bVision.nl

bVision.nl

Nederigheid

De narigheid van meteen iets goed doen, is dat dan niemand weet hoe moeilijk het was

Sommige dagen zou je even willen parkeren en dan langzaam vergeten. Dat zijn van die dagen die je confronteren met een alom aanwezige waarheid die niemand wil zien. Die we graag uit de weg gaan en het liefst zo lang mogelijk willen uitstellen. Maar we kunnen er niet omheen, af en toe gaat er iemand dood. Vooral als de persoon waar het omgaat jong(er) is dan jezelf kruipt er een spinnetje over je rug, krijg je de kriebels, en ga je beseffen dat het jezelf of je naaste ook kan gebeuren.
Na de crematie gisteren was ik van slag af en kon ik de draad niet goed meer oppakken. Ik ben maar verder gegaan op de automatische piloot. De Chili Con Carne gisteravond gaf ook al geen opgelucht gevoel, maar deed me eerder denken aan een eerdere spreuk die ik deze week op mijn log had staan, Als je uien in je eten vindt, is er kans op harde wind…

Die lastige lagen – by Frank

Vandaag ga ik het hebben over “lagen”. Nee! Niet wegklikken, omdat dit te lastig of te moeilijk is, want daar gaat het juist over. Het artikel lijkt alleen maar lang omdat er veel afbeeldingen in zitten.

Als je op enig moment begint met foto’s op je PC te bewerken, en je bent op een gegeven moment voorbij het niveau van bijvoorbeeld Picasa, dan krijg je namelijk al gauw te maken met bewerkingsprogramma’s die ook gebruik maken van lagen. Op dat punt aangekomen haken veel mensen nog af. Lagen “dat is moeilijk, daar begin ik (nog) niet aan” is het vaak gehoorde antwoord. Vandaag ga ik proberen op een eenvoudigee manier uit te leggen wat “lagen”e (engels: layers) nu eigenlijk zijn en wat je er mee kunt. Als je als je het al weet, dan mag je het blog van vandaag overslaan dus.

Een laag zou je kunnen zien als een extra velletje transparante folie op of onder een foto. Je kunt dat vel er dus boven op leggen, maar ook eronder. Zo’n vel (laag of layer) kan bepaalde eigenschappen hebben, die je er zelf aan geeft, zoals kleur, transparant, of een andere afbeelding bijvoorbeeld. Een foto die je opent is standaard zelf al een laag. Stel je wil een zwartwit foto Sepiakleur maken. De meeste programma’s hebben daar overigens wel een “knop” voor, maar ik gebruik het hier als voorbeeld. De foto die ik vandaag gebruik is weer het portret van Alma Taylor.

Hier alvast een samenvatting van de handelingen die hieronder beschreven zijn:

  • Open de foto;
  • Voeg nieuwe laag toe;
  • Geef de laag een kleur;
  • Maakt de laag transparant;
  • Bewonder het resultaat;
  • Sla de foto op.

Lees meer“Die lastige lagen – by Frank”

The fifty eurocent chair

Heb je haast, ga dan zitten (gestolen, bij Neneh)

Niet dat ik iemand op ideeen wil brengen in deze tijd van recessie, maar hij zit heerlijk en was heel wat goedkoper dan de stoelen die we tot nu toe gezien hebben. De duwbalk met reclame hebben we er maar vanaf gehaald, maar voor de rest is hij helemaal origineel. In huis heb ik niet eens meer een rollator nodig…

Aud en Nuuj – De kleine Sint Jan


Je voelt je nooit zo aan vakantie toe als de week erna

Raar hoe sommige uitdrukkingen blijven bestaan terwijl ze reeds lang achterhaald zijn. Gebrook (Hoensbroek) was voor het samengaan met Heerlen een zelfstandige gemeente met zo’n vijfentwintigduizend inwoners. Bepaald geen dorp te noemen. Toch gingen de mensen die naar de markt gingen het dorp in. De tegenwoordige hoofdstraat heette destijds dan ook de dorpsstraat en het centrum was de markt. Momenteel ligt dat centrum in de Kouvenderstraat, en daarvoor was in de tijd van de steenkoolmijnen de Akerstraat het centrum waar alles te doen was. In het dorp bevindt zich de kleine St. Janskerk bij de Markt. Dit was de eerste kerk van Hoensbroek en stamt ergens uit de dertiende eeuw. Begonnen als kapel voor de Heren van Hoenbroeck, de eigenaren van ons prachtige kasteel en later uitgebouwd tot de huidige Kerk. Op de foto’s ziet u de kerk aan het begin van deze eeuw en nu. De kleine St. Jan suggereert dat er ook een grote is, die ziet u een andere keer eens.


