bVision.nl

Met deze eerste naoorlogse 203 kroop Peugeot uit het diepe dal dat oorlog en recessie heette. In de periode 1949 en 1954 werd er geen ander model gemaakt en moest de fabriek zijn kwaliteit bewijzen. De 203 slaagde met lof en werd later alleen door de 404 overtroffen als het aankwam op betrouwbaarheid. Het was een opvallend moderne, gestroomlijnde auto en de eerste Peugeot met zelfdragende constructie. Met de 1290 cc 4 cilinder overvierkante motor met 45 pk en de synchromesh bak kon een topsnelheid van 120 km/u worden gehaald.
En zeg zelf, in endurence races was deze auto superieur, 900 kilometer op een tank was niet mis. In Australie werd in 1953 de redex race gereden, Peugeot won, met elf van de elf gestarte wagens. De kwaliteit in die dagen was echt spreekwoordelijk. Over de kwaliteit nu wil ik het even niet hebben, Toyota’s worden immers ook teruggeroepen…

Het nieuwe werken is een kreet die tegenwoordig steeds vaker wordt gebezigd. Ik kom hem tegen bij firma’s, en de laatste tijd ook steeds vaker op het werk. Bring your own PC of PDA hoort daar ook bij. Want waarom zou je je op het werk moeten inspannen op een oude PC uit het jaar toebak en een ouderwetse telefoon als je er thuis een gadgetfeest van hebt gemaakt met als ultieme inzet een iPad, een iPhone en een iMac. Oké, de nieuwe generatie aan androids mag ook meedoen. Met die gedachtegang is ook het “bring your own ” ontstaan. Was het vroeger bottom up, nu is het de manager die zijn iPhone wil aansluiten en een presentatie op zijn iPad wil geven. De IT-afdeling holt er huilend achteraan. Toch zijn er bedrijven die al zo werken. In principe kan ik dit ook. Het kan voor het bedrijf zelfs veel goedkoper zijn om dit te doen. Geef de werknemer gewoon een jaarlijks budget en geef de werknemer de benodigde software zoals een goede virusscanner, encriptiesoftware en een officepakket. De werknemer is voor de rest zelf aansprakelijk voor een goede werking. Voor een 1500 euro per jaar per werknemer heeft iedereen de mogelijkheid om een goede laptop of PC, of wat dan ook te kopen (en willen ze meer, kan dat via een eigen bijdrage). En waarom vaste telefoons, die heb je thuis dadelijk ook niet meer. Hooguit een aansluiting voor je ADSL. En, het spaart de IT afdeling een hoop ergernis… Zijn er dan geen nadelen?. Uiteraard zijn er een risico’s, is het moeilijk te controleren, heb je thuis wel een goede werkplek enz. enz. Maar let op, voor we een jaar verder zijn komt er een grote kentering in de IT wereld en gaat iedereen met laptops en tablet-PC’s door het leven. Buiten een aantal noodzakelijke desktops of zero-clients met een virtuele desktop in de fabrieken voor aldaar werkzaam personeel gaat iedereen door het leven met een eigen PC en een eigen Phone. Het nieuwe werken doet zijn intrede.

Het is maar blik hoor ik sommige mensen zeggen, maar in dit geval was het wel het blik van mijn dochter, en die zat niet eens in haar auto. Toch schrokken we gisterochtend toen ze lichtelijk in paniek belde dat ze haar auto hadden geramd. Achteraf bleek het allemaal nog wel mee te vallen en ondanks dat er drie auto’s bij betrokken waren was er alleen wat blikschade en een gedeukt imago van een van de bestuurders. Ik dacht even aan de opmerking van Frank gisteren. Ik hou inderdaad niet van croppen, zeker niet van een auto… Om de zaak maar aan de kant te zetten zijn we daarna maar nieuwe tuinmeubelen gaan kopen. De oude waren nodig aan vervanging toe, door een van de stoelen waren we al heen gezakt en in de loop van de jaren worden ze er niet mooier op, daarnaast waren de kussens versleten. Doordat de nieuwe binnen staan zullen deze wel de rest van ons leven meegaan.

