Vriendjes – by Frank

Ik heb het weer overleefd. Het was gelukkig niet de piloot zijn tijd, dus kan ik weer een stukje schrijven. We zijn net terug gekeerd uit de Dominicaanse Republiek, het was er echt grandioos. Zelden zo’n mooie vakantie gehad. Een prachtige omgeving, zeewater zo warm als badwater, veel mooie vissen tijdens het snorkelen, mooi weer, lekker eten en veel vitamine R*. En dan ook nog een perfect hotel. We hadden een mooie ruime kamer, maar die moesten we wel delen. We deelden de kamer met een aantal huisgecko’s. Deze diertjes kom je in vrijwel alle warme regionen van de wereld tegen. Helaas zijn er ook mensen die er bang voor zijn en ik heb zelfs al van mensen gehoord die hun kamer niet meer in durfden. Nou ze doen echt niks. Je hoef er niet bang voor te zijn. Ik vind het zelfs bijzonder om ze in huis te hebben. Wij waren er dan ook blij mee, ze lusten namelijk muggen. En muggen hebben ze weer meer dan genoeg in de Dominicaanse Republiek. Ze kregen ze gewoon niet allemaal opgegeten. Volgens mij lagen de gecko’s overdag, op hun rug ergens te verteren (uit te buiken). Overdag zie je ze dan ook niet niet, als je gaat zoeken dan vind je ze soms verscholen achter een gordijn, een schilderij of een ander donker plekje. Eenmaal op jacht dan zie je ze zelfs ondersteboven tegen het plafond rennen. Een mug of een ander insect is dan ook kansloos. Ze springen er zelfs naar toe. Als we ze niet op de kamer hadden gehad dan hadden we zeker veel meer muggenbulten gehad. Vriendjes dus.
Onderstaande foto heb ik ’s nachts gemaakt, terwijl een van onze vriendjes even stil tegen de witte plafond zat. (Klikken voor een grotere weergave).


* Vitamine R = Rum

Niks funny vandaag, helemaal niet

Op de valreep zullen we maar zeggen, diep in de nacht is overdreven maar ik ben nog niet klaar met windows. Wilde dat kreng eerst niet starten, wilde hij gisteravond ook niet meer afsluiten. Je hebt van die dagen. Maar och, het regende en ik heb de knoop maar doorgehakt en heb de hele zaak eens opnieuw geinstalleerd. Ik haat windows, maar kan helaas niet zonder. En ik hoop dat ik alles heb behouden wat ik nodig heb. Zoniet, pech gehad. Ik ben daar vrij makkelijk in. Behoudens mijn foto’s dan. Die sla ik drie keer op om er zeker van te zijn dat ik die later ook nog heb. Maar goed, geen logje voorbereid, maar wel nog een foto uit de botanisch tuin, een toegift… Nu gaan we eerst lekker slapen morgen zien we verder. (u mag op de foto klikken)


Botanische tuin – Terwinselen.


Gisteren hebben we onder andere gewandeld in de botanische tuin in Terwinselen. Deze Engelse landschapstuin werd ontworpen door John Bergmans in opdracht van de toenmalige Staatsmijnen. Met medewerking van de parochie werd deze Engelse tuin uiteindelijk gerealiseerd rondom de kerk en bij een kledingbedrijf werd een rotstuin aangelegd. De laatste verdween na mogelijke uitbreidingsplannen van het bedrijf. Na sluiting van de Staatsmijnen werden alle bedrijfsvreemde zaken opgeruimd en raakte daardoor ook de tuin in verval. Op initiatief van het natuurhistorisch museum werd de tuin overgedragen aan de gemeente Kerkrade en werd een stichting in het leven geroepen die de tuin op orde moest brengen en voor de verdere exploitatie zorgdragen. Het is een botanische tuin, wat wil zeggen dat de tuin een leer en ontwikkeltuin is. Alles in de tuin is gecatalogiseerd en men vind dan ook bij alle planten bordjes met de naam en herkomst van de planten. De tuin is groter dan je in eerste instantie denkt, zo midden in de wijk. We hebben er een paar plezierige uurtjes doorgebracht. Tussen de oude bomen, de vijver, de dieren en de vreemde planten, niet te vergeten de in de tuin geplaatste kunstwerken, met als achtergrond de kerk van Terwinselen. Een goed besteedde ochtend dus. In de loop van de week zal ik wat bijzondere foto’s van de tuin plaatsen (klik op de foto’s voor een groter exemplaar).

