Zondagochtend liep ik met mijn bril in de handen naar de keuken om deze rigoureus schoon te maken. Ik zag niet veel meer en dat leidt uiteindelijk tot hoofdpijn. Na het schoonmaken zette ik de bril op mijn neus en auw… Een van de neusvleugeltjes was weg. Nergens meer te bekennen. En in plaats van een zacht neusvleugeltje zat er nu een metalen puntje. Ik heb me uiteraard is misselijk gezocht naar mijn oude bril, en van alle ellende die maar opgezet.
Gelukkig zijn er nog zaken zoals Pearle in Beek die een goede service geven en mijn bril onmiddelijk repareerde. Op het werk mijn oude multifocale bril af en mijn nieuwe varifocale bril weer op. Iemand vroeg me om even mee te lopen en BENG, loop ik vol tegen de kast aan. Even de overschakeling tussen de beide brillen vergeten, gelukkig was er niets aan de kast.
Dat zelfde gevoel van heel even misselijkheid had denk ik Ollie ook, onze rooie kater. Hij dacht gisteravond even een speelse aanval op zijn zusje in te zetten, maar in plaats van de aanvaller, werd hij het slachtoffer. 180 graden gedraaid en een salto mortale waren het resultaat. Versuft en een beetje dizzy liep hij meteen naar zijn ton… En dat terwijl Kaatje zich omdraaide met het idee waar blijf je nou. Het is me het poesje wel. Zondag had ze ons oudje ook al even de les gelezen. Nee, geen greintje kwaad zit erin, maar deze poes draait zich in dusdanige houdingen dat de twee anderen het spoor dan volkomen bijster zijn.
Het was rustig in het weekend, maar dat mag ook wel na een enerverend weekje met wat meer uren dan normaal. Af en toe is dat ook geen probleem, maar daaraan merk ik toch dat ik een jaartje ouder word. En dan is een rustig weekend tussendoor wel eens lekker. Wat klooien in en om het huis is dan helemaal niet verkeerd. En in de avond een lekker pilsje drinken is dan ook niets mis mee… Maar vandaag gaan we weer met frisse moed verder waar we vorige week gebleven zijn. En deze week hoop ik zonder problemen.
Erg spannend is het huisje hier in deze landelijke omgeving niet. Maar volgens mij is het in heel midden Limburg niet spannend. Dit trafohuisje staat aan de Leropperweg in Sint Odilienberg. Langs de oprijlaan van een boerderij. Geen graffiti te bekennen en nog redelijk nieuw. Wel heeft dit huisje een mooie vorm. Nieuw aan dit huisje is dat er maar een ingang is. Laagspanning en hoogspanning zijn via een deur te bereiken. Het hokjesdenken is hier verlaten…
Oh mén what a car. De volledige Amerikaanse autohistorie in een oogopslag. Protserig, overdone, vleugels, een grote bek en tierelantijnen. Maar wat maken deze bakken een indruk. Wat velen niet weten is dat DeSoto niet een eigen merk was, maar gewoon de top van de Chrysler modellen. In 1928 in het leven geroepen om topmodellen te creëren. Het merk werd genoemd naar de Spaanse ontdekkingsreiziger Hernando de Soto die onder andere de Mississippi ontdekte en gaf zo een beetje een mystieke naam aan dit merk. Concurrenten waren in het begin o.a. de Studebaker en later het door Chrysler overgenomen merk Dodge. In 1961 werd dan ook definitief de vlag gestreken voor DeSoto.
In het kader van teambuilding hadden we de hele middag al bij elkaar gezeten en gesproken over de toekomst van onze afdeling. Met een nieuwe chef is dat onvermijdelijk. En daarna even wokken bij de chinees. Niks mis mee, maar wel toen het avondprogramma werd onthuld… Grotbiken in de Limburgse mergelgroeves moet ik zeggen. Het verschil met grotten is dat deze mergel groeves door mensen gegraven zijn. En ik verzeker u, dat is een avontuur op zich. Het begint met een afdaling van 40 meter door smalle wenteltrappen en het laatste stuk over uitgesleten mergeltrappen, waarvan geen tree gelijk is aan de ander. Daar krijg je na enige uitleg een fiets, met verlichting, een helm en dan ga je met in dit geval Silvie, onze gids rijden door de gangen. Ik zeg u, zwaar voor een heer op leeftijd en enig overgewicht. Het is als rijden over een veldweg, waar je voortdurend moet bukken omdat de grotten erg laag zijn. In de meesten kun je niet eens rechtop staan. De tocht gaat gedeeltelijk onder het dorp Sibbe door. Niet het rijden breekt je op, maar het voortdurend bukken. Diverse mensen hebben ondanks hun helm, toch behoorlijk wat aanvaringen gehad met het plafond. De helmen zijn niet voor niets akelig ruw aan de bovenzijde. En dan kom je moe, een ervaring rijker aan bij het eindpunt, iedereen blij dat we er weer zijn na een tocht van anderhalf uur. Moet je die veertig meter weer naar boven. Dat is dan de proof of the pudding… Maar ik leef nog. Onze nieuwe baas zei: “Licht inspannend”. Die heeft dus wat tegoed… Ik nodig die de volgende keer eens uit voor een goede judo training. Ik heb nog wel wat relaties… En foto’s ehh te donker voor een iPhone, dus maar een geleend bij wiki.
Sakkerdjie dacht ik in het voorbij rijden op de weg van Maastricht naar Bemelen. Is hier een dierentuin in Maastricht, ik zie Zebra’s. En bij Zebra’s denk ik dan meteen aan die weidse vlakten in Afrika, waar die dieren in grote kuddes rond rennen. Niet dat ik ooit naar de grootste dierentuin van de wereld zou gaan. Ik heb dan het idee van beter een zebra in een dierentuin hier, dan hordes toeristen die met vliegtuigen vol daar naartoe gaan en het echte wild verstoren daar. Maar wellicht ben ik straks de enige Nederlander die nog nooit een leeuw of tijger in het (gecultiveerde) Krugerpark heeft gezien of naar Serengeti in Tanzania is geweest. Maar dit even terzijde, bij nadere inspectie bleek het een verkleed paard te zijn die dacht dat het al de elfde van de elfde was. En die staat dus nog een kleine week voor joker…
Vandaag moet ik even iets kwijt. Maandagavond werd bekend dat Joran van der S. in zijn Peruaanse gevangenis zou zijn neegestoken. Er werd ook gesuggereerd dat hij het zelf gedaan zou hebben, wat natuurlijk mogelijk is, maar daar gaat het niet over. Kijk hij is veroordeeld, hij is zoals het er uit ziet ook schuldig, zit in een gevangenis die in Europa in de 19de eeuw al als mensonterend werd geacht; ik denk dat hij daardoor al heel veel zwaarder gestraft is dan iedere ander die hier in Europa in de gevangenis zit. Ook ik vind hem een verachtelijk iemand dat zeker, maar wat mij opvalt zijn de duizenden reacties die veel Nederlanders geven op de diverse Sociale media. Nou ze getuigen m.i. niet erg sociaal. Ik dacht dat wij een beschaafd land waren, met beschaafde mensen. Maar het blijkt dat het laagje beschaving toch wel erg dun is bij veel mensen. Als het over dit soort figuren gaat, is dat laagje meteen weg. Ongelooflijk als je leest wat velen J. van der S. allemaal toewensen. Dat moest ik even kwijt.