bVision.nl

Bezint eer ge begint, want wie een kuil graaft voor een ander…

Nee, dat is niet eerlijk, mijn collega Frank kon er ook niets aan doen, want ik was het helemaal zelf schuld. Gistermorgen liep een klein experiment uit op een volkomen ontwrichte site. Heb je een back-up, uiteraard, thuis in de kluis. En waar speel je dan, nou, even tussendoor even iets laten zien en daarna werkte het bij mij, zei Frank nog. Delete maar alles waar BFA voorstaat, dat kan geen kwaad. Waarop ik zei doe dat hier ook maar even… Het resultaat heeft me de hele dag bijgestaan. Een hele witte site, zonder goede opmaak, een verschoven header en dan ook nog de opmerking krijgen dat wit ook wel aardig is. Ik ben gelukkig een rustig mens wat niet snel in paniek raak en kan uiteraard niet gaan sleutelen in tijd van de baas. Daarnaast wist dat ik e.e.a. wel weer op zijn plaats kon krijgen. En, zoals u ziet is dat ook weer aardig gelukt, grappig is alleen dat mij dat net moet overkomen. Om ervoor te zorgen dat me datzelfde niet nog eens gebeurd, neem ik hem mee, op een USB stick uiteraard… Vandaag heeft Frank verlof, zoals iedere vrijdag, en kan er niets gebeuren, hoop ik. Als geintje kan ik dat wel hebben, het moet alleen niet een dagelijkse gewoonte worden.

Soms heb je wel eens het idee dat mensen de weg kwijt zijn. De reclames van de nederlandse energie maatschappij vind ik niet correct. Ik vind het pure antireclame als je je af gaat geven op eerlijke producenten van energie zoals Nuon en Essent terwijl jezelf geen kilowatt opwekt en alleen maar inkoopt en verkoopt. Koehandel vind ik dat. Dat je eigen sterkte wil benadrukken, daar is niets op tegen, maar afzetten tegen concurrenten vind ik ethisch niet kunnen. Ook het “lean and mean” in het openbaar vervoer kan nooit leiden tot een beter openbaar vervoer. Je gunt het de goedkoopste, en die mag vervolgens proberen om met dat gunningsbedrag winst te maken en dan ook nog te investeren. Het laatste dus alleen als het niet anders kan. En zo verder met de posterijen, ooit een bloeiend bedrijf, nu met de ondergang bedreigt. Logisch toch. Daar waar dit soort zaken het niet halen, zoals o.a. bij de IceSave springt te overheid, wij dus, wel bij. Het zal wel zo moeten allemaal, maar ik heb toch mijn bedenkingen als alle kapitaal naar het buitenland vloeit, want zodra het daar slecht gaat denk men echt niet aan het kapitaal van die Nederlanders…. Privatisering noemt men dat, het kapitaal naar het buitenland brengen. Het bijbehorende plaatje laat een beetje zien wat voor gevoelens ik daarbij heb.

Bleu, bleu l’amour est bleu was het eerste waar ik aan dacht toen ik gisteravond hoorde dat het de meest depressieve dag van het jaar zou zijn. Nu werd dit liedje gezongen door Vicky Leandros, die als Griekse zangeres Luxemburg vertegenwoordigde op het eurovisie songfestival in 1967 en was alles behalve deprimerend. Nu betekent voor ons hier een Blue Monday iets anders, maar het resultaat zal wel hetzelfde zijn. Een blauwe maandag was een maandag volgend op een enigszins uit de hand gelopen zondag, en die als resultaat had dat het afgeleverde werk niet geheel aan de eisen voldeed. En negen van de tien keer was een slechte auto dus een maandag auto. Niet dat ik er gisteren ook maar iets van heb gemerkt, de dag was om voor ik het in de gaten had en het diner waar A. haar best op had gedaan was uit de kunst, dus wat wil een mens nog meer. Maar ze lieten me toch een aantal sacherijnige gezichten zien op TV dat ik die meteen maar heb uitgezet en meteen wat vrolijkers ben gaan doen. Voor degene die niet weten wie Vicky was, embed ik haar hier maar even in, met l’amour est bleu…

Afgelopen weekend werden we op ons afdelingsuitje verrast door een keiharde moord in het centrum van Maastricht, op klaarlichte dag werd de bekende Maastrichtse kunsthandelaar Sjeng Delahaye op het Onze Lieve Vrouwe Plein in Maastricht vermoord en werd onze hulp ingeroepen om tot een oplossing te komen en de daders te grijpen. Heel Maastricht zijn we door geweest om alibi’s te controleren, aanwijzingen op te volgen en ga zo maar door. Tot een verhoor van de partner van het slachtoffer toe. U begrijpt, het was een in scene gezet spel, maar wel hartstikke goed opgezet en we hebben uren in de binnenstad rondgezworven om tot een uiteindelijke oplossing te komen. Op één van de rustpunten onderweg hebben we a la Baantjer genoten van een echte Limburgse borrel, en tijdens de verhoren kan een stukje Limburgse vlaai niet ontbreken. Uiteraard heeft ons team een eerste, weliswaar gedeelde, plaats gehaald. Mede door gebruik van de onderstaande foto. Het was op dat moment al donker, en niemand kon zien wat op deze gevelsteen stond, maar met behulp enige technische hulpmiddelen, de camera en de flits, was dit schrift toch goed te lezen en te ontcijferen… Ik moet zeggen dat het hele verhaal bijzonder goed in elkaar stak, hulde voor de organisatie en het bedrijf wat dit in elkaar heeft gestoken. (VVV Maastricht en TreaT.nl).