Eindhoven

Je hebt van die dagen dat er absoluut niks spannendst gebeurt. Gisteren was zo’n dag. Na eerst even de boodschappen in huis te hebben gehaald zijn we in de loop van de ochtend vertrokken naar de lichtstad Eindhoven. Lekker genieten van het heerlijke weer en even kijken naar wat zaken die we van plan zijn om aan te schaffen. Vooral dat heerlijke weer speelde ons parten. Vertrokken met prachtig weer en dus geen jas aan, en na een paar uur regen, die overging in harde regen toen we naar de auto liepen die wij uiteraard niet direct in het centrum hadden staan. Ik heb eens even stil gestaan bij de aanschaf van een laptop. Tegenwoordig kun je bij iedere gerenommeerde zaak de Apple-tjes en kloontjes bij elkaar zien staan, maar met het budget van 500 euro voor ogen zie ik die apple-tjes nergens staan. Gaddakkie wat zijn die dingen duur als je ze naast een standaard laptoppie met windhoos zet. En ik zie er de meerwaarde echt niet aan af. Ook die zijn op dezelfde tijd verouderd. De resultante was alleen wat noodzakelijke kleding en voor de rest (op een boek na) niente…

auto's in de film – Ford Anglia

Vooral de ouderen onder ons zullen zich deze typisch gevormde auto nog wel herinneren, de naar achter overhellende achteruit was wel heel kenmerkend en werd later o.a. nageaapt door Citroen met de Citroen Ami. De jongeren hebben deze auto natuurlijk allemaal in de Harry Potter serie gezien. Deze auto werd o.a. gebruikt in "the Chamber of Secrets", als Harry Potter’s vriend Ron Weasley’s zijn vaders auto leent op het moment dat ze de trein missen. De noodlottige landing in "the Whomping Willow" maken de auto er niet mooier op, maar zoals gewoonlijk loopt het met een brulbriefje af.
De volledige modelnaam was Ford Anglia 105E en hij werd gebouwd van 1959 tot 1967. Zijn grote grille en de koplampvormen over de motorkap, de vleugels aan de achterkant leken hem een beetje lijken op een verkleinde Amerikaanse Ford Thunderbird. Een 4 cilinder 997 cc lijnmotor met een vierversnellingsbak was de gebruikte aandrijving. De opvolger van de Anglia werd de Ford Escort.

Milieu tips – Gebruik je kop, kies een beker

Gebruik je kop, kies een beker is een TNO onderzoek naar wat nu milieuvriendelijker is in een bedrijf. En het klinkt gek, maar de beker steekt hier met kop en schouders bovenuit. Nu wist ik gisteren nog niets van dat onderzoek, maar mijn ideeen worden meestal misprijzend bekeken. Nu geeft dat onderzoek, oke, hier de PDF, mij dubbel en dwars gelijk, maar toch vinden ze het niet leuk. Ik had als voorstel dat ik al mijn gebruikte waterbekertjes spaar en als ze opgedroogd zijn ik deze terug plaats bij de koffieautomaat. Voor mij maakt dat niets uit, ik krijg hooguit mijn eigen beker en die gaat dan alsnog weer de recycling in. Voor mijn collega’s maakt dat ook niets uit, want die bekers worden door de temperatuur van de koffie weer ontsmet, tenminste daar ga ik even vanuit. Ik vind dit een win win situatie…

Barbaruba

Barbaruba, ofwel een barbeque uit Aruba. We waren uitgenodigd om bij mijn vriend Humberto te komen genieten van een heerlijke barbeque, samen met de ouders van Humberto die uit Aruba waren overgekomen voor een vakantie hier in Nederland. De kok van de avond was de vader van Humberto, die op een geweldige manier het op zijn eigen wijze gemarineerde vlees grillde. Samen met de vertelsels en verhalen was het een fijne avond. Ik heb die avond zelfs een cursus fotografie mogen ontvangen met mijn eigen camera en de mooie telelens van zijn vader (een paar worstjes zwarter). De onderstaande foto was een van de experimenten. Kleinzoon Nolan kijkt toe hoe opa zijn worstjes aan het bereiden is. Je kunt op de foto klikken voor een wat grotere foto. Verder was het gisteren Ziggodag. Onze digitale ontvanger had het al een tijdje begeven en gezien de komst van EK en OS zijn nieuwe apparaten momenteel voor bijna niks te krijgen. Mijn vrouw dus naar M. om een van de aanbiedingen voor nog geen veertig Euro te halen. Alleen thuisgekomen weigerde het elke dienst. Geen kanalen, preview periode verlopen en een helehoop blokjes in plaats van beelden. Ik begon me lichtelijk op te winden en pakte de telefoon om me op een ongecoerdineerd kritisch wijze eens te gaan onderhouden met die emotioneel incompetente helpdesk daar. Van buiten geleerde ontwijkings manoeuvres waren dacht ik mijn deel, maar het liep helaas anders, het was mijn fout. Want wie gaat nu een digitale ontvanger installeren als er een landelijke storing is in het digitale netwerk van Ziggo. Shit hell and disaster, hoe moet ik dat weten. Wat ik wel weet is dat mijn auto onvoorzien is gespoten in een nieuwe kleur, Saharazandbeige met regendruppeleffect. Nee, nee, geen foto, het ziet echt niet uit op een zwarte auto.