bVision.nl

Vandaag maak ik de laatste werkdag dit jaar en mogen mijn collega’s het verder uitzoeken. Niet dat er zo’n laatste week veel gebeurd, maar je weet nooit. De meeste mensen op kantoor zijn weg en kunnen daardoor ook niets fout doen. En ik ga het ook lekker rustig aan doen. In mijn vakantie heb ik niet echt iets gepland, dus dat komt goed uit… Gisteren hebben we de laatste boodschappen in huis gehaald, heb ik de Veluwse kalkoen gevuld geparkeerd in de koelkast. Morgen komt de hele familie eten, en mag deze kalkoen zich een uurtje of 4 in de oven amuseren alvorens we hem in stukken verorberen. Het is de eerste kalkoen die ik maak, dus wel even duimen dat alles goed gaat hier, en niet dat we morgenavond met het hele gezin in de ziekenboeg zitten… Maar och, alle gekheid op een stokje, maak het niet te bont, want alles waar te voor staat is niet goed. Ik wens het u, tot in het nieuw jaar. U weet, tussen kerst en nieuwjaar zijn hier geen activiteiten te verwachten.

Zoals hier aan het jaar van de mijnen een einde komt, komt ook een einde aan de geschiedenis van de Engelse steenkoolmijnen. Vijftig jaar na ons, sloot ook daar vorige week de laatste mijn. De mijnwerkers van de Kellingley Colliery-mijn in Noord-Engeland draaiden daar vorige week hun laatste dienst. De koelpieten worden een zeldzaamheid in Europa. Engeland importeert net zoals wij destijds, nu kolen uit Colombia en de Verenigde Staten. Landen waar ze de kolen in dagbouw kunnen delven. Want net zoals hier in die tijd, zit ook Engeland nog met een aantal kolengestookte centrales uit glorie van de steenkooltijd. Het eens zo welvarende steenkolentijdperk en de industriële revolutie zijn ten einde. Windenergie, Zonne-energie en de rest de import van olie en gas blijven over. Beter voor het milieu, maar niet beter voor de harde werkers, die staan net als de mijnwerkers hier destijds, gewoon in de kou…
Op de foto ziet u de sloop van de hoge druk centrale Emma, waar ik de laatste jaren als Chef Laboratorium heb rondgelopen. Een mooie tijd met veel herinneringen, al was het maar dat ik van mijn huis de Centrale zag liggen en ik er te voet heen kon. In de laatste jaren draaide daar nog steeds twee kolengestookte ketels K501 en K502 met een een generator van 60 MWh (Generator 11). Na de sluiting van de centrale Emma werd mijn vaste stek de Centrale Maurits in Geleen. Daar stond de laatste kolengestookte eenheid van DSM, maar ook deze werd met sluiten bedreigd.

Afgelopen zaterdag hebben we na heel veel jaren onze oude wandelschoenen aan de wilgen gehangen en zijn we in Limbricht bij Mulders nieuwe gaan uitzoeken. En dat wil je dan zeker even op een veilige manier uitproberen. Dus niet meteen de Ardennen of de Eifel in, maar eerst eens gaan wandelen op bekend terrein. Maastricht dus, voor ons bekend terrein, en als je op de juiste plaats parkeert, nooit verder dan een kilometer of vier van de auto af. We vertrokken al ver voordat de winkels open zouden gaan, dus dat moest goed gaan.

Maar helaas. Een parkeerplaats ging nog wel, maar Maastricht was zo vroeg in de ochtend al voller als op menig doordeweekse dag, en er was nog geen winkel open. Gelukkig waren we de drukte snel voorbij, iedereen liep naar het centrum en wij er vanaf. Heen over de oude brug (foto Ridder bier) richting station, en later terug over de hoge brug (foto kerken). De eend kwamen we tegen in het stadspark bij de Jeker. Niet een echte bekende voor mij in deze kleuren. Een aardige winterwandeling met voorjaarstemperaturen. Toen we een paar uur later door het Centrum liepen was het pas echt druk en kon je over de Belgen en andere Boeren lopen. En voor dat de Belgen zich beledigt voelen. Dat is de term die de Maastrichtenaren(Sjengen) hanteren voor alles wat daar niet geboren is (Boeren). Vanaf vandaag gaan we de lente tegemoet en gaan de dagen weer lengen…

Zoals al vele jaren krijgen we ieder jaar zo omstreeks deze tijd een kerstpakket. Een grote doos met inhoud die meestal reeds besteld wordt rond de zomer, en in de winterperiode actueel zou moeten zijn. Maar maak maar eens een pakket als je buiten in het zonnetje zit, het dertig graden is en je geen zin hebt om te koken… Zo zit er dit jaar in ons kerstpakket een heuse barbecue. Een kleine weliswaar, maar hoe verzin je het. Je kunt er met de kerst helemaal niets mee, of het moet buiten nog een paar graden warmer worden…