bVision.nl

Eerst even stellen dat het onderstaande niets te doen heeft met met mijn gemoedstoestand van vandaag. Alhoewel dat na een uitgelopen nieuwjaarsborrel gisteren best zo had kunnen zijn. Maar dat terzijde, ik kwam deze woorden tegen op het web en werd er door getroffen. Net zo als ik getroffen wordt door het woordgebruik in de zinnen van Micheline, wordt ik ook hier getroffen door de combinatie van woorden en het toveren met letters door Merel Morre. Ik heb diep respect voor mensen die dit kunnen. Dan zijn mijn eenvoudige woorden in de alom bekende grijze spelling, maar nietig.

Sinds kort zijn we in het bezit van een Philips Avance Steamer. Door nog nader te beschrijven omstandigheden was ik er nog niet aan toe gekomen om ermee te koken. Ik dacht namelijk dat het wel ingewikkeld zou zijn voor een beginnende kok. Er zijn verschillende methoden om met stoom te kunnen koken, je hebt stoomovens, stoommandjes voor in een pan, stoomkokers en de traditionele Chinese stoommandjes. Het principe is voor al deze vormen gelijk. Je “kookt” met stoom in plaats van met water. Gisteren eerst nog even droog geoefend voordat de eerste aardappelen erin gingen. Dat super moeilijke was dus meer van “een kind kan de was doen”. Doe de aardappels in de onderste schaal, deksel erop en na de ingestelde kooktijd zijn ze klaar, geen afgieten, gewoon in de schaal en eten maar. Het standaard aardappeltje was uitgegroeid tot een superlekker aardappeltje. Je zou vergeten dat je er ook nog groenten en vlees bij moet doen. En, voor de prijs hoef je het niet te laten, je hebt ze al vanaf 30 euro, de Philips is wat duurder. Natuurlijk moet je wat oefenen met kooktijden, maar te lang koken is er eigenlijk niet snel bij. En heb je veel werk, de Philips heeft een ingebouwde warmhoud-functie. Kun je lekker alles op je gemak afmaken. Het heeft maar een klein, en toch ook groot nadeel, waar laat ik dit apparaat nou weer…

En daar ga je dan, nog niet helemaal fit, toch maar werken. En ik zie al zo op tegen handen schudden, en nieuwjaarsrecepties. Maar, tegen de tijd dat iedereen richting kantine vertrok voor de nieuwjaarstoespraak van de directeur, trok deze jongen zich terug op kantoor. Deur op slot en niemand binnenlaten… Achteraf gezien had ik natuurlijk gewoon moeten gaan en alle collega’s in het pand het idee geven van straks loop ik ook zo rond, maar dat wilde ik toch niemand aandoen. Ik ben gewoon een wandelende hoestbui op het moment. Dat heeft er ook mee te maken dat mijn longen niet goed werken en dit een soort natuurlijke afweerreactie is. Het is niet de eerste keer, maar wel erg heftig deze reis, en met alle goede wensen voor een goede gezondheid moet het toch zeker goed komen dit jaar… Trouwens, ze mogen blij zijn dat ik niet de broekhoest heb.

Afgelopen woensdag waren we bij de pedicure. Als je op leeftijd raakt is het wat makkelijker om dit te laten doen dan zelf te gaan klooien met vijlen, schaven, raspen en hamers. En na afloop worden je voetjes ook nog eens heerlijk gemasseerd. Een weldaad toch, tussen twee hoestbuien door….
Voor de bestuurder van een donkerrode scootmobiel, was dit ritje naar Meerssen bijna verkeerd afgelopen. Ik rij op de hoofdweg als er plotseling een scootmobiel van links in ene keer de weg op komt kruipen en met een gezapig gangetje gewoon doorrijdt alsof niets hem kan deren. Geen lichten, helemaal niets, alleen een donkere vlek die over de weg kruipt, niet eens een licht reflecterend jasje aan. Het is dat mijn ogen zich in de nacht beter thuis voelen dan overdag, anders had ik hem wellicht volledig over het hoofd gezien en was ik dwars over hem heen gereden. Hij heeft geluk gehad, maar als u over enige tijd leest dat er een donkerrode scootmobilist het leven heeft gelaten, zou het mij niet verbazen… dan helpt ook een halo boven zijn hoofd niet meer.

Back again, zeg dat wel. Met de foto’s van deze volvo gespot door Di Mario. Maar dat even terzijde. De afgelopen week liep niet helemaal volgens planning. De Kerst was prima, maar daarna ging het fout en hebben we met zijn alle in de lappenmand gelegen. En niet zo’n beetje. Mijn computer heb ik amper gezien. Maar goed dat is nog niet voorbij, maar het gaat wel alweer beter. (Gelukkig lag het niet aan de veluwse kalkoen!). Voor een ieder nog allemaal de beste wensen en een gelukkig nieuwjaar.

Ook aan deze plaatje van de Volvo gaat een verhaal apart, maar dat kan Di Mario beter zelf vertellen:
Hallo Sjoerd,
Ineens kwamen we die oude volvo tegen… En Yaron vind oude auto’s wel gaaf… Binnen bij het bedrijf waren nog veel meer auto’s. We zijn nog naar binnengegaan om te vragen of we mochten kijken, maar toen we zo’n beetje het hele pand door waren gelopen en niemand tegen waren gekomen kwamen we tot de conclusie.. er is niemand.. en misschien zijn ze wel vergeten de deur op slot te doen.. Dus we zijn hem maar weer snel gepeerd

De Volvo is ook in een niet al te beste staat, maar wel nog goed op te knappen. Het is een Volvo 142 uit 1972. De twee op het einde staat alleen maar voor twee deuren, de vierdeurs is dus de 144. De 145 is dus de stationwagen…