bVision.nl

De auto welke zeker niet mag ontbreken in mijn virtuele garage is Deze Saab 95, hij is gespot door Di Mario en deze had er het volgende commentaar bij:
Sjoerd.
ik sprak de eigenaar nog. hij was er net en beretrots. Het is een diesel zegt ie nog. dat is bijzonder.
En dat is zeker bijzonder, want naar mijn idee zijn er geen diesels gemaakt voor deze auto. Maar wie weet. Naar mijn weten waren er maar twee uitvoeringen, het tweetact pruttelbakje en de viercilinder benzinemotor. de RDW geeft aan dat dit een SAAB 95 V4 is met een 1600cc 4 cilinder motor uit april 1972. Een nadere zoektocht geeft aan dat de man inderdaad beretrots mag zijn. Er zit inderdaad een diesel in, een echte rariteit dus…

De Saab 95 was een tweedeurs 7-persoons stationwagen gemaakt door Saab. Aanvankelijk gebaseerd op de Saab 93 sedanversie, maar de ontwikkeling van het model volgde zeer nauw die van de Saab 96 daar de productie van de 93 beëindigd werd in 1960. De 95 werd geïntroduceerd in 1959, maar omdat er toen slechts veertig werden gemaakt, wordt 1960 als start van de productie gerekend.

De eerste motor was een 841 cc driecilinder-tweetaktmotor, maar vanaf 1967 kwam de 95 met de viertakt-viercilinder-Ford Taunus V4-motor, zoals ook gebruikt in de Saab 96, de Saab Sonett V4, de Saab Sonett III en de Duitse Ford Taunus. De 95 had een versnellingsbak met 4 versnellingen en een naar achteren gerichte derde bank. Deze bank kwam met het model voor 1976 te vervallen. De productie werd gestopt in 1978, totaal zijn 110527 stuks gemaakt. (overgenomen uit Wikipedia)

Voor sommige mensen of dieren heb ik respect. Door het charisma wat eromheen hangt kan ik niet anders. Zo ook met deze wonderschone uil. Een vervaarlijk beest dat bij de minste of geringste beweging meteen toeslaat en je met zijn snavel en forse poten fiks kan verwonden. Niets is echter minder waar, nadat we elkaar even in de ogen hadden gekeken, mocht ik hem zelfs over zijn prachtige verkleed aaien. Hij vond het niet erg en bleef me gedurende die tijd alleen maar aankijken en bleef verder rustig zitten. Hij leek het zelfs fijn te vinden, die aandacht. Maar het laatste kan natuurlijk ook zijn doordat hij gedurende die tijd daar af en toe wat lekkers kreeg toegestopt.

Oei, daar ging afgelopen zondag mijn plannetje helemaal de mist in, een tochtje willen maken met de MG, was die bijna dood. Netjes iedere week aan de oplader gehangen met dat koude weer, blijkt de oplader stuk te zijn. Dood, zonder dat hij vertelde dat die dood was. En u kunt wel zeggen dat zie je toch, niet dus. Een accu die vol is laad niet op, en de afgenomen stroom neemt af tot 0 Ampère. Nu stond al jaren een goede druppellader op het verlanglijstje, maar, oude schoenen gooi je ook niet weg als ze nog goed zijn en lekker zitten. Afgelopen zondag toch maar een nieuw laadapparaat aangeschaft. En inderdaad, zoals het apparaat meteen aangaf, de accu was leeg, maar niet kapot. De lader begint met revitaliseren van de accu, gaat dan voorzichtig opladen waarbij de spanning een daarna het ampèrage oploopt tot zo’n 4 ampère. en als de accu op zo’n 80 % geladen is wordt de spanning langzaam verlaagd tot de ideale spanning en wordt de stroom geblokkeerd. Deze wordt weer ingeschakeld als de spanning onder een drempelwaarde komt. en dan gaat de lader pulsegewijs met 1 ampère laden tot hij weer vol is en wacht dan weer af. Nu maar hopen dat hij in het weekend wel wil starten. Tot nu toe ziet het goed uit, de 80% heeft hij al gehaald (op de foto nog niet, daar staan pas drie streepjes op). Natuurlijk kun je meteen grove middelen gebruiken om te starten, maar de accu is pas van vorig jaar en ik wil niet meteen de platen kromtrekken. Trouwens de druppellader heeft nog een voordeel, nu is alles met klemmen aangesloten op de accu. Bij de set zit de bedrading om een vaste aansluiting te maken, maar dat gebeurt in het weekend. Eerst even aan het lopen krijgen.

Als je zo tussen de middag even je warme kantoorzetel verruilt voor een tochtje naar buiten kan het de eerste minuten behoorlijk koud aanvoelen en heb je de neiging om de handen even diep in je zakken te steken. Maar als je dan een paar honderd meter hebt gelopen en je het onderstaand tafereel tegenkomt wordt je vanzelf warm vanbinnen. Deze staan hier nog even met de oorkleppen op, maar zodra de zon weer eventjes de warmte over deze wereld uitstrooit staat alles in volle bloei. Voor mij is vandaag de lente begonnen. Nog een paar weken en mijn dochter is uitgeteld. Het zal me benieuwen, het opa gevoel. Ik vrees dat er de eerste weken nog wel wat foto’s op het wereld wijde web terecht zullen komen. Haha, tot vervelens toe…

Met de pasen in aantocht is iedereen natuurlijk op zoek naar de kip met de gouden eieren. U kunt stoppen met zoeken, ik heb hem gevonden. Ik ga niet zeggen waar, want wie weet. Een rustig weekend waarop alles wat we voorhadden verkeerd afliep. Een bezoek aan Pallen in Duitsland die niet meer hadden wat we zochten, een bezoek aan Intratuin waar we nog een cadeaubon van hadden, maar waar we niets konden vinden en ook niets hebben gekocht, een wonder… Een ritje met de MG die niet meer wilde starten. Maar wel een kinderkamer waarvan de kast uitziet zoals mijn vrouw dat wilde, haha, bieslookgroen is die geworden. De milieustraat is weer eens opgeruimd, alle papier en PMD afval is verwijderd. En, dat mag ik u zeker niet onthouden vrijdag is op het allerlaatste moment een einde gekomen aan de twijfel of ik mijn project binnen de deadline kon afkrijgen, ik heb nog een dag, alleen vandaag, maar het is klaar… Ik had dus een ontspannen weekend. En we hebben genoten van een heerlijke lunch in Maastricht, op zondag, waar niemand V&D miste, zo leek het.