Nee, geen Miele met een wringer er bovenop, maar een wasserij waar kolen werden gewassen. En met wassen bedoelen ze hier iets anders. Bij de kolenwinning komen er naast kolen ook grote gedeeltes aan steen mee. Alles is zwart dus werd er gezocht naar een methode om voornamelijk de kleinere delen steen en kolen te scheiden. Dit gebeurde dan in de wasserij, waar op basis van soortelijk gewicht de drijvende kolen gescheiden werden van de zinkende steen. Basis voor deze scheiding was meestal veldspaat. Een beetje afhankelijk van de methode werden de kolen aangevoerd over een schudzeef waar de grotere delen bleven liggen voor de leesjongens. Op dit zogenaamde leesband werden de stenen en andere verontreinigingen eruit gehaald, die belande op de steenberg en de kolen werden per trein vervoerd naar de afnemers. De kleinere delen die door het zeef waren gevallen gingen naar de wasserij. Het resultaat van deze actie leverde fijnkool en kolengruis op die men meestal in de eigen centrales en ketels gebruikte voor de opwek van stoom, elektriciteit en perslucht. Dat het procede niet 100 procent was bleek bij de afgraving van de steenbergen. Het zeven en wassen van deze op de hand gesorteerde stenen leverde nog een een behoorlijke hoeveelheid kolen op. Op de foto (aanklikbaar) een kolenwasserij.


De mijnen - kolenwasserij

12 Comments

  1. De kolen, en in het bijzonder de eierkolen die wij als kind in de kolenkit moesten scheppen, waren bijzonder vies. We moesten dan ook ons best doen om niet geheel zwart te worden. Achteraf kan ik me dan ook indenken waarom m,n ouders ons kinderen deze kinderarbeid lieten uitvoeren. Dat ze gewassen waren stelde dus echt helemaal niets voor. Bij antraciet was dat in ieder geval beter.
    .-= Leibelees laatste blog ..CHKDSK is op zoek naar een opening =-.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.