bVision.nl

Afgelopen weekend is Jeslynn bij ons geweest. En daar moet je meteen gebruik van maken uiteraard. Opa leren zeggen, niet gelukt weliswaar, maar proberen kan en we hebben er veel plezier aan gehad. Leren computeren uiteraard, dit was les 1, maar dit werd niet door iedereen in dank afgenomen. Sommigen medebewoners dachten hun positie achter het beeldscherm al kwijt te raken, en terecht uiteraard. We hebben ook samen plantjes gekocht voor opa’s kale kantoor. Natuurlijk een stukje met de Golf door Limburg gereden, Helaas voor de MG moet ze nog een stukje groeien. En als je zo bezig bent een hele dag is het weekend alweer voorbij voordat het goed en wel begonnen is. Sakkerdjie het is alweer maandag…

Net als ik denk je hebt geen auto meer om te posten op zaterdag komt Di Mario met deze schitterende foto’s. Het is een GMC legertruck uit WW2 die na de oorlog door MerceroN is omgebouwd tot brandweerwagen en in Frankrijk dienst heeft gedaan. En deze heeft een schitterende restauratie ondergaan.

De brandweerwagen komt uit Deux-Sèvres, en dit is een Frans departement, gelegen in de regio Poitou-Charentes. De naam verwijst naar twee riviertjes, de Sèvre Niortaise en de Sèvre Nantaise. Het ligt in het westen van Frankrijk.

Ik laat u verder gewoon genieten van deze foto’s. Ik vraag me alleen af wie dat ondeugende meisje is wat op een enkele foto opduikt.

Goh, ik heb verbaast zitten kijken naar jullie reacties op het bericht van gisteren. Terwijl het enige wat aan de hand was dat ik absoluut geen inspiratie had om ook maar wat op mijn blog te zetten. Wat er stond was uiteraard wel waar. Maar wie wil weten wat ik allemaal uitvoer op zo’n werkdag thuis. Wat ik wel kan vertellen is dat de kantoortuinen bij mijn oude baas voor zover als gepland was, werkend zijn opgeleverd en dat ik sinds vandaag mijn intrek heb genomen in een geheel ander gebouw, dat van mijn nieuwe werkgever. Een groot kantoor voor mijzelf, want mijn medekamergenotes, werken maar een aantal dagen per week, of zijn zelden aanwezig. Ik heb daar het rijk voor me alleen. Nu eens gaan polsen of ik daar een paar plantjes neer mag zetten. wellicht een orchidee of zo… Zo kan ik mijn eigen kantoortuin weer gaan opbouwen. Het kantoor waar ik nu inzit is namelijk klinisch schoon. geen map, geen stuk papier, geen stof, echt schoon dus… Zelfs de vloer is net geboend.

Ondanks dat ik gisteren moest werken op mijn normaliter vrije dag was het betrekkelijk rustig. Dat is het voordeel van thuiswerken, en aan de andere kant ook een nadeel. Mijn vrouw had een afspraak bij de tandarts en daarna bij de kapper, dus daar had ik geen last van, niemand kwam me storen zoals op het werk eigenlijk wel altijd het geval is. Zo doe je op een dag thuis meer dan je anders op het werk zou doen. In wezen dus goed voor de baas. Nadeel is dat je zelf koffie moet maken, water in het apparaat doen, op tijd bonen bijvullen, dan met het kopje er na toe lopen, onder de uitloop zetten, op de knop drukken… Alleen vergeet ik dat te vaak en zo krijg ik op een dag thuis veel te weinig vocht binnen.
Wat is uw conclusie over dit verhaal… Vertel ik morgen wat er echt was. (foto: RGB stock)

In een nostalgische bui blader ik iedere maand terug naar dezelfde maand in 2006. Ga 10 jaar terug in de tijd en kom dan deze foto tegen. Een lekkere frisse en voedzame bonenschotel. Terwijl ik in dezelfde maand tropische temperaturen in de achtertuin heb gemeten van rond de 38 graden.
Vandaag eten we ook een bonenschotel, in dit geval een warme schotel, lekker met een flink stuk spek erin en uiteraard een pepertje. laten we over de bijbehorende temperaturen maar zwijgen, je zou er een depressie aan over kunnen houden…

Deze jonge dame was jaloers op de mooie ronde ballenbak van mijn kleindochter Jeslynn. Kaatje ligt hier heerlijk in de wasmand op de uiteraard schone was te genieten. Weliswaar achter tralies, maar het gaat om het idee.

Bokkenrijders in de Criminele Rollen van het Marquisaet Hoensbroek 1740

De spanning en romantiek rondom de bokkenrijders hier in het zuiden van Limburg zijn uiteraard ontstaan rondom het kampvuur van de rijders zelf. Op bokken door de lucht vliegen was er uiteraard niet bij, en eigenlijk waren het niet meer dan ordinaire roversbendes. Toch als geboren Gebreuker jong is het uiteraard interessant om wat van de voorgeschiedenis van de streek, en vooral Hoensbroek te weten te komen. Zo heb ik naast boeken over de bokkenrijders, waar de romantiek bovendrijft, ook naslagwerken zoals onderstaand (gesigneerd) boek van Hein Bisschops in mijn bezit. Een van de hoofdmannen van deze roversbendes was afkomstig uit Hoensbroek, Matthijs Ponts. Het ging er in die tijd niet mals aan toe en de roversbenden ontstonden vanzelf door het gebrek aan geld, eten en drinken, en kleding. Het klinkt gek, maar bij de meeste diefstallen was kleding o.a. het doel. Geld en sieraden waren mooi meegenomen, en eten ging ook mee. Er was weinig te doen aan deze bendes, want de samenstelling wisselde en op bestuurlijk vlak was de verdeeldheid in het zuiden van Limburg een van de hoofd oorzaken voor deze bendes. Duits gebied, Oostenrijks gebied, Frans gebied het hielp allemaal niet mee en de verschillende deelgebieden trachtten door ferme rechtspraak de bendes te beteugelen. Kasteel Hoensbroek, met zijn martelwerktuigen, was berucht in deze. De chirurgijn die erop moest toezien dat de bekentenissen van aangehouden leden van deze bendes niet zou leiden tot de dood vergiste zich ook wel eens zodat er bendeleden stierven tijdens de martelingen. Straffen waren ook niet mals en de dood door strop was geliefd voor degene die recht mochten spreken. Ophangingen werden dan ook uitgevoerd in de omgeving om de inwoners van de dorpen te laten zien dat er recht werd gesproken en de bendeleden te laten zien dat ze niet onaantastbaar waren. Maar ook wurgingen, radbraken en het afhakken van ledematen kwam voor. Het maakte vaak niet uit of het mannen of vrouwen waren die berecht moesten worden. Hele families gingen samen op rooftocht waarbij de vrouwen vaak in mannenkleren meededen. De bendes waren actief van ca 1740 tot 1798.