Het ultieme lentegevoel

Het ultieme lentegevoel is voor mij toch wel buiten bezig te kunnen zijn. Gisteren moest ik wat voorbereidingen treffen voor de kozijnen in de tuin, die worden volgende week geleverd. Daarnaast nog wat snoeiwerk, het schoonmaken van de klinkers achterom, nog even naar de bloemetjesman om de tuin ook een beetje naar binnen te halen en zo zijn we uiteindelijk toch een hele dag bezig.
Nog bedankt voor uw reacties op de nijlgans. Mij leken ze meer schuw dan agressief, maar ik heb nog een paar andere vreemde vogels gevonden. U kunt het geloven of niet, maar deze zaten gewoon op enkele plassen gevormd door de Geleenbeek achter de Weltense vijver (Heerlen). In dit stukje natuurgebied midden in de stad, dicht bij de oorsprong van de Geleenbeek hebben ze schijnbaar hun natuurlijke habitat gevonden. Deze Mandarijn eenden leven hier samen met de wilde eend, meerkoet, waterhoen, zwarte zwaan, aalscholver, fuut en de ijsvogel. Ik ben geen natuurkenner, maar ik leer snel bij geloof ik. Ik heb zelfs geleerd dat als je rustig ergens gaat zitten, deze beesten je als onderdeel van de omgeving zien en gewoon net doen alsof je er niet bent. En als dat geen lente is. Vanavond eens even kijken of we nog meer lente voor de lens kunnen krijgen als we met de fotoclub op pad gaan. U kunt klikken op de foto voor een groter exemplaar.

bVision Photography

21 Comments

  1. Jaja je waterdieren-kennis is erop vooruit gegaan ! Mandarijneenden zomaar in het wild zijn hier eerder zeldzaam, slechts heel af en toe kom je der es ééntje tegen in een park op de vijver… Ze zijn wel wat mooier dan de nijlgans he

  2. Ik sluit me graag aan bij jouw lentegevoel. Nog steeds schijnt de zon en dat is voor mij toch wel een opwarmertje alvorens ik begin volgende week naar Andalucia ga voor een drieweekse vakantie. Vrijdag en zaterdag mag ik nog even aan de slag. Werk ze Sjoerd en tot blogs.
    Saludos Mara

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.