Vought F4U – Corsair



Een van de vliegtuigen die we momenteel (na) aan het bouwen zijn is de Corsair. Normaliter hou ik me aan het model vast en kijk ik niet naar het echte vliegtuig, maar de Corsair is door zijn unieke verschijning een uitzondering. Het was in de tweede wereldoorlog een zeer succesvol vliegtuig wat speciaal ontwikkeld was voor het landen en stijgen vanaf een vliegdekschip. Daarvoor had het vliegtuig een sterk landingsgestel nodig. Daarvoor waren korte afstanden nodig tot aan de romp. maar door de grote propellers ging dat niet. Dus als Mohammed niet naar de berg komt, brengen we de vleugels maar naar beneden. Het bijkomende voordeel was dat het vliegtuig door een groter dragend oppervlak met kleinere vleugels een stuk sneller werd. En eigenlijk daardoor weer niet geschikt voor de Amerikaanse vliegdekschepen. Door het grote succes van dit vliegtuig gingen uiteindelijk ook de Amerikanen door de bocht. even wat feiten: De topsnelheid was zo’n 720 km per uur met een startgewicht van ca 6 ton inclusief bommen en mitrailleurs. Als het toestel leeg terug kwam was het net iets zwaarder dan 4 ton. Met extra buitentanks kon het vliegtuig een afstand van ca 2500 km afleggen.



Verpaupering

Nee, niet verbaasd kijken van waar is het photo(shop)day logje, dat komt door omstandigheden wat later. Ook mijn Collega Frank heeft het razend druk. En zoiets kost nu eenmaal wat meer tijd. Verpaupering slaat op de buurt waarin ik woon. Was het tot voor enkele jaren een drugs buurt met veel oudere woningen van waaruit gedeald en gekweekt werd, nu is de buurt zich langzaam aan het herstellen. Veel van de oudere woningen zijn opgekocht en worden volledig gerenoveerd. De foto die u ziet is het pand aan de overkant van de straat. In plaats van een XTC-lab is er nu een Nailstudio gevestigd. maar er zijn meerder voorbeelden. Volgens mij hebben de Luxemburgse mannetjes van Irene zich gesplitst en is een gedeelte hier aan de slag gegaan. Ook het cafe naast ons krijgt een grote opknapbeurt en wordt nooit meer een cafe. Er worden luxe appartementen van gemaakt en als ik kijk wat er allemaal gesloopt is blijft er van de basis niet veel meer staan. Ik schat dat er inmiddels zo’n dertig containers aan puin zijn weggevoerd. Dit heeft ook gevolgen voor onze tuin. Er komt een gedeeltelijke nieuwe afscheiding die door de eigenaar van het pand wordt aangebracht en waarbij onze houten afscheiding professioneel wordt hergebruikt. De houten palen worden vervangen door vakkundig gemetselde muurtjes en de tussen stukken met ons hout. Het wordt nog eens wat.


Vakantie in Toscane

Vakantie trekt me eigenlijk niet zo. Het liefste besteed ik mijn tijd in en om eigen huis. Vliegen heb ik moeite mee dus verre reizen vind ik niks. Tot voor kort, volgend jaar willen we eens de overtocht maken naar de ouders van mijn vriend in Aruba. Maar eerst even ergens anders oefenen. Dit jaar gaan we in oktober ook op vakantie. Al jaren willen we eigenlijk eens de sfeer proeven in het Italiaanse Toscane en we gaan dan ook lekker met Peter Langhout naar Toscane. Niet zelf rijden, maar met de bus en alles is keurig verzorgd, wat wil je nog meer. Geboekt hebben we al, nu aftellen…. nog maar zes maanden te gaan!. Alleen moet ik van mijn vrouw de laptop op mijn buik schrijven en mag ik niet naar een internet cafe (weet zij veel…).

Monday, monday

Vandaag wordt het overleven op het werk. Na een werkdag gisteren van 12 uur en in totaal zo’n 70 uur uur in de afgelopen week loop ik langzaam op de achterste pootjes. Maar, als alles goed gaat zit het er over anderhalve week op en hebben we een van de grootste IT-projecten in mijn loopbaan afgesloten. Alle beren op de weg ruimen we gewoon op en we gaan met z’n allen ervoor. U snapt dat het schrijven van dit stukje meer een must was dan hobby. Aan de andere kant toch even iets anders dan werken, om in HAZOP termen te komen. Ik hou het verder voor gezien. Om zeven uur moet ik alweer aanwezig zijn om assistentie te verlenen aan onze helpdesk. Vandaag ben ik helpdeskmedewerker, floorwalker, projectleider en gaat het normale werk ook gewoon door. Gelukkig heeft een dag vierentwintig uur…

De uitbreiding


Iedereen die hier wel eens langskomt weet dat we een voorliefde hebben voor mooie bloemen. En wel speciaal voor orchideeen. Omdat ik vandaag moet werken hebben we gisteren een bezoek gebracht aan een orchideeenkwekerij in Nederweert, Claessen. Daar hebben we onze verzameling weer eens uitgebreid met een paar mooie exemplaren. Ons probleem is niet hoe krijgen we ze weer aan het bloeien, maar waar laten we alle exemplaren. Momenteel hebben we als ik rond om me kijk weer een tiental in bloei staan en de rest komt ook alweer in de knoppen. Dat is toch veel mooier dan een een paar bloemetjes van de bloemist. Die zijn na een een week alweer weg. Een orchidee bloeit een week of acht tot tien, en als je het goed doet na een paar maanden alweer.

Renault 4cv 1947 – 1967



In de oorlog waren de fabrieken van de Regie Nationale des Usines Renault onder Duitse bezetting maar dat hinderde twee franse ingenieurs niet om in het geheim te werken aan de auto van de toekomst. Een kleine zuinige wagen die voor iedereen bereikbaar moest zijn. Net zoals de Volkswagen, maar dan Frans. Na de oorlog werd de fabriek door Generaal de Gaulle geconfisqueerd en ter beschikking gesteld aan een nieuwe beheerder. In 1947 begon de productie van dit in Nederland minder bekende autootje. De productie liep door tot in 1961. En vergis u niet, er werden meer dan een miljoen exemplaren van geproduceerd in die tijd. En achteraf gezien vind ik dit autootje eigenlijk veel leuker dan zo’n saaie Duitse eenheidsworst.

Een glimlach in Heerlen


Een glimlach, dat moeten de beelden die momenteel het centrum van Heerlen bevolken oproepen. De beelden van Cristel Lechner doen dat ook. Ze zijn heel alledaags, maar ook weer niet. De beelden zijn geplaatst op initiatief van de stichting vrouwen laten Heerlen glimlachen. En gezien de reacties van de omstanders is het een succes. Wist je voor een aantal jaren terug dat deze beelden het weekend niet zouden overleven. Nu valt het mee. voor zover ik weet is er pas ene aan baldadigheid gestorven. Op de website van de stichting staan alle beelden. Ik laat er hier maar een paar zien. Ze staan echt door heel Heerlen heen. Sommige in groepen en anderen alleen. Neem gewoon eens een kijkje op de site, of kom zelf eens naar Heerlen. (foto’s zijn aanklikbaar)