bVision.nl

Van Inge kreeg ik de bovenstaande foto van een nieuw Belgisch trafohuisje. Maar dat kan ze beter zelf vertellen:
<Inge>
Dag Sjoerd,
We hebben een mooie route gefietst, stukje buiten Gemmenich kwam ik dit huisje tegen en dacht natuurlijk gelijk aan jou :-). Het was net buiten Gemmenich, we fietsten over de gewone weg richting Sippenaeken. Het lag aan de rechterkant, achter een hek.
Groetjes, Inge
</Inge>
Het was even zoeken, maar ik heb de plaatsgevonden waar het staat. Helaas is dat op de onderstaande foto van Google nog niet te zien. Ik ben er wel voor met mijn bolide langs moeten rijden. Maar wat ik even verder aantrof was zeker de moeite waard, ook in België staan mooie oude trafohuisjes… Het trafohuisje van Inge ligt op het kruispunt van Rue de Terstraeten, Rue de Grunebempt en bij het aan de Gerhardsbroich gelegen restaurant “Les Trois Marronniers”.

Oftewel er zit schot in de werkzaamheden en alles loopt volgens planning, tot vandaag dan, vandaag komt Jeslynn alles even inspecteren. Het merendeel van de kasten is klaar en ook de buffetkast heeft een bijpassend kleurtje gekregen. Het plafond is weer wit. Nog twee kasten en dan staat alles in de frisse lak. Alleen als laatste de rode wand verbergen en dan zijn we klaar. Niet dat het rood zo erg was, het maakte alles wel erg donker. Maar dat wordt nog een werkje voor de volgende week… We hebben tenslotte ook nog vakantie, hoop ik.

De geschiedenis van de de Stadbroekermolen in Sittard gaat terug tot ergens rond 1580. De molen ligt aan de Geleenbeek. Het is een vrij omvangrijk complex waar je momenteel van alles kan en mag organiseren. Van trouwpartij tot vergaderingen, maakt niet uit. Maar het laatst gebruikt om er geld met het molenaarsvak te verdienen was door de familie Roufs. Die maalde graan voor de wijde omgeving en tot ver over de grenzen. Het waterrad is rond 1900 vervangen door een turbine.

Na de tweede wereldoorlog waren er nog maar weinig activiteiten en werd de molen in 1954 verkocht aan de gemeente Sittard, die het complex eerst verwaarloosd heeft, maar rond 1990 werd besloten om dit historische pand weer in oude staat te herstellen. Inclusief het watergedeelte… Momenteel is het in beheer van Savelkoul Catering, waar Leon & Ron Savelkoul de scepter zwaaien over het grote zalencomplex.

Ik heb respect voor dit soort mensen. In de gloeiende zon zijn stekkie opbouwen en dan de rest van de dag spelen voor een aalmoes. Hij is zeker een half uur bezig geweest met het opbouwen en decoreren van alles. Ik zie hem nog aan komen rijden op zijn fiets met een karretje erachter. Hij speelde later op zij trekharmonica, zij het wat aan de zachte kant. Let eens op de opbouw, de gitaar, het dansende paartje. Op het bordje links staat

Voor uw goed humeur speelt orkest Robokop. Voor feestjes en verjaardagen…

De meeste mensen liepen gewoon om hem heen zonder hem echt op te merken… Maar wie ben ik, ik geloof niet dat dit in mij op zou komen, als ik al zou kunnen spelen. Je moet er ook het lef voor hebben. Op het web kon ik niets over hem vinden.

Met de klusplannen liep het helemaal mis in het weekend, maar dat was te verwachten met kleindochter Jeslynn in huis. Niets is dan veilig, zeker geen verfpotten en dergelijke. Dus vrijdagavond het meeste aan de kant en buiten gezet. Jeslynn meegenomen met de boodschappen doen, bij Appie weer iedereen blij en Jes weer een banaan gescoord, bij opa op schoot weer liedjes meegezongen op de PC, en zo ben je een hele dag bezig. Ze bleef ook slapen dus ook de zondag was geen klusdag. Ze werd laat in de ochtend door haar papa opgehaald en wij zijn ter afwisseling naar Eindhoven gereden om een broodje te eten…. een terrasje te pakken en naderhand heb ik nog lekker een zelfgemaakte pizza in de oven geschoven. Een welbesteed weekend dus.
En niet te vergeten, ik heb ook nog even naar de superrace van de koning van Canne gekeken, Tom Dumoulin. Hij heeft iedereen daar een poepje laten ruiken.