bVision.nl

bVision.nl

Alfasud, een rijdend wrak (1971-1984)

Vandaag gaan we het niet hebben over een auto, maar over een rijdend wrak. Een vervoermiddel dat Alfa Romeo bijna aan de afgrond bracht. De Alfasud was in productie van 1971 tot 1984 en was de meest roestgevoelige auto van het Europese continent. Als je was wezen winkelen bij Appie en de boodschappen in de schaarse ruimte van de Alfasud had gepropt, was het nog de vraag of je met de boodschappen thuis kwam. In die tijd vielen de kofferdeksels van deze Alfasud spontaan van de auto. In de beginjaren zestig werd bij Alfa Romeo besloten dat men ook maar eens een kleine auto moest gaan produceren. Geen historie, dus van de grond af aan nieuw gebouwd in een nieuwe fabriek in het sud’en. De eerste voorwielaangedreven Alfa, een geheel nieuwe (boxer)motor, ofwel, alles nieuw. En dat voor de werkgelegenheid in Italie opgezet. Het was een leuk autootje in de showroom, sportief ogend en nog redelijk ruim van binnen. Maar zodra de auto de showroom uit was begon de ellende, en Alfa Romeo heeft nu nog steeds last van deze K.U.T. auto. Waarbij u weet dat K.U.T. bij mij staat voor kwalitatief Uitermate Teleurstellend. De Alfasud heeft dan ook nooit meer een opvolger gekregen.

De dag was te kort

Je hebt van die dagen die gewoon tekort zijn, waarbij je zoveel te doen hebt dat je gewoon tijd te kort komt. Gisteren was zo’n dag. Van die dagen beginnen normaal heel rustig en escaleren daarna. Servers die omvallen, PC’s die afstorten en ga zo maar door. En dan ben je aan het einde van de werkdag en dan moet je nog naar de fotoclub, kom je daar vanaf mag je nog even zelf je eten koken, de rest is al klaar, moet je nog even gauw een VPN verbinding opzetten, want in het weekend moet je kunnen werken, uiteraard sputtert windows 7 tegen en moet je op zoek naar 64 bit drivers en dan wil je nog maar een ding, en geloof me, dat is geen logje maken. Dat heb ik dus ook maar niet gedaan.

Autorijden

Van de week trof ik een man aan die op zijn dooie gemak met een broodtrommel op schoot, een thermoskan in de hand, waarmee hij een kop koffie aan het inschenken (of moet ik zeggen inschudden) was, een boterham aan het eten was. Niets mis mee, alleen reed de man in een auto. Nou ja, het was me niet eens opgevallen als die man in een standaard leasebak had gereden, maar met het formaat van een flinke bouwvakker in een slingerende Suzuki Alto moest dat wel opvallen.
Een weekje eerder trof ik op weg naar Einhoven een dame aan die licht deinend over de linker rijbaan zoefde. Deze dame kreeg het voor elkaar om op een afstand van om en nabij de 50 km en met een snelheid van ca. 120 km/h, haar complete make-up, inclusief een fleurig kleurtje op haar lippen, te doen.
Ach, het moet kunnen toch, ik hou me wel bezig met rijden en het ontwijken van deze lui. Aan de andere kant hebben deze mensen gelijk als ze alvast aan het “rekening rijden” zijn. Dan moet je toch echt wat verzinnen om onderweg in de file wat geld te verdienen. Je zal zien dat we tegen die tijd waanzinnige ideeen krijgen om de duizenden euro’s op te hoesten voor het rijden, sorry, stilstaan in de file.

Gaat niet door – door Frank (van IkFotograag.nl)

Ik zou het vandaag gaan hebben over de Canon Canonet 28 meetzoeker-camera. Maar toen ik hem uit mijn vitrine haalde was er een onaangename verrassing. De binnenkant van de filmdeksel/achterklep wordt normaliter lichtdicht gehouden met een randje schuim. Nou dat randje schuim is bij deze camera hartstikke rot. Ik had het niet in de gaten en pakte er met mijn vingersvol in. Ik had meteen mijn hele vingers vol met zwarte plakkerige smurrie. Die viezigheid kreeg ik er alleen nog met alcohol af. Dit maakt de camera eigenlijk waardeloos. Ik heb op internet wel een handleiding gevonden hoe je dit kunt repareren. Dat wil zeggen eerst smurrie verwijderen en dan iets anders er voor in de plaats plakken. Kennelijk hebben meer mensen dit probleem, met deze camera. Anders vind je zo’n handleiding echt niet. Nou ja die reparatie is iets voor een lange winteravond, als ik toch niets anders te doen heb. Het belooft een smerig karweitje te worden volgens de site.

