De mijnen – Oorzaak en gevolg

Ik spring een beetje van de hak op de tak, maar probeer toch steeds een onderwerp af te ronden. Ik tipte er vorige week al aan, wat was nou de oorzaak dat het zo slecht afliep met de Mijnen. In eerste instantie was daar natuurlijk de steeds grotere concurrentie van o.a. de columbiaanse kolen. Of meer specifiek, de kolen die in dagbouw gedolven konden worden. Met een shovel gedolven kolen zijn uiteraard een stuk goedkoper dan diep onder de grond door mensenhanden gedolven kolen. Naarmate de vrachtschepen groter en groter werden, drukte dat de prijs in de internationale handel. Daarnaast werd er in 1959 een grote gasbel gevonden in Slochteren daar kwam het aardgas vanzelf naar boven. De gasbel is overigens niet eens een bel, maar is poreus gesteente waarin het gas zich verzamelt omdat het door de ondoordringbare bovenlaag niet weg kan. Er was zoveel gas voorradig dat Nederland al snel overschakelde op deze makkelijke en eigenlijk gratis verkregen energie. Pas later werd de prijs van dit gas gekoppeld aan de olieprijs. Had men dit meteen gedaan dan was er een keuze geweest tussen kolen, olie en aardgas. In die tijd kon het geluk van de regering niet op en profiteerde iedereen van de aardgasopbrengsten, behalve de zwarte koelpiet in de ondergrondse mijnen. Dat deed de kolen en oliestook de das om en langzaam verdrongen de gashaarden de kolenfornuizen. In zes jaar tijd liep de vraag naar kolen steeds meer terug en ook de afzet van kolen naar het buitenland stagneerde. De buurlanden zoals Belgie en Duitsland hadden hun eigen kolenmijnen. in 1965 maakte de toenmalige minister van Economische zaken, Den Uyl, bekend dat de mijnen dicht zouden gaan. Een zware slag voor de zuid Limburgse economie. In 1967 ging de eerste mijn dicht, in 1973 de laatste. De economische maatregelen die de regering heeft getroffen om de economie in zuid Limburg te redden waren uiteindelijk vergeefs. Sommige mijnwerkers verhuisden destijds van hun mooie eensgezinswoning hier, naar een flatje in Zaandam (Pharus etc.) om bij de Bruijnzeel of de Hoogovens te gaan werken. De meesten wonen inmiddels alweer hier in het zuiden, het noorden had hun niets te bieden. Het zwarte goud, waar een groot deel van de Nederlandse economie eens op steunde, was vergaan tot stof.


foto NAM

15 Comments

  1. Zaken van vroeger verdwijnen en worden niet altijd (goed)vervangen. Zo gaat dat nu eenmaal. Het was ook vast heel romantisch om volledig gekleed tegen de koude met vijf kinderen een bedstee te delen terwijl je die dag het avondeten had overgeslagen simpelweg omdat er geen eten was. Voor mij hoeft die tijd niet terug te komen. En gelukkig hebben we de foto’s nog.
    .-= Terrebeles laatste blog ..Geboren =-.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.