Voorzichtig kwam het zonnetje even over het dak van de overburen gluren, keek zomaar bij ons naar binnen. Dat was een teken aan de wand, want dat betekende dat het zonnetje ook langzaam achterom zichtbaar werd, in het prille ochtendlicht glinsterden de dauwdruppels op het metershoge gras me tegemoet (beetje overdrijven mag). Een uurtje later leek het lange gras zich te warmen aan het strookje zon. Het leek te roepen: “kom mee naar buiten allemaal…”. Dreigend kwam er in de verte het zwerk aan. Tijd om handelend op te treden. Even later klonk er een sterk zoemend geluid in de tuin, afkomstig van de elektrieke grasafsnijmachine, in een razend tempo verdwenen alle lange grashalmen een voor een om plaats te maken voor een frisgroen tapijt. Je wil niet weten wat een fijn gevoel dat is als je later vanaf het terras naar buiten kijkt…

bVision.nl een Parkstad Limburg blog uit Hoensbroek
















