Nee, het lijkt er wel op, maar het is het niet. Geen roestig wegkruis, maar gewoon een stukje van een hek, waar ondanks de vele verfbeurten uiteindelijk de roest toch lijkt te winnen. De paarden die in het weiland achter dat hek stonden zal het worst wezen. Die wachten gewoon op een nieuwe baal hooi. Hou het roestig vandaag…
In 1889 bedacht ene Armand Peugeot dat het wel eens interessant kon zijn om één van zijn fietsen om te bouwen tot een een mechanisch aangedreven fiets. Twee wielen waren daarvoor uiteraard te weinig en er kwam een wieltje bij. Op deze driewieler werd een stoommachine van Léon Serpollet geplaatst en zo was eigenlijk de eerste auto geboren welke de merknaam Peugeot droeg. Vooral het lage gewicht van deze instant stoomgenerator, en het bijbehorende lage waterverbruik maakte het voor Peugeot interessant om deze op een driewieler te plaatsen. De aandrijving van deze tweecilinder zat aan de achterzijde en de motor liep op cokes. De cokes werd automatisch aangevoerd, een stoker voor onderweg was dus niet nodig. Het model van deze eerste Peugeot werd door de weduwe van Serpollet in 1931 aan het Paris Museum geschonken.
Natuurlijk ben ik als Essent medewerker geïnteresseerd in groene stroom, heb hart voor de natuur, ondersteun natuurmonumenten en ga zo maar door. Ik heb thuis een hele milieustraat ingericht om netjes ons afval te scheiden. Ik ben voor zonne-energie vind het prima dat Nederland het goed doet in de Solar challenge voor auto’s, maar ben stinkend jaloers dat Dong de Frisian Solar Challenge organiseert sponsort. het is natuurlijk een prima initiatief om net op het water elektrisch aangedreven boten te laten varen en plaats van al die stinkende motorboten die je zo links en recht overal tegen komt. In strijd om de titel worden zo’n 11 steden aan gedaan en worden er een goede tweehonderdtwintig km over het water afgelegd. En net als bij auto’s is naast de zon, de weerstand die de boot in het water ondervindt bepalend voor het eindresultaat. Van catamarans, vleugelboten tot opgevoerde kano’s trekken ten strijde en ik ben benieuwd wie er gaat winnen. De race vindt van 8 tot en met 14 juli plaats en ik heb veel zin om er eens te gaan kijken. Waar…
5 juli 2010: Leeuwarden – Sloten
6 juli 2010: Sloten – Bolsward
7 juli 2010: Rustdag in Bolsward
8 juli 2010: Bolsward – Franeker
9 juli 2010: Franeker – Dokkum
10 juli 2010: Dokkum – Leeuwarden
Meer info: http://www.frisiansolarchallenge.nl/ het duurt nog even, maar volgens mij kom ik er op terug.
Het wil niet helemaal meer zoals ik dat zou willen. Na een verkeerde beweging vorige week heb ik voortdurend last van mijn rug. Nu heb ik dat wel vaker, en dat gaat wel weg, maar nu sluimert het. Even scheef staan, even wat vastpakken, even onderuit hangen en het is er weer. Het beste gaat het als ik een uurtje in een heet bad heb gezeten. Het komt alleen een beetje slecht uit met alle plannen die ik nog heb. Ik hoop dat als het overal een paar graden warmer is dat het dan wat beter gaat. De woensdag thuis begint me overigens ook steeds beter te bevallen als brekertje van de week. Werk zat, koffie drinken, boodschappen doen, een lampje ophangen, bloemetje halen, de haren laten knippen door A., nieuwe stofzuiger gehaald, ja, de beste volgens de consumentenbond in 2009 en 2010, en daarbij ook nog eens keurig geprijsd en last but not least, ook nog voorbereidingen getroffen voor over 4 dagen…
Ik was foto’s kwijt. Gelukkig heb ik ze teruggevonden. Jaren geleden zijn we met de familie een lang weekend naar Duitsland geweest. Ik wist zeker dat ik daar foto’s had gemaakt met mijn toen net nieuwe Canon S3IS camera. Elke harde schijf en PC die ik heb, heb ik afgezocht, nergens de foto’s te vinden. Ik herinnerde me dat een van mijn broers ze destijds op een CD had gezet. Bij hem gevraagd, maar hij had ze niet meer. Toen ben ik alle CD’s die ik de afgelopen jaren heb “gebrand” gaan nakijken. Na een uurtje zoeken vond ik de CD. Ulmen stond er op geschreven. De plaats in Duitsland waar we toen ons weekend doorbrachten. Vreemd om alle foto’s van toen te zien. Tijdens de vakantie bezochten we kasteel Kasselburg. In de toren maakte ik deze foto van de trap.
Het delven van kolen is hier in Limburg niet begonnen rond 1900, maar veel eerder. De eerste plaatsen waar kolen werden gedolven was bij het riviertje de Worm dat langs de grens tussen Limburg en Duitsland stroomde, daar kwamen de kolen in de hogere lagen, uitgesleten door de rivier, aan de wanden de grond uit. We praten over ergens in de jaren 1300 en daaromtrent. De door het riviertje de Worm blootgelegde kolenlagen werden op vrij primitieve wijze gewonnen. De kool was destijds de brandstof voor de armen. De rijken stookten uiteraard hout uit eigen bossen. Want ook toen had men al in de gaten dat je een behoorlijke afzuiging nodig had om niet te stikken in de koolmonoxide. De verkoop van deze kool vond plaats bij het gegraven gat, waar meestal de “delver” in woonde Het vermoeden bestaat zelfs dat de winning van deze kool ook al gedurende de romeinse bezetting plaatsvond omdat met in de resten van de badhuizen in onze omgeving ook kool en teerresten aantrof, zeker is dit niet, want deze kool kon ook uit het naburige Duitse kolengebied komen, waar men meer kolen aan de oppervlakte vond. Zo rond 1800 kwam er een einde aan het primitieve delven, de makkelijke kool was op en men dook de grond in (zie foto). Maar daarover in een volgende aflevering meer.
Eerst dacht ik: ‘niet aan denken’,
Dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat je er niet aan denken moet.
Een gedichtje van Toon Hermans om vandaag de dag mee te beginnen. De korte werkvakantie is voorbij, het geld is op, de planning gehaald en nu weer aan de slag. Oh ja, nog 7 dagen…