Het schijnt trouwens dat veel camera’s uit de zestiger en begin zeventiger jaren dit probleem hebben. Kunstof schuim vergaat dus wel. Hier wat foto’s van het euvel. Op foto 2 en 3 wat resten schuim. Het is me nog niet helemaal duidelijk op welke kant het origineel hoort te zitten.

De staatsmijn Maurits

Het openen van een mijn ging niet zomaar. Het was niet een kwestie van boor maar een gat en je vind kolen. Op basis van boringen werd bepaald wat het beste startpunt was om een mijn te bouwen. Daar hoorde dan meteen een uitbreiding bij van de infrastructuur, want een mijn zonder spoor was geen mijn. Het doen van boringen werd destijds uitbesteed aan buitenlandse firma’s die daar reeds veel ervaring mee hadden. Voor het besluit dat Lutterade, een kleine dorpskern bij Geleen de “Place to be” werd zijn diverse boringen gedaan in o.a. Lutterade, Krawinkel, Urmond en Schinnen. Schinnen bleek bereikbaar te zijn vanuit de Staatsmijn Emma. Maar in Geleen-Lutterade was plaats voor een nieuwe mijn. Traditiegetrouw uiteraard naar een prins genoemd, Maurits. In 1912 is men begonnen met de boringen en in 1926 werd de mijn pas officieel in gebruik gesteld. Men heeft niet stil gezeten in die tijd, de aansluiting op de spoorlijn Maastricht-Sittard moest worden aangelegd, schachten gebouwd, de energievoorziening moest aanwezig zijn en ga zo maar door. Vergeet even niet dat de Maurits destijds de grootste twee schachten mijn in de wereld was. Vlak na de tweede wereldoorlog werd er een ondergrondse verbinding gemaakt tussen de Staatsmijn Maurits en de staatsmijn Emma. Dat maakte het later mogelijk om van de Maurits in Geleen naar de staatsmijn Hendrik in Brunssum te lopen, dat is zo.n beetje dwars door zuid-Limburg. De diepste laag waarop werd gewerkt lag meer dan 800 meter onder de grond. U en ik kunnen zich bijna niet voorstellen hoe het is om daar liggend tussen twee steenlagen de kolen los te moeten maken met een perslucht aangedreven boorhamer of met een pikhouweel. Het nadeel van de grootste mijn kwam pijnlijk aan het licht toen in 1959 de gasbel van Slochteren werd ontdekt. Deze bel leidde tot de ondergang van de mijnindustrie. Langzaam schakelde Nederland over op gas en kwamen de kolen in de verdrukking, De grootste mijn, de staatsmijn Maurits, werd in 1967 als eerste van de staatsmijnen gesloten door de toenmalige Minister van Economische zaken Den Uyl, de rest volgde al snel.



(click picture) Staatsmijn Maurits

N.B. het besuit om de mijnen te sluiten werd in 1965 reeds aangekondigd. De art-impression vond ik per ongeluk op het web, de andere foto is eigendom DSM

Gadakkie

Gadakkie wat een weekend, afgelopen vrijdag kwam echt de man met de hamer langs. Ik heb ’s avonds en ’s nachts een beetje in comaland gelegen. Ik geloof dat ik in het weekend het Kruitvat heb beroofd en alles meteen naar binnen heb gewerkt. Rest nu alleen nog het gevoel dat ik aan een rodeo heb meegedaan en verschillende keren van mijn paard ben gevallen. Overal spierpijn, en niet zo zuinig. Vandaag ga ik toch weer kijken of al mijn collega’s mijn bliksemaanval hebben overleefd of dat ik de laatste in de rij was. Ik kan het me gelukkig permitteren om het een paar dagen rustig aan te doen. Dank voor jullie vele goede wensen, en ja ik weet dat ik beter een paar dagen thuis had kunnen blijven, maar het zal wel de Friese inslag zijn, gewoon koppig en eigenzinnig. De foto van vandaag is mijn eerste “getonemapte” HDR foto Een goederenwagon op het perron van Montzen.



(click picture) Montzen(BE)

Gesneuveld…

Tot op de weg naar huis ging alles goed. Daarna ben ik als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Heel even pauze hier moet u het de komende dagen even mee doen. Het is de eerste keer in mijn logbestaan dat ik wegens ziekte even afhaak. Tot over een paar dagen…