woë zint ze gebliëve, mieng koele en kuulkes?
Met het verdwijnen van de mijnen zijn niet alleen de gebouwen en de industrie verdwenen, maar ook de taal die erbij hoorde. Koempels(mijnwerkers) onder elkaar hadden een hele eigen taal. Die taal eindigde op het moment dan de mijnen werden gesloten. Het was niet meer nodig en verwaterde dus snel. Een van de weinige woorden die nog de ronde doen is het woord poekelen, het enige waar de koempel zelf niet aan kon om zichzelf na een sjiech(dienst) weer schoon te krijgen was zijn rug. In het waschlokaal was het dan ook gebruikelijk dat de koempels elkaars rug schoon boende, het poekelen… Er waren ook geen douchecabines, nee een grote zaal, waar op sommige plaatsen wat lage muurtjes waren, maar vaak ook niet.
bVision.nl een Parkstad Limburg blog
Je kan het je niet meer voorstellen, dat samen douchen maar zo zwart konden ze ook niet thuis komen. Ik stel voor dat we het woord herinvoeren, lijkt me prima om tegen Vriendlief te zeggen; kom je even poekelen?
Mooi vind ik dat, heel gewoon elkaars rug wassen. Ja Sjoerd, oude gewoonten en taal verdwijnen en wij worder oud.
Zo vallen tradities en gewoontes ook weg als het werk verdwijnt.
Na een lange dag samen onder de grond, was het een kleine moeite elkaars rug te wassen. Hans
Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio”
Best nodig denk ik! Altijd lekker ook. Het woord heb ik ook nog nooit gehoord.
De foto is fantastisch. Mijn echtgenoot en ik koepelen regelmatig. Kwestie van de rug proper te houden. Vanaf nu zeg ik niet meer: “wil je mijn rug eens wassen,” maar wel “wil je mij eens koepelen.” Leuk!
Zo jammer dat die taal verloren gaat. Hou het maar in ere wat er nog van over is.
Poekelen is een leuk woord. Ik zou nooit kunnen vermoeden hebben wat het betekende.
En ik leer weer bij, dacht altijd dat de mijnwerkers ‘kompels’ genoemd werden .
Prachtige foto van die poekelende mannen, het scheelt maar één letter met het poedelen dat overal wel gebruikt wordt voor een beetje in het water ‘poedelen’.
Door erover te schrijven, houd je de taal een beetje levend. Voor hele generaties was het poekelen belangrijk. Ik vind het een mooi woord. Laten we het koesteren.
Mooi woord, en een goed gebruik. Het is een soort van samen uit, samen thuis.
Ha Sjoerd, wat een leuk woord en wat een mooi gebaar, dat de koempels elkaars rug schoon schrobden.
Ze hadden het toch al zo zwaar en ik denk, dat het heel fijn is als iemand dan je rug poekelt!!
Prettig weekend, Marlou
Mooi woord!
Lie(f)s.
Wat een leven was dat toch, in de mijnen. Mooi woord.
Nooit van die taal geweten. Maakt ook niet uit, de taal bestaat niet meer.
mogge Sjoerd
ja die hadden een heel eigen taal , en in de herrie beneden ook gebaren taal , ben blij dat ik in die mijn in Valkenburg geweest ben , veel gehoord en gezien , waar je gewoon geen weet van had
poekelen als woord is dus nog in gebruik , de rest weg met de mijnen zelf
geniet de dag
Mooi om hierover te lezen.
nog nooit gehoord, maar het zal wel nodig geweest zijn
Een @->- voor je.