bVision.nl

Goh, de tweede kerstdag verliep in ieder geval beter dan de eerste. Iemand die weet hoe eens astmatische aanval in zijn werk gaat weet dat je de dag daarop geradbraakt bent, je longen voelen rauw aan en alles doet pijn. Als je hoest voelt het alsof je oud ijzer ophoest, qua smaak dan. Maar voor de rest gaat alles goed, het is niet de eerste keer, en het voelt als je dit een paar jaar niet hebt meegemaakt meteen weer vertrouwd. Zoals Chantal al zei, ik wist niet dat je daar last van had. Ik probeer dat ook altijd te vergeten en er naar te leven. Alleen af en toe gaat het fout, en dan komt het in alle hevigheid weer terug. Dan heb je net geen medicijnen meer, de pufjes zijn verouderd en ga zo maar door. Je wordt gewoon weer met je neus op de feiten gedrukt. Er vanaf komen doe je nooit, je moet er gewoon mee leren leven, en beslist dat laatste niet vergeten… En btw, de kadoos waren prima dit jaar naast een nieuwe telelens (Tamron 70-300), een mooi boek over oude autobussen en een tegoedbon om mijn virtuele garage uit te breiden. Wie ben ik om te klagen.

Op eerste kerstdag een lekker aperitiefje genomen en daarna aan het diner. Heerlijk, tenminste, tot aan het hoofdgerecht, Langzaam maar zeker voelde ik een astmatische aanval opkomen. De wijn smaakte niet meer, de honger was weg, en mijn lucht ook. een heel kerstdiner op een glas wijn is een unicum volgens mij. Na een uurtje wandelen en wat rust op bed en me steeds maar afvragen waar ik dit aan te danken had, schoot mij een paar uur later in dat het ieder geval niet aan de wijn kon liggen, die dronk ik vaker, het hoofdgerecht hadden we ook op dat moment ook nog niet gehad, alleen nog maar de uiensoep…. Nee hé, ofwel ja hé, het enige waar ik absoluut allergisch voor ben natriumglutaminaten, de heerlijke smaakversterkers die ook veel in de oosterse keuken worden gebruikt (als Vè Tsin) zaten in de basis bouillon. Dat kon ik nog net op het potje lezen nadat het uit de vaatwasser kwam, en normaal letten we altijd op de ingrediënten, alleen nu hadden we het voor de kerst in de haast niet gedaan. En laat ik daar ook nog een kopje extra van hebben gepakt. Gatverpieleke zeg, stom. Als ik niet en al wat onder de leden had, en niet al verkouden was, was het wellicht nog goed gegaan maar nu was alle weerstand op en lag ik af. Jammer, ik hoop dat het vandaag beter gaat, want vandaag hebben we gasten…

Ik geef normaliter geen oordeel over de kwaliteit van een auto. Hooguit over de vormgeving en de de prestaties. Sommige auto’s zijn heel mooi, racen over de wegen, maar roesten al in de showroom. Dat zal deze volgens de voertuigspecificaties witte Fiat 500 uit 2009 niet doen. Die blijft volgens mij uiteindelijk aan de plastic folie die als lak gebruikt is hangen. Het is puur een reclame object. Ik kwam deze tegen op een namiddag, toen het al donker werd, in Maastricht op de Wijckerbrugstraat. Ik kon het uiteraard niet laten om daar toch even een aantal foto’s van te maken. En geeft toe, het past een beetje in deze versiertijd…

Vanaf vandaag ga ik op kerstreces. Tussen de kerst en het nieuwe jaar probeer ik me enigszins voor te bereiden op het nieuwe jaar. Dat wordt in ieder geval geen eenvoudig jaar. Vanaf medio januari tot ergens in april/mei zijn alle dinsdagavonden voor een aantal Microsoft cursussen in het kader van het inrichten van een nieuwe werkplek. Heavy toch als je op mijn leeftijd dit soort cursussen moet gaan volgen. Het gros van de mensen is op deze leeftijd met de vut of met vervroegd pensioen gegaan. Op tropenjaren, dienstjaren, reorganisaties of noem maar op. Ik klaag niet, ik ben blij dat ik in dat opzicht vrij actief in de samenleving sta en als ICT’er gewoon bij moet blijven. En wat zou ik thuis moeten doen als mijn vrouw minimaal ook nog een aantal jaren moet werken. Strijken, afwassen, koken, stofzuigen, klussen en ga zo maar door doen we nu ook, al geef ik toe dat dat ernaast steeds zwaarder wordt. Maar dat kan uiteraard ook aan de Frikandellen speciaal en die Erdinger liggen… De onderstaande foto is gemaakt van een kerstbal van een centimeter of 60. Deze hangt op station Maastricht.

Vette hap, het zou verboden moeten worden

Deze stelling trof ik aan in het bedrijfsblad van mijn werkgever. Yes, dacht ik, moet je doen, dan gaat er helemaal geen hond meer naar de kantine. En hoe zat dat nu vroeger met al dat lekkere spek en ei als ontbijt. Heerlijk toch. Vegetariër zijn is niet voor mij weggelegd. Als ik begin met een zwaar ontbijt heb ik de rest van de dag geen honger meer en eet ik normaal. Als ik begin met een lichte maaltijd zijn geheid om 11 uur de meegebrachte boterhammen, fruit en groente ook op. Ik vrees dat ik straks ten gronde ga aan mijn eetgewoonten, maar aan de andere kant heb ik als 55 plusser mijn voorliefde voor een frikandel speciaal, een maatje, of een heerlijke Erdinger nooit onder stoelen of banken geschoven. Dat neem je toch niemand af. Natuurlijk is te veel, te vaak ook niet goed, maar om die verantwoordelijkheid nu meteen bij een werkgever neer te leggen… Sinds ze in onze bedrijfskantine geen frikandel speciaal meer verkopen, is de belangstelling om daar naar toe te gaan geslonken, en zijn de prijzen aldaar gestegen. Grappig is wel dat op vrijdag het halve personeelsbestand niet in de kantine zit, maar tussen de middag bij de visboer staat. Wat vindt u van de bovenstaande stelling. Wat mij betreft mogen ze tussen de middag best een uitstekend diner met een goed glas wijn klaar zetten. Het zou de sfeer ten goede komen en een flink aantal besprekingen voorkomen.