Gisterenmorgen liep ik nog even door mijn huiskamer, om links en rechts nog wat spullen op te pikken die ik mee naar mijn werk moet nemen. Mijn telefoon lag nog op het tafeltje naast mijn stoel, mijn koffertje stond in een andere hoek en mijn bedrijfstoegangspasje vond ik op tafel. Op die tafel zat onze Cookie, een van onze twee katten tevreden te spinnen, en zo had ik even een rondje door de hele kamer gemaakt. Ik bedacht me hoe gelukkig ik ben hoe alles er uit ziet en wat er staat, met alles wat we hebben. Alles in de kleuren naar onze smaak, een paar mooie dingen aan de muur, een lekkere stoel en bank om te zitten, kortom het geeft een heel tevreden gevoel. Mijn vrouw en ik voelen ons dan ook thuis in ons huis. Onwillekeurig moest ik denken aan een song van Crosby, Stills, Nash & Young: Our House uit 1970. Een jeugdherinnering van me, wij hadden het op de elpee Déjà vu, waar overigens ook nog veel andere mooie nummers staan.

Our house is a very, very, very fine house, with two cats in the yard ….. en dat is zo. Vervolgens heb ik het liedje de hele dag niet meer uit mijn hoofd gekregen.

17 Comments

  1. Tja, hier in huis is het meer een bende vrees ik, iets zomaar neerleggen betekent dat mijn vrouw het opruimt, en dan helpt zoeken niet meer. Dan moet ik een dagpas halen op het werk of een zoekactie naar mijn telefoon organiseren, of zelfs mijn eigen nummer bellen! Nog erger is het als het grut met hun dikke vingers aan mijn spullen zitten. Kwijt of stuk, of, en dat is nog erger : opgegeten! Heerlijke koekjes die ik heb gekocht voor eigen inname, ik zie de lege verpakking in de vuilnisbak. Opgegeten voordat ik thuis ben van werk. Nee, het is gewoon afschuwelijk! Ook ik moest direct denken aan Our house van Madness, schitterende plaat! Ik had er ooit een CD van, Madstock, maar die is opgeruimd. Hachelijk is het!

    Frank103

Reageren mag, stay safe!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.