Nee, geen Miele met een wringer er bovenop, maar een wasserij waar kolen werden gewassen. En met wassen bedoelen ze hier iets anders. Bij de kolenwinning komen er naast kolen ook grote gedeeltes aan steen mee. Alles is zwart dus werd er gezocht naar een methode om voornamelijk de kleinere delen steen en kolen te scheiden. Dit gebeurde dan in de wasserij, waar op basis van soortelijk gewicht de drijvende kolen gescheiden werden van de zinkende steen. Basis voor deze scheiding was meestal veldspaat. Een beetje afhankelijk van de methode werden de kolen aangevoerd over een schudzeef waar de grotere delen bleven liggen voor de leesjongens. Op dit zogenaamde leesband werden de stenen en andere verontreinigingen eruit gehaald, die belande op de steenberg en de kolen werden per trein vervoerd naar de afnemers. De kleinere delen die door het zeef waren gevallen gingen naar de wasserij. Het resultaat van deze actie leverde fijnkool en kolengruis op die men meestal in de eigen centrales en ketels gebruikte voor de opwek van stoom, elektriciteit en perslucht. Dat het procedé niet 100 procent was bleek bij de afgraving van de steenbergen. Het zeven en wassen van deze op de hand gesorteerde stenen leverde nog een een behoorlijke hoeveelheid kolen op. Op de foto (aanklikbaar) een kolenwasserij.
Zaterdagavond vonden we eigenlijk dat we daar weer eens naartoe moesten, de Orchideeën Hoeve. Dus in plaats van te plannen, gewoon op zondagmorgen in de auto stappen en op weg naar Luttelgeest. 270 km heen en later ook weer 270 km terug. Na Amersfoort gaat de weg naar het noorden nog maar over een eenbaansweg, dus recht in the middle of nowhere. Bij aankomst daar sneeuwde het zelfs. En dat niet alleen maar om naar mooie Orchideeën te kijken, uiteraard naar de Maleise, de Tropische en Taiwanese tuinen en niet te vergeten de schitterende vlindertuin. Het zal u niet verbazen dat onze hobby, de collectie aan orchideeën weer iets is uitgebreid. Niet te veel, want we hebben helaas niet genoeg plaats om alle planten die we willen hebben te kunnen plaatsen. Het gaat ons te ver om een orchidee als snijbloem te zien en hem na de bloei weg te gooien. We hebben er die al jaren oud zijn en meerdere malen per jaar bloeien. De twee foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken.
(klik op het plaatje voor een grotere afbeelding)
De Peugeot 404 was een van de degelijkste en mooiste auto’s in zijn soort. Een unieke auto die zich overal, maar vooral in het zand goed thuis voelde. De Peugeot 404 was een echte Noord Afrikaanse auto. Diverse malen won deze 404 de East African Safari Rally en werd heel veel ingezet als taxi in diverse landen rondom de Middellandse zee. Vermaard was de betrouwbaarheid van deze auto, zelden stond deze ergens stil langs de kant van de weg, en daar dankte deze auto dan ook zijn grote succes aan. De auto werd nog tot 1988 geproduceerd, maar alleen nog in Nigeria. De 404 verscheen in verschillende varianten. Naast de sedan verscheen in 1961 een cabriolet en weer een jaar later een coupé. Ook werden een familiale, een break en een pick-up versie geproduceerd, die als Camionnette en Fourgonnette werd verkocht, de auto had stuurschakeling waardoor er voor in de auto veel ruimte was. Gewoon een auto die ook hier op de site een keertje gezien mag worden.
(klik op het plaatje voor een grotere afbeelding)
Bosnimf op de Brunssumerheide
Tijdens toezicht op de Brunssummerheide zag de politie van een afstandje dat een persoon in een boom klom. Korterbij gekomen zagen de agenten dat een naakte vrouw op een dikke tak lag te poseren. Ze had een carnavalsmasker op. Onder de boom stond een jongere vrouw foto’s van haar te maken. Navraag leerde dat het hier ging om een project van de kunstacademie waarbij de 21-jarige studente haar moeder zover had gekregen om haar artistieke kant te laten zien.
De dames werd te verstaan gegeven de fotosessie op een van de drukste punten in het natuurgebied onmiddellijk te beeindigen, hetgeen ook geschiedde. (Bericht: Politie Limburg Zuid)
Normaal plaats ik hier geen nieuwsberichten, maar deze wilde ik jullie niet onthouden. En dat bij deze temperaturen.
Ik weet niet wat onze huidige katten met schoenen hebben, maar dat is heel wat. Macey gebruikt schoenen om er sleetje mee te rijden. Die neemt een aanloop, duikt met twee poten in de neus van de schoen en gaat zo de kamer door. Ik hoef maar een greep naar de camera te doen en ze doet net alsof er niets aan de hand is en laat alles met rust. Daisy is de onschuld zelf, die bewaakt een paar schoenen met haar leven. Zet ze maar ergens neer en madame zit er bij met een blik van “niet aantrekken hoor, ik wil niet alleen blijven”. Schoenen weg, baasje weg… Maar als we weg zijn en de tijd nadert dat we thuiskomen, zit Macey op de trap te wachten op de eerste die naar boven komt, en Daisy bij de voerbak, maakt niet uit of een van de kinderen die al gevuld heeft. Eerst moeten wij thuis zijn. Ze zijn alleen een beetje van slag af door de korte werkweken van twee dagen. Ik niet, ik vind het heerlijk. Twee dagen werken en een dag vrij, en dan twee dagen werken en twee dagen vrij. Ik ben een gelukkig mens en kan dit nog heel lang volhouden hoop ik. Maar waarschijnlijk zal een van de volgende kabinetten ook hier wel een poot voor dwars zetten.
|
|
|
Laatste reacties