfoto te maken. Een hele uitdaging want zo creatief ben ik nou ook weer niet. Maar om het in inmiddels oud Nederlands te zeggen: Op een gegeven moment viel het kwartje, (voor de jeugd: dat was vroeger een muntje, wat ongeveer 12 eurocent waard was).

Gelukkig heeft hij voldoende hobbies, om inspiratie bij op te doen. In de kopfoto heb ik een aantal van deze hobbies afgebeeld. Het was uiteindelijk kwestie van materiaal zoeken. Na enig gegoogel was dat snel voorhanden.

Limburg in beeld – Hunnecum en Vink




Schimmert hebben we overgeslagen, niet dat dat niet mooi genoeg is, wel degelijk. Trouwens stukjes over de reus van Schimmert en over de schansenoven zijn reeds van mijn hand verschenen. Maar er zijn loggers die daar thuishoren en dit dorp met al zijn pracht veel beter kunnen beschrijven. Nee, wij gaan verder langs de rijksweg en naderen Hunnecum. Het is dat de drukke rijksweg er doorheen loopt, anders had je het net als Helle en Brand, overal in het limburgse landschap kunnen parkeren. Op de foto ziet u een typische spekboerderij uit 1824.



Kenmerkend is de bouwwijze van deze in lagen mergelsteen en baksteen. Maar we gaan rechtsaf richting Manege de blauwe steen en daarna door naar Vink. we lopen richting Kasteel, maar maken een ommetje door het bos. Langs mooie vergezichten en de kenmerkende holle wegen in Limburg naderen we nu Wijnandsrade. (de plaatjes zijn uiteraard aanklikbaar)



Keek op de afgelopen week (8) – windhandel

Van de week hadden we het over de windhandel die de beurs moet heten. Het verhandelen van papiertjes die aandelen heten. Ik kan me niet voorstellen dat daar de hele economie aan ophangt. Alsof bedrijven op een dag 10 procent minder waard zijn doordat de aandelen zakken. Volgens mij is een bedrijf evenveel waard als de koersuitgifte van de aandelen was. Voor mij is de hele aandelenhandel niet minder dan gebakken lucht, een speeltje voor de rijken die elkaar de loef afsteken, en af en toe moet dat gecorrigeerd worden. Helaas zit daar waarschijnlijk ook mijn pensioen en mijn hyphoteek in. En over windhandel gesproken, wat vindt je van dit 22.000 dollar poesje. Daar kun je wel even mee gaan wandelen. Er zitten er nog een paar op Schiphol vast. Het is de grootste tamme poes en wordt momenteel alleen in de USA gefokt.



Vergeten merken – ISO Isetta 1950- 1962



De dwergauto bij uitstek is de iso of eigenlijk de isetta wat kleine iso is. Renzo Rivolta was een succesvol zakenman die in 1939 een bedrijf in, jazeker, koelkasten en kachels kocht. Het bedrijf, Isothermos raakte door de tweede wereld oorlog een beetje in het slop en Renzo besloot scooters te gaan maken. De eerste, een isothermo Furetto voldeet niet en werd prompt met al zijn makkers in een diep gat gegooid. Einde oefening op naar de volgende. Deze was meer succesvol en werd de ISO 125. Dit succes was de reden om de naam van de onderneming aan te passen naar ISO. Maar het moest een overdekte scooter worden. Klein, zodat je hem met de neus naar het trottoir kon parkeren en met de deur aan de voorkant ook veilig, je kon zo meteen het trottoir opstappen. Een ideale vormgeving, de druppel (alhoewel de bijnaam watermeloen was). we praten hier over 1950. Na twee jaar was de Isetta een feit. Tot 1962 zijn er Isetta’s geproduceerd onder vele merknamen. Degene die de de Isetta beroemd heeft gemaakt was BMW. Dat er nu nog BMW’s rijden is alleen aan de ISO Isetta te danken. Naast de standaarduitvoering zijn verschillende andere vormen van deze auto bekend, zoals ook op de foto’s de ISOCARRO. De rest is historie. Ze werden al gauw voorbij gestreefd door de economische groei… Ze waren gewoon te klein voor een gezin.