Luxe problemen – door Frank (van ikfotograag.nl)

Vandaag geen tutorial, tip of truc. Daar heb ik even geen tijd voor gehad. Ik ben bezig met een zeer uitgebreid vergelijkend warenonderzoek. Ik wil mijn compactcamera verruilen voor een spiegelreflex. Aanbod is er genoeg en dat is gelijk een deel van het probleem. Ik stroop momenteel alle forums en websites af naar informatie over camera’s, objectieven (lens mag je niet zeggen, dat is een zonde) accesoires en leveranciers. De camera is eigenlijk het gemakkelijkste deel. Het wordt er vrijwel zeker een met zonder live-view, en met zonder draaibaar LCD-schermpje. Live-view vreet batterijen en maakt de camera langzamer. Bovendien gaat live-view ten koste van de grootte van de zoeker.e Die keren dat live-view, vanwege een onmogelijk opnamestandpunt, interessant zou zijn, verzin ik wel iets listigs.

Wat nog veel lastiger is, is de lens het objectief, met name het zoombereik, de lichtsterkte, en zeer belangrijk de prijs. Voor een beetje zoomlense ben je bijna meer kwijt dan de camera zelf. Ik twijfel nog tussen een 16 x 105 en een 18 x 250. De inmiddels uitgekozen camera (favoriet) heeft een cropfactor van 1,5 dus effectief zou dat ongeveer op 24 x 150 of 28 x 375 uitkomen. Maar die 16 milimeter groothoek spreekt mij toch ook erg aan.

En dan moet er ook nog een winkelier bij gezocht worden. De plaatselijke winkeliers hier in het zuiden zijn echt honderden euro’s duurder dan de Nederlandse internetwinkels. De “service” wordt dus dubbel en dik betaalt. Bovendien verwacht je bij een kwaliteitsproduct die “service” eigenlijk niet nodig te hebben. Het verkooppraatje hoef ik niet, alle informatie heb ik immers zelf al bij elkaar gezocht. Maar ik geef het toe, dit zijn echte allemaal luxe problemen. En problemen wil ik het eigenlijk niet noemen, het is toch ook wel leuk om je mee bezig te houden. Het zal uiteindelijk een keuze zijn waar ik jarenlang plezier aan kan beleven.





De deurwaarder


Gisterochtend maar meteen de koe bij de horens gevat en aan de slag gegaan. Hornbach is om zeven uur in de ochtend open, en niet veel later was ik daar. Dat kwam ook alleen maar omdat ik mijn vrouw naar het werk moest brengen, maar toch. Meteen een nieuwe stortbak gekocht en die in de loop van de ochtend gemonteerd. Tevens wat oude troep, een lading oude computers en wat ander elektrisch spul wat we toch niet meer gebruiken, naar het milieupark gebracht. Daarna letterlijk de bloemetjes buiten gezet, onder begeleiding van de politie die weer eens moest assisteren bij het bezoek van een deurwaarder aan de overzijde. De passiebloem eruit, de lavendel eruit en wat nieuws erin. Het is nog een beetje klein, maar dat spul groeit vanzelf. U ziet, ik verveel me dus geen moment hier. Alleen het weer is niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar een kniesoor die daar op let als je toch aan het werk bent.


Easystar

Een huis zonder boeken is als een lichaam zonder ziel

De boekenbeurs gisteren viel tegen, we hebben wel een aantal dingen gekocht, maar veel boeken waren ook verkrijgbaar bij de witte boekenhal en zijn daar zelfs goedkoper. We hebben wat boeken aangeschaft die redelijk in prijs waren en elders niet te krijgen. Beter ging het in de middag bij het tuincentrum in Beek. Onze voordeur wordt weer eens lekker opgefleurd vandaag (ja hoor, een foto volgt als ik klaar ben). Daarnaast mag ik vandaag eens op zoek gaan naar een nieuwe stortbak voor boven. De oude(nieuwe) hangt er maar zielig bij, die steunt alleen nog op de pot en hangt verder alleen nog maar aan de stopkraan.
Het beste van de zondag was het avondje vliegen. Ik “up and go” met de Multiplex Easystar en Humberto met de zelf ontworpen zwever. Op de foto ziet u mijn vriend Humberto die de zwever omhoog gooit. Ondanks eerdere tegenslagen was deze hernieuwde Maiden Flight een groot succes. Door het grote draagvlak en de V-Tail blijft het toestel prima in de lucht en moet je moeite doen om hem beneden te krijgen. Het was dat het donker werd en de accu’s leegraakten…


