Het spinnen van vandaag heeft niets te maken met de poezenbeesten van gisteren. Nee, deze dames zetten zich in voor diabetesonderzoek. De tijd dat ik hiervoor in was, ligt ver achter me. Rennen, fietsen, fitness, aerobics, in de tijd dat ik de opleiding tot recreatiesportleider heb gevolgd zat het er allemaal bij. Na het beoefenen van iedere nieuwe sport was je weer een uitgeblust, maar de conditie steeg wel met de week. Heel die tijd schoot weer in mijn gedachten toen ik deze sporters tekeer zag gaan… Waar blijft de tijd. Wat die auto daar moest ben ik nog niet achter, dat leg ik maar naast me neer. Ik ben al moe geworden van het kijken.
click to see the pictures big
bVision.nl een Parkstad Limburg blog uit Hoensbroek
Het is waarschijnlijk bekend dat ik zelden of nooit tweemaal op dezelfde weg ergens naartoe rij. Ik heb ook zelden mijn TomTom nodig. Of ik moet niet weten waar een bepaalde straat ligt. Maar in dit geval snorde de auto gezellig langs de Belgische wegen opweg naar enkele meubelgiganten in Peer, langs de Baan naar Bree. Alleen deze weg had ik al zo vaker gereden en nu had ik gekozen om eens via Meeuwen te rijden en dan de peerderbaan te pakken. En dan kom je ook uit op de Baan naar Bree, bij Erperheide. En daar zag ik hem al op grote afstand staan. 
De familie Meessen voor hun huisje in de Slakkenstraat. Van links naar rechts Fien, Harrie, An, Piet, Mina, moeder, Sjef en vader Meessen. Het waren hard werkende mensen die als handelaren hun waar verkochten op markten en zo. Het was een familie waar alles draaide rond het gezin van vader en moeder Meessen. Geen luxe, maar hard werken op het land en verkopen op de markt. Er doen diverse verhalen de ronde over deze familie, hoe ze zijn opgelicht, beroofd, en dat alleen door hun geloof in de goedheid van de mens. Ik denk dat er geen Hoensbroekenaar is die deze familie niet kent. Vroeger kwam alles samen op de markt, en daar was deze familie prominent aanwezig. Wat kleine, gedrongen figuren, waar een werkzaam leven vanaf straalde, en die woonde in een van de oudste huizen in Hoensbroek, aan de Slakkenstraat.
Als je me vroeger gevraagd zou hebben wat ik had willen worden kan ik daar niet eens een antwoord op geven. Het beroep wat ik nu uitoefen bestond toen nog niet. Als ik terug kijk naar mijn jeugd speelde alles zich af op straat. Rijk waren mijn ouders niet, dus de eerste TV kwam toen ik onderhand van de lagere school af was, als ik TV wilde kijken moest ik naar een vriendje waar ze wel TV hadden. Volgens mij had ik wel Cowboy willen worden. Alles wat los en vast was las ik. Van Arendsoog en Witte Veder tot alle Texas Ranger boekjes, Karl May en later ook nog Conny Coll. Avonturen over de wilde vaart, verhalen over onze Zeehelden en ga zo maar door. Als ik niet buiten was, dan was ik aan het lezen. We hadden een kleine bibliotheek, volgens mij iets door de kerk beheerd, op de Steenberg, een oude mijnwerkerswijk. Daar was ik overigens vrij snel door alle boeken heen en moest dan wachten totdat er weer nieuwe boeken werden aangekocht. Ik kon me ook goed inleven in de personages, Ik droomde over Pim Pandoer, de Witte… En toch ben ik nooit cowboy of avonturier geworden. Ook een gemiste kans. Pim Pandoer, geschreven door Carel Beke heeft mij mijn hele leven achtervolgt. Nooit zal ik de zo mooi beschreven rode amfibiesportwagen vergeten. Wellicht dat daar mijn liefde voor auto’s is begonnen. Overigens is het eerste deel gepubliceerd in 1953, mijn geboortejaar.
