Vandaag gaan we even kijken hoe je een klein doosje maakt. Eigenlijk is het een voorbeeld om de laser uit te testen, maar ook dit moet werken. Bij een laser heb je een aantal variabelen om goed de kunnen snijden. Buiten het vermogen is er de afstand van de laser tot het voorwerp en het brandpunt van de laser moet liggen in het snijvlak. Daarnaast moet natuurlijk ook het gebruikte materiaal vlak liggen. Op de foto hieronder zie je de uitgesneden voorwerpen nog in de “verpakking” zitten, Zodra je het hout optilt vallen alle losse onderdelen er spontaan uit.
Is aan alle voorwaarden voldaan, dan het snijden op basis van een goede tekening het werk van de computer, die de straal stuurt en uiteraard de laser uitzet als er niet gesneden hoeft te worden. Het onderstaande doosje is het weliswaar ruwe resultaat. Het zwart wat je ziet wordt veroorzaakt door de hitte van de laser, die brandt in ene keer dwars door het voorwerp heen. Je kunt er voor kiezen om het doosje met de randen eerst te schuren, maar het gebrande resultaat laat goed zien hoe het is ontstaan.





Naast 3D printen van voorwerpen met een 3D printer zijn er ook nog andere technologieën in ontwikkeling. Was de timmerman van vroeger een ware meester in het maken van verbindingen, met een sterke laser kan dat sneller, nauwkeuriger en niet alleen met hout. Zo kun met een sterke laser ook voorwerpen beschrijven of ermee tekenen, zoals hieronder op een stuk triplex met de laser van mijn vriend Humberto. In een volgend stuk zal ik laten zien hoe je een eenvoudig doosje maakt met de laser. Overigens is deze techniek nog niet voor iedereen weggelegd. Net als er diverse 3D printers ergens in een kast beland zijn omdat de gebruiker er niet aan toe was, zal dat ook gebeuren met de laser. Je hebt er de nodige kennis en “Know How” voor nodig.
De vakantie is over, voorbij. De terrasstoelen mogen blijven staan, alleen wij zitten er niet meer. Het werk en de baas staan overdag weer voorop. Met binnenkort grote veranderingen die ik hier nog even niet kan toelichten. Zijn we weg geweest? Nou niet echt, we zijn bezig geweest. De badkamer is klaar, wat schilderwerk is verricht, een nieuwe koelkast geplaatst en meer van dat soort zaken. En een hele hoop rommel opgeruimd. En mens kan wat bewaren. Alles wat we jaren niet meer gebruikt hebben is verdwenen. Zelfs een door de katten opgeknapte bureaustoel heeft zijn weg naar het milieupark gevonden. We kunnen er dus weer even tegenaan. We schrikken af en toe van de vrijgekomen ruimte. Maar voor de vakantie is het “The End”.

Vreemde naam voor dit kleine gehucht tussen Vliegveld Maastricht-Aachen-Airport en Bunde. Het ligt in een mooi wandelgebied waar auto’s nog relatief zeldzaam zijn. Het weggetje wordt door de plaatselijke inwoners als sluipweg gebruikt als het weer eens vaststaat op de autoweg richting Maastricht. Voor wie van Maastricht naar Beek de kruisberg opgaat, loopt er boven op de top een brug over de A2, daarna ben je meteen op de plaats van bestemming, hoeve Kruisberg. De auto komt me bekend voor, die heb ik hier vaker gezien



Ik had het er vorige week al over, ik heb nog een andere uitvoering van de Excalibur in mijn virtuele garage staan. Op de foto gezet door 



Treebeek was een mijnwerkerswijk oorspronkelijk ontworpen door architect Willem Leliman. Het ligt tussen Brunssum en Hoensbroek in. De wijk moest voorzien in de snelle toestroom van mijnwerkers uit o.a. de noordelijke provincies vlak na de eerste wereldoorlog. Zo zijn ook mijn grootouders in die tijd naar Limburg gekomen.Niet alles is gebouwd volgens de oorspronkelijke plannen. Men was wat nutsvoorzieningen vergeten. Zoals het hier getoonde badhuis aan de Maanstraat. Momenteel is dit verbouwd tot een kerk met een 80 tal zitplaatsen, maar de buitenzijde is nog steeds in oude staat. 
