Welkom in Parkstad’s parallelle universum, kijk lees en verbaas u
Mijn vader kwam destijds zwaargewond uit Indonesië terug. Later werd in Utrecht een been geamputeerd en ik kan van geluk spreken dat hij het uiteindelijk heeft overleefd anders kon ik dit niet hier schrijven en u hier niet lezen. Els van het blog KnutzEls vertelde een verhaal op haar blog dat mensen in een rolstoel vaak, meestal toch met medelijden worden bekeken. maar dat verhaal kunt u beter daar lezen. Voor invaliden geldt dat overigens ook.
Mijn vader kon als oorlogsinvalide uiteindelijk gebruik maken van een aangepaste auto, een DAF destijds. Het was op een avond dat het al wat later was en mijn vader niets van zich had laten horen, dat een politieauto voor ons huis stopte. De agent vertelde dat mijn vader bekneld zat in zijn auto en dat de brandweer bezig was met het bevrijden van mijn vader. Iedereen thuis uiteraard in paniek, maar in die tijd hadden we niet veel meer mogelijkheden dan afwachten. Een uurtje of zo later stopte er weer een politieauto voor de deur. Mijn vader werd eruit geholpen en werd voor zo goed en kwaad als het ging thuis op de bank gezet. Mijn vader mankeerde buiten een geknakt ego niets bijzonders, alleen van zijn prothese waren alleen nog de resten over. Over geluk gesproken…
bVision.nl een Parkstad Limburg blog
wat een geluk voor je vader, alleen spijtig dat die protheses zo duur zijn
Een @->- voor je.
Ik denk dat er een engeltje op zijn schouder gezeten heeft
Dat had inderdaad een stúk dramatischer af kunnen lopen. Hij zal het wel verdiend hebben.
Ik heb veel boeken gelezen over de oorlog in Indonësie, een smerige oorlog van beide kanten. Jouw vader zal niet alleen lichamelijk gewond zijn geweest.
Inderdaad een geluk bij een ongeluk.
Het verhaal kreeg toch een goede afloop. Hans
Ot. Je verzoekje ligt op het log Bankje voor de volgende show.
De shows staan allemaal op: https://logbankje.nl
Een geluk dat het zijn prothese was, en niet zijn goede been. Ach ja, soms tref je het.
In dit geval zou ik meer van mazzel spreken dan van geluk. Geluk heeft bij mij een andere lading. Maar voor hem fijn dat het de prothese was en dat niet zijn gezonde been werd geplet
Hopelijk is het met het geknakte imago, maar ook met de prothese weer goed gekomen.
Al met al een vreselijke ervaring.
Je vader was sterker dan de prothese. Geluk hebben heeft vele gezichten.
Geluk, kan je ’t hier zo noemen, zot soms/vaak in een klein hoekje…
Al bij al toch heel erg…
Lie(f)s.
Mensen zoals je vader hadden het niet gemakkelijk. Die hielden er een trauma aan over. Dat met die auto zal er ook in gehakt hebben.
Dat moet zwaar geweest zijn voor je vader. Heeft vast ook veel dingen niet verteld…
Wat moet dat moeilijk en frustrerend zijn geweest voor je vader!
Dat is een bitterzoet beetje geluk hebben. En ja, dat is natuurlijk zo: naar buiten toe een mooi front maar achter de schermen thuis is het niet zo mooi.
mogge Sjoerd
ff bij Knutsels gelezen , ja zo ” Als ik naar een feest ga, kan ik altijd de mooiste schoenen aan, hoe ongemakkelijk ze ook zijn.”
klinkt het aardig en leuk
maar zo als jij daar al zei , ” thuis achter de schermen wordt heel wat af gevloekt ”
had je vader geluk , nee is mijn gedachte , had jij geluk , ik zou zeggen ja
als goed ter been zijnde , kan ik me geen voorstelling maken hoe het moet zijn om in een rolstoel door het leven te gaan
geniet de dag