Stilte voor de storm

Vandaag moeten jullie een beetje stil zijn. Ik ben namelijk van plan om de boekenbeurs in het MECC in Maastricht te bezoeken. In de beginjaren van dit boekenfestijn kon je er leuke dingen kopen, het laatste jaar viel het ons wat tegen. Maar toch een nieuwe kans. Ik hoop dat het niet dezelfde kant opgaat als met de Slegte, daar kun je ook al geen goed computerboek meer vinden. En dat terwijl er volgens mij voldoende boeken te vinden zijn. Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat we een beetje door de nieuwe ontwikkelingen heen zijn en alles een beetje trager gaat. Aan spreadsheets en tekstverwerkers is niet veel meer te verbeteren, en computeronderwijs krijgt iedereen op school al. Dat was in de beginjaren wel anders. Wellicht dat er iets over mijn andere hobby te vinden is. Gelukkig heeft Antoinette andere interesses, die gaat voor SF of Fantasy, ook leuk af en toe, maar dan moet ik me eerst een andere fiets aanschaffen, die ik nu heb wordt een beetje wazig…

Hillman Imp

Wie kent nog dit grappige autootje, gebouwd van 1963 to 1976, ofwel nog niet zo heel lang geleden. Ik hoor u denken, Hillman was het geen Sunbeam, of een Commer, of een Singer… In werkelijkheid hoor ik u helemaal niet, want de meeste van u zeggen deze merken niets. Het waren namelijk allemaal dezelfde auto’s met een andere naam. In die tijd was men nog erg merkentrouw en zo werd voor alle merken die onder de Rootes groep vielen eenzelfde auto gemaakt (en meestal gebouwd door Hillman). Niet dat dit hielp want de Rootes Group werd uiteindelijk Chrysler Europe met o.a. Talbot (Simca) en werd even later overgenomen door Peugeot. Die sloopte de hele handel en ging in de vrijgekomen fabrieken peugeotjes maken. Ook een manier om de Concurrentie uit te schakelen. De kwaliteit van deze auto’s was gewoon kut (Kwalitatief Uitermate Teleurstellend), en daarom zijn er nog maar weinig goede exemplaren over. Toch zijn er diverse clubs en websites die proberen om deze vergane glorie nog in stand te houden. Als je wat meer over deze auto te weten wil komen moet je maar eens kijken op deze Imps4ever site.

IMP 1: The very first Hillman Imp to roll off the production line at Linwood, near Paisley, Scotland in 1963. Seen here in the recreated Rootes car showroom inside the Glasgow Transport Museum at their old home within the Kelvin Hall.ephoto: Leslie Thomson

Der letste

Gisteravond zijn we druk in de weer geweest met het repareren van onze modelvliegtuigen, het mooie weer komt eraan en dan moet alles uiteraard vliegklaar zijn. Vandaag is het voor mij alweer de laatste werkdag van de maand. Ik heb een paar dagen verlof en met een extra feestdag erbij komt dat uit op een weekje thuis. En als het weer een beetje droog blijft, wordt het een tuinwerkweekje. Maar eerst vandaag nog even werken, een haringkie happen en dan…. Tsjakka, het weekend in.

Utrecht, alweer…

Gisteren was ik alweer in Utrecht. Dat is tegenwoordig voor mij de “place to be” op de een of andere manier. De beurs Overheid en ICT stond op het programma. Een fijne gelegenheid om samen met collega Frank eens wat rond te kijken en te netwerken, zoals dat nu zo deftig heet. Maar alles begon al bij het vertrek in Sittard. De trein van 7.53 is niet uit Maastricht vertrokken. u kunt de eerstvolgende trein nemen en u samenproppen met de passagiers die daar ook mee moeten. Gezellig he. De coupe was vol en we zaten net in de trein toen we door een asociaal figuur met tegenover zich de tas en jas op de stoel, m.a.w. hier zit al iemand, nee dus, erop werden gewezen dat we in een stilte coupe zaten. Pfff, wat een zin. En een klere herrie kwam er in ene uit het compartiment naast ons. De hele coupe gniffelde, maar de heer stond niet meer op om een vermanend woordje met deze herriemakers uit te wisselen … In Eindhoven droop hij af met de staart tussen de benen, na nog wat verontschuldigingen te hebben aangeboden. Maar goed, de beurs was best geslaagd, tenminste, we hebben datgene kunnen doen waarvoor we gekomen waren en zijn bij wat firma’s op de hoogte gebracht van nieuwe ontwikkelingen die gelukkig in ons straatje passen. Een nieuwe visitekaartjesstrategie moet uitkomst brengen. Nooit meer bij firma’s die je niet kent een kaartje achter laten. Don’t call us if we don’t call you. Voor ieder kaartje wat je achterlaat krijg je een hoop spam terug, en meestal een stroom van telefoontjes. Na een aantal uren rondgelopen te hebben zijn we bij La Place in V&D wat gaan eten. Ik heb daar op het dakterras even een foto voor u gemaakt (aanklikbaar). En u gelooft het niet, op de terugweg hadden we geen vertragingen, geen uitgevallen treinen en verliep de reis voorspoedig.e En “best of all”, was er zelfs wat lekkers te eten thuis (u hoort mij niet klagen hoor, de zalm was yammie).