bVision.nl

De Ford A was een makkelijk te verkrijgen auto en voor die tijd eigenlijk spotgoedkoop. Dat lokte verschillende bedrijven aan die op basis van deze modellen custom cars maakten. Deze “Snow Bird” is wel een hele rare geworden. De op de Model A-gebaseerde Snow Bird gebouwd door Arps was onderdeel van Admiraal Byrd’s expeditie naar Antarctica. Deze 1929 Ford Model A Tudor Sedan met haar Arps Snow Bird conversie werd oorspronkelijk gebruikt door de New York Guard en later door een landelijke postbode. Afgewerkt in Manila Brown accenten in zwart, geel spaakwielen met Taupe stoffen bekleding, maar rijdt op rupsbanden. De voorwielen hebben lange ski’s, gemonteerd op slechts een centimeter of zo van de grond binnen de voorwielen. Uiteraard is dit geen auto om mee de weg op te gaan, Alhoewel, in de zomer kunnen de rupsbanden er vanaf en de hulpwielen hoger worden gezet. Maar als er sneeuw ligt en de wagen vertoont zich in de straten staat wel iedereen met open mond te kijken. En zeg nu zelf, met deze kleuren rij je zo de lente tegemoet.
De foto’s zijn afkomstig van mijn ‘sponsor’: Hyman Ltd

Gisteren hadden we een klein uitje gepland met de fotoclub. En laat het nou net na een uur of drie bewolkt raken. Weg mooie zon, weg blauwe lucht, maar een kniesoor die daar op let. Voor de omgeving hadden we het gebied tussen Spaubeek en Schinnen uitgekozen. Aan de rand van het Stammenderbos, van de Annakapel via het oliemolendervoetpad naar Kasteel Terborg. Voor mij bekend terrein, maar niet minder mooi. Bij wat minder licht wordt het meer zoeken naar geschikte onderwerpen en een correcte lichtinval en kijk je toch anders naar je onderwerpen. Op iedere tocht hoop ik altijd toch wat te vinden wat ik niet zocht, en waarvoor ik niet naar die plek toeging. Dus niet het kwikstaartje, of de paarden die vonden dat wij indringers waren, of de kapel die hier al eens te gast was, of het Kasteel wat het niet maakt, die foto’s bewaren we voor de volgende clubavond. Nee, vandaag alleen een foto van een klein stukje natuur, waar je anders niet naar kijkt, wat je niet ziet, waar je overheen kijkt omdat het zo iel is. En ook hier geldt, voor mij zijn het allemaal mooie planten, dus vraag me niet wat het is, ik weet alleen dat ik het mooi vond en dat het vandaag vrijdag is.
De planning voor het weekend is een cursus stukadoren. Maar daarover hoort u ongetwijfeld meer na het weekend.
ps, de foto is aanklikbaar voor een groter formaat.

Het ultieme lentegevoel is voor mij toch wel buiten bezig te kunnen zijn. Gisteren moest ik wat voorbereidingen treffen voor de kozijnen in de tuin, die worden volgende week geleverd. Daarnaast nog wat snoeiwerk, het schoonmaken van de klinkers achterom, nog even naar de bloemetjesman om de tuin ook een beetje naar binnen te halen en zo zijn we uiteindelijk toch een hele dag bezig.
Nog bedankt voor uw reacties op de nijlgans. Mij leken ze meer schuw dan agressief, maar ik heb nog een paar andere vreemde vogels gevonden. U kunt het geloven of niet, maar deze zaten gewoon op enkele plassen gevormd door de Geleenbeek achter de Weltense vijver (Heerlen). In dit stukje natuurgebied midden in de stad, dicht bij de oorsprong van de Geleenbeek hebben ze schijnbaar hun natuurlijke habitat gevonden. Deze Mandarijn eenden leven hier samen met de wilde eend, meerkoet, waterhoen, zwarte zwaan, aalscholver, fuut en de ijsvogel. Ik ben geen natuurkenner, maar ik leer snel bij geloof ik. Ik heb zelfs geleerd dat als je rustig ergens gaat zitten, deze beesten je als onderdeel van de omgeving zien en gewoon net doen alsof je er niet bent. En als dat geen lente is. Vanavond eens even kijken of we nog meer lente voor de lens kunnen krijgen als we met de fotoclub op pad gaan. U kunt klikken op de foto voor een groter exemplaar.

Vogels zijn voor mij van die beesten die vleugels hebben en kunnen vliegen. Insecten en vogels kan ik nog wel uit elkaar houden, maar dan moet je ook langzaam stoppen met vragen. Van die vogels weet ik ook nog wel hoe een mus, een vink of een koolmees eruit ziet, maar wat ik deze week tegenkwam in een weiland bij Voerendaal, u weet wel, een weiland is zo’n afgezet stuk grond met gras op de vloer, is me een raadsel. Het heeft vleugels, het kan vliegen, ziet er van onder beter uit dan van boven. Maar voor de rest weet ik het niet. Ja, ze waren met zijn tweeën, dus ik neem aan dat het een koppeltje was, al waren de verschillen tussen de twee klein. Maar er zullen onder mijn lezers ongetwijfeld mensen zijn die het oh-gevoel hebben en die mij hier even vertellen welke vogel ik voor de rest van mijn leven niet meer vergeet. Overigens leverde het mij toch wel een aantal mooie plaatjes op. waarvan deze twee het raadplaatje vormen. (U kunt op de foto’s klikken voor een groter resultaat)

Omdat mijn zoon zijn verjaardag reeds op zaterdag vierde konden we gisteren op pad naar het autotron in Rosmalen. Daar werd de beurs British Cars & Lifestyle gehouden. Ik ben me nu nog steeds af aan het vragen wat nu die Lifestyle zo typisch Brits maakt. Het landelijke gevoel, de sportauto’s, het keurige ‘Old English’ interieur, de ‘vernederlandste High Tea’ of wat anders. Feit is wel dat het er ieder jaar gezellig druk is. Vorig jaar zijn we er niet geweest, dus we hadden deze keer wat in te halen. Als ik het met twee jaar geleden vergelijk is het minder geworden. De buiten terreinen waren leeg, maar daarvoor was het binnen super gezellig. Met Irish Pub muziek, Schotse hooglanders doedelzakspelers en veel, heel veel Britain. Ik heb een paar mooie auto’s op de kop kunnen tikken, voor een redelijk prijsje. Voor de niet insiders, modelauto’s voor in mijn vitrine. En een paar mooie ideeën opgedaan voor mijn wekelijkse virtuele garage. Ik ben stom geweest, daar liep een ‘man’ rond met kleren en schoenen, dat wil je echt niet weten. Als man schaamde ik me daar zo voor dat ik er van schrik er geen foto’s van heb gemaakt. Voor mij is de onderstaande foto echt British, en nee, er is niets te winnen bij het raden van het merk. Degene die het niet weten verdienen een gratis abootje op mijn zaterdagse log…

Vandaag een plaatje hier ver vandaan. Gemaakt in het spoorwegmuseum aan de Maliebaan in Utrecht. Naast enkele zeer mooi gerestaureerde treinen vind je er ook veel roestige plaatjes, waarvan de onderstaande er ene is. Ik wens een ieder die hier komt dan ook een hele fijne roestige zondag.