bVision.nl

Renesmurf had het van de week over zich ergens aan ergeren. Nu heb ik dat niet zo vaak, maar soms stoor ik me ook wel eens aan bepaalde zaken die zeker beter kunnen. Neem nou de auto, waarom moet er voor een historische kerk uit het jaar toebak een parkeerplaats worden aangelegd die voorkomt dat je ooit nog een fatsoenlijke foto van dat gebouw kunt maken. Een historische kern moet gewoon autovrij worden gemaakt. Maak dan die parkeerplaats onder het kerkplein, of de markt. Wat je ook regelmatig ziet zijn pishokjes aan de zijkant van zo’n gebouw. Als voorbeeld neem ik hier even een foto van onze blogvriend Mario. En zo zijn er meer plaatsen waar de auto, gezien zijn jonge leeftijd, niet past in het straatbeeld. Ik stem voor, iedere dorpskern autovrij. Lossen tussen 6 en 8 uur, en tussen 18 en 20 uur. Uiteraard chargeer ik wat, maar toch, dat maakt het een stuk vriendelijker. En buiten de stad conglomeraties maken van supermarkten, zoals er nu al zijn voor meubels en auto’s. Daar kun je dan ook (bewaakte) parkeerplaatsen en of garages maken voor mensen die in de stad moeten zijn. Ik heb nog wel een paar ideeën over hoe het vervoer van en naar de kern moet gebeuren. Maar dat bewaren we voor later. Eerst even de stemming van de mede en tegenstanders peilen.

Tegelijkertijd met de foto’s van gisteren ontdekte ik deze spelende kinderen. Ze waren bezig om met een vergrootglas en het weinige zonlicht wat door de bomen heen sijpelde een smeulend blad brandend te krijgen. Ze waren zo ingespannen bezig dat ze mijn aanwezigheid niet eens opmerkte en ik ongestoord wat foto’s kon maken. In dit geval een onschuldig vertier wat we als kind allemaal we eens hebben uitgeprobeerd. Ik kan me herinneren dat we dat met schoenveters deden, die gloeiden zo mooi en stonken goed…

Het is uiteraard al iedereen opgevallen, maar de herfst laat zich ook niet door de mooie na-zomerse temperaturen misleiden. Het bladert overal, als lichte veertjes vallen de bladeren al dwarrelend door de lucht. En het is uiteraard mooier met een zonnetje erbij dan met een miezerige regen die alles aan elkaar plakt. Ik heb nog steeds de neiging om die hopen met bladeren nog eens lekker door elkaar te schoppen, en kan dat ook niet nalaten om te doen. Het kind in mij zal er dan ook wel nooit uit gaan. Buiten is het net een kleurboek, en dat wilde ik hier vandaag ook laten zien. En niet alleen de herfst lijkt vroeg te zijn als je geen zomer hebt gehad. Gisteren heb ik de griepprik gehaald op het werk… Auw, volgens mij doen nu de spieren in mijn rechterbovenarm het niet meer.

Een beetje aan de frisse kant was het gistermorgen wel, en een beetje winderig, maar voor de rest was het om echt te genieten bij ons op het modelvliegveld van Thermiek 58 in Nuth. Ik geloof dat ieder type vliegtuig wel een keer de lucht in is geweest. Van de supersnelle Jets, tot de zwevers, of nog langzamer, de heli’s. Een bijzonder mooi exemplaar is het model van de ADAC, wat u onder ook kunt zien door er even op te klikken. Een zondag ochtend is dan zo voorbij. Het voordeel als jezelf lid bent van de vereniging is dat je je vrij over het veld kunt bewegen en plaatjes kunt schieten. Ik zag dat diverse toeschouwers vanachter de draad foto’s proberen te maken, en dat is niet eenvoudig met ons Heras hekwerk, je kunt dan niet met de toestellen mee bewegen.
[nggallery id=12]

Het was even zoeken, maar een auto genoemd naar een van mijn vaste bezoekers kon ik niet aan mij voorbij laten gaan. Deze in 1912 gebouwde Gobron-Brillié 12 CV moet $325,000.00 opbrengen, niet niks maar zijn geld dubbel en dwars waard. het is een Frans automerk dat echt aan de weg timmerde. let maar eens op de dubbele achterwielen op de onderste foto. het was de eerste auto die over de 100 mph grens heen ging, de snelste auto in die tijd dus en had van allerlei snufjes, die veelal uit de maritieme wereld kwamen. In het Nederlands is bijna niets te vinden over dit merk. Maar als je op zoek gaat kijk dan eens bij de buren…

Gisteren waren we weer even terug in de tijd, samen naar de kleuterschool knippen, snijden, plakken. Een heerlijk avondje knutselen aan wat nieuwe ideeën. Alleen hadden we vroeger geen lijmpistool. En ik weet gatverpieleke hoe heet die dingen zijn. Het is bijna niet te voorkomen dat je wel eens in aanraking komt met de hete lijm. Verbazend is het wel dat je met twee man samen meer werk kunt verrichten dan twee man alleen. En een avondje niet gelachen, is een verspilde avond. Op de foto mijn maat Humberto terwijl hij bezig is met het wegsnijden van overtollige lijmresten en foam van de romp. Het ziet er hier wat slordig uit, maar het wordt een juweeltje, onze Jet. Een niet toevallig passerende collega modelbouwer was al jaloers, terwijl we niet eens de romp aan onderzijde af hebben. Als het mee zit vanmiddag nog even een lekkere haring op de bloemenmarkt. Op naar het weekend…