Een dag nadat we het besluit genomen hadden om ons terras af te schermen kwam er een klein pimpelmeesje op de rand van een van de tuinstoelen zitten. Op het terras hangt hing namelijk al jaren een vogelhuisje, dat echter nooit bewoond was. Wel al vaak aan een inspectie onderworpen, maar nog nooit was het daarna verhuurd. Deze Mees had echter andere plannen, en een paar dagen later was Mees terug, nu met Mezin. Gatverpieleke dacht ik nog, die zullen niet nu onder het afdak, terwijl daar… Ja hoor. Ze betrokken het slooppand en maakte daar hun bedje op. En wat doe je dan. Terwijl de kozijnenmensen bezig waren met het plaatsten van het glas heb ik voorzichtig het huisje los geschroeft van de muur en op een andere veilige plaats gehangen. Verwonderd vlogen tegen de avond Mees en Mezin rond het terras, zelfs af en toe tegen het glas, en ik voelde mij schuldig. Ik dacht dat de zorgvuldig uitgevoerde verhuizing voor niets was en ik een pril geluk had verstoord. Verrast was ik twee dagen later toen ik de kleine rakkers tegen de avond weer in de boom zag zitten. Floep, Mezin het vogelhuisje in, en even later fladder, Mees er achteraan. Mijn opluchting was groot… Erg fotogeniek zijn de kleine pimpelmeesjes niet, maar gebruikssporen zitten al wel op hun huis. Ik hoop ze eens echt goed in beeld te krijgen.

Al geruime tijd waren we er over aan het denken om ons terras aan de voorzijde dicht te maken. Iedere stortbui, sneeuwbui en andersoortige neerslag belande op ons terras en veroorzaakte regelmatig lekkages. Het idee om daar zelf wat op te verzinnen vatte post, en toen ze de voorzijde van ons huis aan het verbouwen waren zijn we eens gaan kijken wat ons het zou kosten om er gewoon een complete pui in te zetten, dat bleek mee te vallen en was goedkoper dan zelf aan de slag te gaan met alle risico’s van dien, want één zo’n ruit weegt een goede honderd kilo. Je zit nu weliswaar niet meer helemaal buiten, maar wel afgesloten van de weersinvloeden. Het is een tuinkamer geworden. Met zonwerende beglazing, maar dat zie je alleen van de buitenkant. Het is overigens niet de bedoeling dat het een extra kamer wordt, hooguit voor de katten. Die vinden dit natuurlijk prachtig.

En in een tuinkamer hoort natuurlijk ook een schilderij te hangen, een doek speciaal op ons verzoek in de collectie van intratuin is opgenomen. Het is overigens ook mogelijk om dit doek buiten op te hangen, het is weerbestendig en wordt verankerd aan de muur zodat het niet weg kan waaien.

Om tijdelijk plaats te maken tijdens de bouw had ik de kruiden even opgehangen aan het klimrek van de roos. Dat zag wel aardig uit vond mijn vrouw, dus heb ik er nog een rek naast gemaakt, en daar hangen nu onze kruiden. Leuk detail is dat dit klimrek de eerste afscheiding was die op het terras stond, nog voordat het afdak is geplaatst en inmiddels toch al aardig wat jaartjes oud is.

Op deze foto heb ik even mijn best moeten doen. Hier ging enig klimwerk aan vooraf. Het is een deel van een oude stoomkraan die aan het wachten is op renovatie of restauratie. Terwijl menigeen geniet van een welverdiende rust ga ik nog even aan de slag om wat foto’s van ons eigen restauratieproject te maken. Ik moet wel eerst nog wat werk verzetten voor het zover is…

Voor stoomkranen worden kleine snel lopende machines toegepast, die door een of twee stelsels van tandwielen de beweging vertragen en op een kettingtrommel overbrengen, waarop de ketting of staalkabel voor het ophijsen van de last wordt opgewonden.

wil je meer weten, dan is deze link over stoommachines wellicht interessant