Soms ben ik wel eens een dag helemaal mezelf. Dan straalt er energie van mij af en ben ik moeilijk te stoppen. Gisteren was een van die dagen. Dan kom je op het werk en ligt er een verbinding uit, no problemo, lossen we op. Gaat de telefoon, ik kan niet in mijn PC, no problemo lossen we op. Heb je nog een paar openstaande calls, no problemo, pakken de auto en gaan het oplossen. En no problemo als je tussendoor wat aan de secundaire arbeidsvoorwaarden moet doen. En dat ging de hele dag zo door. De weerslag kwam ’s avonds na een maaltje zuurkool (zonder spek), ik moest en zou een uurtje gaan liggen. Maar ik heb me voorgenomen om vandaag verder te gaan, waar ik gisteren gebleven ben. Me, Myself & I, samen staan we sterker… We moeten het alleen onderling via wat commitment afstemmen.
Quality Time
Een heerlijke temperatuur, zonnetje erbij, wat heeft een mens nog meer te wensen, niets toch, en in de vroege ochtend niet eens mist. Gisteren was ik er al vroeg bij om de tuin in te duiken, gewapend met schop, zand en stenen moest de laatste hand gelegd worden aan de tuinmuur. Op een gegeven moment kwam er zelfs kritiek van de buren dat ik wel heel vroeg bezig was en het was nota bene al acht uur geweest op dat moment… Gelukkig vlotte het werk goed en zijn we later op de dag lekker met de MG gaan tanken. Tenminste, dat was de uitvlucht om te vertrekken. Uiteraard de kap er vanaf en met haren in de wind op pad. Ik wist niet dat het tankstation een aantal uren ver was, maar goed, uiteindelijk kwamen we bij tuincentrum Daniels in Vlodrop uit, en de tank was nog niet leeg. We besloten dus dat we daar eerst zelf wat zouden gaan tanken, een boompje te scoren en dan alsnog even via Duitsland om te tanken, weer naar huis te gaan. Op de foto staat onze aanwinst, een heuse echte boom. Nee, niet die kerstboom op de achtergrond, maar dat groene, nu nog kleine Eucalyptusboompje op de voorgrond, duhhe… En het paste ook nog in de MG (soms is het dak eraf wel makkelijk).
Hoge spanning in Moelingen (BE).
Gisteren waren we in de Voerstreek, in Moelingen om precies te zijn, of Mouland in het Waals. Daar in het Belgische land vond ik het transformatorhuisje wat deze week in de belangstelling staat, aan, heel toepasselijk, de voerenstraat.
Ook daar doen ze het uiteraard met stroom, maar daar zie je nog heel veel houten masttrafo’s, en lopen de stroomdraden nog niet onder, maar boven de grond.
Moelingen is de meest westelijke deelgemeente van Voeren en gelegen in het Maasdal, aan het riviertje de Berwijn, dat iets verder westwaarts uitmondt in de Maas. Aan de (westelijke) overkant van de Maas bevinden zich het zuidelijke uiteinde van het Plateau van Caestert en het plaatsje Lieze (Lixhe). De noordkant van Moelingen ligt tegen de grens met Nederland aan, iets ten zuiden van Eijsden.
De foto’s zijn iets minder, dat komt omdat ik bij gebrek aan een camera, mijn mobiel hebt gebruikt.
Porsche 356 A
Deze Porsche trof ik aan in een kledingzaak van een bekend merk, State of Art. Om de klassieke sfeer van de autosport extra te benadrukken staat er in de winkel een Porsche 356 uit de State of Art Classic Porsche-collectie. En daar mag je best een beetje trots op zijn, het is weliswaar geen Austin Healey, maar ook hier zou ik mee kunnen leven. De auto werd gebouwd in 1957 en was een ontwerp van Ferry Porsche, jawel, een zoon van Ferdinand, de ontwerper van volkswagen kever. En als je denkt dat model ken ik, dan kon je daar wel eens gelijk in hebben. De opvolger van deze Porsche was de Porsche 911 waar de rijkspolitie furore mee maakte op de autosnelwegen.
Kijk dat motortje daar achterin, Het paste ook in een volkswagen. Alleen ging de volkswagen er niet harder door, hij trok wel op als een tierelier… 1600 CC 60pk, daar lig je nu niet meer van wakker, maar in die tijd was dit super. En vergeet niet, 155 km per uur.
De laatste deze week
Goh, vandaag is het alweer de laatste werkdag van de week, de dagen vliegen echt voorbij. Lastig is wel, als ik opsta is het donker en als ik thuis kom begint het alweer langzaam aan ook donker te worden, dat is niet bevorderlijk voor het gevoel. Net alsof de dag al om is als je thuiskomt. En het was me het weekje wel. Veel te veel werkuren doordat ik ook nog even naar een bijeenkomst toe moest voor mijn werk. Maar goed, ik heb nog werk, al gaat het heel slecht in onze branche. De elektriciteitsboeren zitten allemaal op zwart zaad. Nee, geen koolzaad, wellicht is daar nog wat mee te verdienen…
Onder het plaatje van gisteren, met mijn idee hierover.
Werk aan de winkel
Werk aan de winkel. Zeg nu eens in een paar woorden waar u aan denkt bij het zien van deze foto.
Mungo Jerrie – door Frank
Wie mij ook kent van Facebook weet het al: afgelopen maandag hebben we onze Jerrie moeten laten inslapen. Een paar maanden geleden schreef ik hier nog over ons “oudje”, en dat hij bijna 19 jaar was. Eigenlijk was zijn naam Mungo Jerrie (deze naam komt uit de musical Cats), maar we noemden hem altijd Jerrie. Hij is ongeveer 19 jaar en 3 maanden geworden. Met zijn hoge ouderdom kwamen ook de gebreken. Hij was stokdoof, en was inmiddels ook blind (binnen enkele maanden), maar al snuffelend kon hij toch nog wel een beetje zijn weg vinden. Zo ook de brede leuning van mijn stoel, waar hij ieder avond zat, en op zijn kopje gekrabbeld wilde worden. Als het wat lang duurde eer ik begon, dan kwam zijn pootje op mijn hand en trok hij mijn hand naar zicht toe. Het krabbelen op zijn kopje, daar heeft hij tot het laatst van genoten. Maar al meer dan een jaar werd Jerrie ook behandeld voor nog een paar andere kwalen, door onze vriend Will die dierenarts is. Zo was alles met medicijnen goed onder controle en heeft hij tot afgelopen maandag dan ook een fijne tijd gehad. Maar nu waren ook zijn nieren het aan het begeven, en moesten we hem laten gaan. Jerrie is meer dan 19 jaar ons vriendje geweest, we gaan hem missen.