NoQParking

Beter een auto op de weg dan tien in een parkeergarage

Gatsalmazellekes was dat gisteren even lastig. De schrik van iedere automobilist, staan voor een slagboom en hij wil niet open. De auto’s achter je sluiten maar aan en je kunt geen kant meer uit. Dat was wat mij gisteren gebeurde in de parkeergarage Ceramique Noord in Maastricht. Inrijden mooi op je pinpas en als je naar buiten gaat niente, pas onleesbaar en automaat op tilt. Service kennen ze daar niet. Mag je uitstappen en proberen ergens anders te betalen, werkt niet, andere passen werken niet, en omdat je geen kaartje hebt kun je niet anders betalen. En de rij groeide. Handmatig betalen ging ook niet, de beheerder had niets aan wisselgeld. Het getoeter werd steeds luider en van alle ellende mochten we dan zo maar vertrekken. Zes euro en vijftien eurocent gespaard. Ik beklaag degene die achter ons stonden en ook niet konden betalen omdat het kwartier waarop ze uit mochten rijden verstreken was…. hihi, arme beheerder daar en dat is niks, dat plezier gun ik hem van harte.

Vrouwenauto's – Mazda 121

31 januari 1975 – 31 januari 2009 vandaag is onze trouwdag

Sommige auto’s krijgen meteen een naam mee. Zo ook de vandaag besproken Mazda 121. De auto staat bekend als een typische vrouwenauto en kreeg vanaf de eerste dag in Nederland al de naam Bolhoed(je) mee. In Engelstalige landen kreeg de auto de bijnaam Jelly Bean of Bubblecar. De auto is van 1989 tot 1996 gebouwd en dreigt een echte klassieker te worden. Latere modellen leken meer op een Ford Fiesta, maar dat was na de overname van Mazda door Ford ook niet gek. Het was een echt eigenwijs 16 kleppertje van 1324 cc met veelal een elektrisch canvas schuifdak. Heel veel zijn er niet verkocht. Ook de opvolger, de Mazda Demio lijkt dat lot beschoren. De laatste staat nu al bekend als bejaardenauto.e In Japan is deze auto gemaakt onder de naam Autozan Revue en later als Mazda Reveu.

Memories – De lift

Als je uien in je eten vindt, is er kans op harde wind

Soms wordt je getriggerd door een opmerking of zinsnede die iemand ergens neerzet. Dit verhaal gaat al heel veel jaren terug. We waren met een aantal mensen op bezoek geweest in het De Wever ziekenhuis in Heerlen waar mijn schoonvader op dat moment in lag. Zoals altijd was het druk, ja zelfs te druk in de liften en het was dringen. Van de mensen in de lift was er een die zich afvroeg of er niet teveel mensen in de lift waren. Mijn droge opmerking over dat er in de vloer een gat zat dat vanzelf open ging als er teveel mensen in stonden had meteen effect. In de vloer zat een reparatieluik, de mensen die daarop stonden liepen er de eerstvolgende stop van de lift meteen uit. Verder durfde niemand mij direct aan te kijken of op het luik te gaan staan. Buiten kreeg ik spontaan de slappe lach.e Enkele jaren later is mijn schoonvader overleden, hij hield wel van dat soort humor, vooral in de lift. Het verhaal met hem in een andere lift is niet voor herhaling op het net geschikt, dat slaat op de quote boven aan het artikel.
BTW: dit is de stapel blokken die nodig zijn voor het maken van de Catalina, gisteren zijn we begonnen met het in vorm snijden van de romp.