welkom in het parallelle universum van bVision, kijk lees en verbaas u
Ik loop iedere ochtend een uurtje door de buurt, en dan kom je wel eens wat tegen. Zoals een telefoon op een paal die afkomstig is uit een van de Limburgse mijnen, volgens mij van de staatsmijn Emma, want ik vond deze in het Emmapark. Ik kon het niet nalaten om te kijken of deze nog operationeel was, helaas had iemand de kabel doorgeknipt en ik kon dus geen eventueel achtergebleven opzichter meer bereiken.
Wist u overigens dat er 1455 mijnwerkers omgekomen zijn bij ongelukken in de mijnen.
bVision.nl een Parkstad Limburg blog
Een gevaarlijk vak, mijnwerker. Mooi stukje geschiedenis, die telefoon.
Zou mooi zijn als er nog een soort functie inm zat, bijvoorbeeld een bandje met info over de mijnen of zoiets
Communicatie is onder de grond ook belangrijk.
Een degelijke telefoon is het wel, jammer dat men het draadje heeft doorgeknipt. Hans
Vroeger hoorde je altijd maar weinig over ongevallen in de mijnen, alleen als het een groot ongeluk was had het nieuwswaarde. Het ging natuurlijk wel over heel veel jaren verdeeld maar toch, het zijn er echt veel.
Als kind was ik me dat totaal niet bewust. Dat besef kwam pas veel jaren later, toen we al lang geen kolen meer stookten.
Heel mooi dat dat er iig nog is, zoveel doden wist ik niet. Ongelofelijk het werk wat ze deden.
Zo veel doden die omgekomen zijn tijdens hun werk…En mijnwerkers met klachten aan de luchtwegen. Het lijkt me vreselijk om onder de grond te moeten werken. Hebben de mijnwerkers een monument gekregen? Mooi, die telefoon. Een stuk geschiedenis uit een vorig leven.
Een stille getuige…
Goede middag Sjoerd, ik wist wel dat er in de mijnen veel mensen zijn gestorven, maar niet hoeveel het er in de loop van al die jaren zijn geweest. Vroeger stookten mijn ouders ook kolen en zelf heb ik dat ook nog even gedaan. Ik vond het altijd wel een gezellig punt zo allemaal rond de kachel ’s winters. En lekker naar de vlammetjes staren vond ik ook leuk. Maar ja dat is al lang geleden.
Zoveel doden, dat doet pijn. Want we realiseerden ons niet hoe zwaar en gevaarlijk dat werk was. De telefoon is een monument. Die moet nog lang heel blijven.
De telefoon is, net als alle mijnwerkers, een monument.
Lie(f)s.
Die telefoon is als het ware een monument. Het was zwoegen daar beneden en na zo’n tien jaar was je kapot.
Het levert hier wel een originele foto op.
Een klein stukje mijnbouwgeschiedenis in beeld gevangen, mooi. Valt mee dat dat apparaat daar verder nog zo intact hangt.
Ha Sjoerd, 1455 dode mijnwerkers!
Die mogen een mooi mijn-monument krijgen.
Of is dat er al?
Ik moet ineens denken aan het kolenhok bij ons. Al die kolen… uit Limburg dus.
Heb heel wat winters met de kolenkachel meegemaakt.
Dus… van mij: hulde! Bedankt!
Groet van Marlou
mogge Sjoerd
ja die waren van belang daar onder de grond
wat Rob al zegt we hielden ons er mee warm wat de mijnwerkers boven haalden
maar hoe dat leven echt was , zag ik pas een klein beetje bij mijn bezoek onlangs aan Valkenburg
geniet de dag
Dat er zo enorm veel doden zijn gevallen wist ik niet. Wel dat de longproblemen van de mijnwerkers heel groot waren. Het moet verschrikkelijk werk zijn geweest.
Als kind werd ik verwarmd door een steenkolenkachel.
Rondom ons dorp stonden dennenbossen voor de mijnen.
Maar de gruwelijke details zijn aan mij voorbij gegaan.
Stille groet,
dat is pure geschiedenis, die telefoon, ik ken die kotjes nog met een ander soort telefoon, waar je muntjes in moest steken.
Een @->- voor je.