bVision.nl

Zoals de meesten wel weten ben ik een grote liefhebber van thee. Nee niet van al die smaakjes thee, maar meer van de originele brouwsels uit de oosterse wereld. Alhoewel er zijn uitzonderingen. Zo drink ik iedere avond wel andere thee en hebben we inmiddels een aardige verzameling aan losse theesoorten. uiteraard heb ik ook voorkeuren en een van deze voorkeuren is gunpowder thee. Deze thee is voornamelijk afkomstig uit de regio van Ningbo, en is een van de bekendste soorten Chinese exportthee. De naam heeft deze thee te danken aan zijn vorm, in de vorm van grijs/groene buskruitbolletjes. Dit komt door het rollen van de bladeren. Vroeger gebeurde dat met de hand, maar buiten de betere soorten, gebeurt dit nu machinaal Bij het zetten vouwen deze bladeren zich weer uit. Gunpowder is een groene thee, ofwel thee die niet te lang gefermenteerd is. Voordeel van Gunpowder is dat het niet de echte grassmaak heeft die men normaliter in groene thee aantreft, uiteraard is deze niet helemaal verdwenen, maar er zit ook een ietwat rokerige smaak aan. Een thee voor liefhebbers. Is normale groene thee heel licht, deze gunpowder bevat veel aroma en is duidelijk sterker, met een ietwat zoete afdronk. Dat groene thee gezond is is algemeen bekend, deze gunpowder maakt hem ook drinkbaar. Een klein advies, maar dat geldt voor meerdere thee soorten, niet te lang later trekken, dan komen er te veel tanines vrij en wordt de thee bitter.

Ook diverse Marokkaanse thee soorten zoals o.a. Toeareg thee zijn overigens gebaseerd op deze Gunpowder, of in China ook wel parelthee genoemd, ze worden dan verder voorzien van (aar)munt en suiker.

Toen werken nog gewoon was en niet alles lean en mean moest zijn stond ik te boek als waterspecialist. Met een eigen waterzuiveringsinstallatie, die van drinkwater gedemineraliseerd water maakte, en een laboratorium erbij om de kwaliteit te controleren, was ik helemaal in mijn nopjes. Gouden tijden waren dat. Helaas werd de Centrale EMMA gesloten, als laatste onderdeel van de mijnsluitingen en kon ik verkassen naar een andere Centrale om mijn werk te doen, de Centrale Maurits (inmiddels ook ter ziele). Daar hadden we geen eigen bereiding van het voedingswater voor de Centrale, en de kennis werd uitgebreidt naar (stoom)condensaten, koelwater en naar waterconditioneringsmiddelen. Het bleef water, ofwel H2O. En dat is heel wat anders dan de bitjes waar ik nu mee goochel voor mijn werk. Als ik dan zoals in Vlissingen, deze watertoren aantref, met een bordje ervoor waarop staat te huur, dan komen deze nostalgische gevoelens weer boven drijven dan zou ik hem zo willen betrekken en de historie over mee heen laten komen. Door de koele opmerking van A. dat er geen lift in zit, komt de stoom uit mijn oren, die weliswaar meteen condenseert want het was toch wel fris die dag, maar toch. Ook ik weet wel dat vroeger niet alles beter was, edoch de leuke dingen blijven bij mij hangen en de shit probeer je ASAP te vergeten. En, eh, ik durf het bijna niet te zeggen, maar de foto van de watertoren is een beetje gesjopt, het grote verkeersbord wat naar alle richtingen wees heb ik gesloopt, en een lantarenpaal ook. Sorry, sorry, sorry.

Deze foto is even in de darkroom van Photoshop geweest, al was er niet veel voor nodig om hem zo te krijgen. De jonge vrouw stond met haar telefoon te prutsen op de boulevard in Vlissingen. En ik kon hier een mooie tegenlichtopname van maken omdat op dat moment de zon reeds heel laag stond op het eind van de middag. Vandaag niks vakantiegevoel, maar gewoon op de koffie bij mijn collega’s en wat achterstallige werkzaamheden uitvoeren op locatie.

Gisteren hebben we een ronde door mistig Zeeland gemaakt en vandaag in de loop van de dag gaan we weer richting huis.Op ons rondje waren we o.a. in Zierikzee. En wel in onderstaand Restaurant, de Werf in de museumhaven. Een schitterend pand van binnen en van buiten. Een echte aanrader met erg vriendelijk personeel. Veel foto’s heb ik in deze mist niet kunnen maken, wel enkele leuke uitdagingen welke u nog wel tegen zal komen in de loop van de tijd. Ik vraag me nu nog steeds af hoe ik deze foto heb kunnen maken zonder iemand erop te krijgen, het was er druk genoeg op dat moment.