woë zint ze gebliëve, mieng koele en kuulkes?
de Reddingsbrigade
Iedereen denk bij een steenkoolmijn aan ondergroedse koempels die de kolen uit de grond haalden, dat was dan ook de core-buisiness van de Nederlandse mijnen. Maar we vergeten dat het ook plaatselijke dorpen waren met een heel deel eigen voorzieningen, zoals een eigen politie, brandweer, verbandkamer en ook een eigen reddingsbrigade voor calamiteiten boven- en ondergronds. De leden hiervan werden geselecteerd uit ervaren koempels van max 45 jaar. Primair was een uitstekende gezondheid en ervaring. Uiteraard moest er ook geoefend worden, zoals hier in de rookkamer in 1949, maar ook ondergronds onder diverse omstandigheden. Men maakte gebruik van een speciaal Draeger reddingstoestel BG, model 160A, waarmee men 2 á 3 uur ondergronds kon blijven. Het toestel woog zo rond de twintig kilo met alles erop en eraan. De ploegen van de reddingsbrigades van de diverse staatsmijnen bestonden uit 6 koempels en een ploegcommandant.
Reddingsbrigade naar rookkamer 1949
bVision.nl een Parkstad Limburg blog
Je denkt er niet aan dat dat nodig is, maar je kan ook niet verwachten dat onervaren hulpverleners erheen gaan. Weer wat geleerd, thanks.
Het was een hard, zwaar, ongezond en inderdaad ook gevaarlijk leven onder de grond
De diensten voor de veiligheid en gezondheid waren en zijn inderdaad heel belangrijk, zeker nu nog.
Een grote fabriek ook in de Zaanstreek hadden een eigen brandweer en gezondheidsdienst. Hans
Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio”
Een interessante pagina weer uit het grote mijngeschiedenisboek.
Met ontzag naar deze foto gekeken. 1949, mijn geboortejaar.
Altijd interessant, die mijn verhalen. Ik weet dat ze gesloten werden. Al jouw info is een mooie aanvulling op wat ik weet.
Ik heb als kind, als de kolen werden gebracht, nooit bedacht hoe zwaar en gevaarlijk dat werk was.
Harde tijden waren het voor die mensen. Ik zou er niet geschikt voor geweest zijn.
Dat lijkt me een heel benauwd karwei. Hier in het westen realiseerden we ons toch niet hoe hard er in de mijnen gewerkt moest worden.
Ooit heb ik met mijn man, tijdens een vakantie in Limburg, een mijn bezocht, het leek me niet zo fijn om daar te moeten werken onder de grond. Ik ben echt een ‘kind van de zee’ en donkere kleine ruimtes benauwen me. Ik wens je een fijne dag toe.
’t Was toch niet te onderschatten hard/(soms) gevaarlijk werken…
Lie(f)s.
Eigenlijk kleine p zichzelf staande wereldjes waar iedereen vooral aan de veiligheid werkte. Want gevaar kag er altijd op de loer.
Echt interessant wat je weet te vertellen over de mijnen en alles er omheen!
Dapper en nodig. Het is toch bijzonder werk, daar ondergronds.
mogge Sjoerd
ja het waren als het ware geheel zelfvoorzienende dorpen daar waar de mijnen waren
en zo’n reddingdienst een deel daar van
geniet de dag
interessant, en nodig, maar ik heb een beetje compassie als je zo’n pak de hele dag op je werk moet dragen, het doet me wat denken aan coronatijd op mijn werk toen….
Een @->- voor je.