Toen ik gisteravond de laatste logjes uit mijn leeslijst doornam dacht ik even van ik maak vanavond een logje van Niks. Gewoon zomaar, niet omdat ik lui was, of geen inspiratie had, of geen zin had, gewoon een logje van Niks. Niks te vertellen, Niks te doen, Niks omhanden, maar gewoon om even te Niksen. Toen bedacht ik dat vandaag mijn dochter jarig is, daar kun je Niks niet omheen. Deze zwangere huismus kun je niet vergeten, daar moeten we dus vanavond naartoe. Ik moet vandaag ook gewoon werken, daar valt ook al Niks te Niksen. Mijn beurt om te koken vandaag, ook Niks aan te verdienen. Dus een dagje van Niks wordt het ook al niet. Toch eens kijken of het weekend ook Niks wordt. Ik mag hopen van niet, alhoewel, dat geeft Niks… Eens kijken of jullie ook Niks te vertellen hebben hier, dan weet ik genoeg.
Onze zwarte poes met het witte befje, Kaatje, heeft de eerste dagen van december een nieuwe naam gekregen, Piet, zwarte Piet. Al zou je dat op de onderstaande foto niet zeggen. Op de foto ligt ze in het zonnetje op de grijze bank met het gele kussen erachter, en lijkt ze meer bruin dan zwart. Een grote donderstraal is het die alles doet wat niet mag. Gisternacht begon de pret zo om een uur of vijf in de ochtend. We hebben laminaat in de slaapkamer, en Kaatje, oh nee, Piet, had zich een rond flesje van mijn nachtkastje toegeëigend. En u snapt het al, daarmee was ze samen met Ollie, onze kater, onder ons bed aan het spelen. En dat op onze vrije dag. Van alle ellende is mijn vrouw even later maar opgestaan om de beesten te voederen, en heb ik me nog even lekker in alle rust omgedraaid.
Gisteren waren we met een aantal conculega’s op bezoek in het Hoenshuis in Voerendaal. Het Hoenshuis heeft zijn naam ontleend aan de bewoning van de tak van de grafelijke familie Hoen. In de 14e eeuw was het huis een kasteel waar Johan Hoen tot Broeck woonde. Juist ja, familie van de stichter van kasteel Hoensbroeck. Door heel het zuiden van Limburg kom je de familie Hoen wel ergens tegen als je op zoek gaat naar burchten en kastelen. Het Hoenshuis is een carréboerderij waarvan nog maar weinig herinneringen zijn overgebleven aan de riddertijd van weleer, alleen een stuk mergelstenen muur herinnert nog aan deze glorietijd. Bij dit prachtige gebouw ligt overigens de golfbaan van Voerendaal en in het gebouw vind je een restaurant en enkele zalen. In enkele van deze zalen ging het er gisteren ook heet aan toe en werd een geweldige strijd gestreden. Nu nog zonder winnaar, maar dat zal in de finales wel anders gaan. Er zal maar een winnaar overblijven, en de strijd is nog lang niet gestreden. Vooralsnog worden de zwaarden geslepen in afwachting op ronde twee… Gelukkig is dit verhaal maar fictie, maar dromende in deze zalen kun je je voorstellen dat het door de eeuwen heen niet altijd pais en vree geweest is in deze omgeving. De bokkenrijders reden ook hier door het landschap…
Het verhaal speelt zich af op zondag, gisteren dus. De regen viel met bakken uit de lucht en we hadden iets op het oog wat we bij Ikea konden krijgen. Ikea is maar vijf minuten rijden van bij mij, dus daar hoefden we het niet voor te laten. Op een gegeven moment zegt mijn vrouw ik geloof dat ik honger krijg, en dat was, gezien de tijd, niet eens zo gek. Een kleine salade en een broodje moet dan toch kunnen, beiden uiteraard met een kop thee erbij. Ik keek naar buiten en zag dat het niet zo zachtjes meer regende maar erg hard. Een jongeman en zijn vriendin, of vrouw waren in de weer met wat spullen om deze in de auto te krijgen. Tafel, stoelen, van die kuipstoeltjes van rotan of zoiets, maar helaas het paste niet erin zoals hij dat wilde, ook niet zoals zij dat wilde. De stemming op de parkeerplaats werd een stuk grimmiger, ze keken elkaar eens boos aan en probeerde maar weer eens wat anders, maar de kuipstoeltjes bleven tegenspartelen, en de regen stroomde door. Je zag, en dacht te horen dat ze elkaar de huid vol aan het schelden waren, niet dat dat helpt, maar het lucht wel op. Als twee verzopen katten haalde ze weer alles eruit en nu gingen de lastige stoeltjes er wel in. Uiteindelijk kregen ze alles er wel in, maar of er nog plaats was voor haar waag ik te betwijfelen. Dat hebben we ook niet afgewacht, want de helft van de bezoekers van het restaurant had het tafereel inmiddels op het netvlies… De aftocht van ons was wat minder dramatisch, zoveel hadden we gelukkig niet meegenomen….
Vandaag krijgt u een bijzonder huisje te zien. Aangeleverd door Jan K. van 
Na een vers kopje thee is vandaag de bereiding van een vers kopje koffie aan de beurt. Maakt men thee lekker zelf, de barista doet het aan de koffiebar. Een barista is een vakman of -vrouw die zich toelegt op het bereiden van espresso en aanverwante dranken als cappuccino. De barista is als de kok in de keuken; hij/zij weet daarnaast vrijwel alles van de techniek van de espressomachine en de processen bij het bereiden van de espresso. Veelal worden ook Latte arttechnieken beheerst. Nu hebben we thuis ook een mooi koffiezet apparaat, mijn zoon geniet van een verse kop koffie, maar ik blijf toch meer een theemens…
