bVision.nl

Het doet me een beetje denken aan de mediterende Dante, of wel het pronkstuk van Auguste Rodin. In brons gegoten en waarvan een afgietsel staat in het Singer museum. Maar het beeld op de foto is niet gemaakt van brons, maar van een plastic soup en ander afvalmateriaal. Mij zet zoiets aan het denken, zoals ik vanmiddag de ruitenwisservloeistof moest bijvullen uit een soortgelijk kannetje als wel ook gebruikt is bij dit beeld. Het is nog niet helemaal leeg, maar welk leven gaat mijn kan lijden als deze straks wel leeg is. Het gaat in ieder geval met al het andere plastic afval mee met de RD4, en wordt wellicht Plastic Fantastic. Alhoewel je over de verwerking en de restproducten weinig meer hoort. Kunnen we niet gewoon al dat plastic voorkomen, of in ieder geval al het verpakkingsmateriaal vervangen door wat anders, papiersnippers, karton o.i.d. Materiaal dat meteen herbruikbaar is. Ach, ik mijmer maar wat, grumpy old man…
Overigens staat dit beeld in de fabriekshallen van Piet Hein Eek in Eindhoven.

Ik ben zo blij, zo blij… Zo begint een lied van Rijk de Gooyer en Johnny Kraaykamp, twee grappenmakers uit de oude doos. En dat gevoel had ik gisterochtend op weg naar het werk, eindelijk weer een normale week. Totdat ik op het werk kwam en me realiseerde dat er twee uur later een nieuwjaarsbijeenkomst was en het dus weer het jaarlijkse handen schudden. Mèn wat heb ik daar een hekel aan. Iedereen maar rondjes draaien om maar niemand te vergeten. Vooral de chefs en het management niet vergeten. Het was een mooi jaar 2014, volgens de directeur, maar het kan altijd beter. Sta je meteen weer met beide benen op de grond. Maar voor de rest ging alles goed. Nog een weekje aanmodderen met de resten van het oude jaar en dan met frisse moed beginnen aan wat nieuwe projecten. Er staan de nodige op stapel, dus vervelen is er voorlopig niet bij. Tegen de tijd dat we alle lopende zaken hebben afgehandeld kan ik met pensioen, en dat is al over 4 jaar en 9 maanden. En ach, er zijn er die nog langer moeten. Werken houdt je in ieder geval actief en van de straat…

In ieder woonblad kom je hem tegen, Piet Hein Eek, ook wel de uitvinder van de sloophouten meubels genoemd. Maar daar doe je hem te kort mee. Het is gewoon een kunstenaar, een designer, een architect die mooie dingen maakt. En als je op de foto’s kijkt, ook mooie dingen verzamelt en te koop aanbiedt in de prachtige voormalige Philips panden in de Halve Maan buurt in Eindhoven (Strijp). In deze voormalige fabrieksgebouwen komen plannen tot leven. Het is niet het alleen maar produceren en verkopen van spullen, maar het bijeenbrengen van mensen en het creëren en uitwerken van ideeën. En gezien de faam werkt dat ook. Weggooien van materiaal kan altijd nog…

Met het idee om er gewoon eens te gaan kijken zijn we daar afgelopen zaterdag naar toe gereden, het weer was toch knudde. Wat je allemaal ziet is overweldigend. Op het moment dat je de hal naar de winkel binnenstapt sta je even stil. Daar staan zoveel mooie dingen uitgestald dat je even moet wennen aan het idee dat het meeste wat er staat voor een gewone beurs onbereikbaar is. Ieder stuk is uiteraard uniek, en het gebruik van sloophout en andere materialen, de afzonderlijke ideeën en de uitwerkingen daarvan maken het rondwandelen daar tot een waar kijkplezier. Maar ook de verzameling aan mooi dingen, koper, brons, messing, ijzer en de werkbanken de hallen zijn uniek. De sfeer wordt helemaal bepaald door de industriële omgeving waarin het gemaakt en uitgestald, en verkocht wordt. Best eens een bezoek waard. En, een van de dingen op een van de foto’s moesten we gewoon meenemen…

• De winkel van Piet Hein Eek
• Halvemaanstraat 30
• 5651 BP Eindhoven

Leuk is het als anderen ook af en toe eens wat foto’s sturen van auto’s, zoals in dit geval Jolie van Jolie.nl. Ook leuk overigens en mooi op tijd erbij geweest om haar voornaam als website te registreren.
In dit geval handelt het om een Volvo Amazon(e) uit 1968 met modelnummer P130. De Volvo Amazon is een ontwerp van Jan Wilsgaard en was vanaf 1957 verkrijgbaar als opvolger van de beroemde Volvo PV444 in de volksmond de kattenrug genoemd. Een verschrikkelijk betrouwbare, maar ook veel te dure opvolger en daardoor liepen de verkopen ook niet helemaal zoals gewenst. Daarom kwam er zelfs nog even een tussenmodel van de kattenrug op de markt, de Volvo PV544. Pas in 1965 verscheen de Volvo Favorit, een ietwat goedkopere en uitgeklede versie van de oorspronkelijke Amazon.

De motor van de Amazon was oorspronkelijk een 1580 cm³ groot en werd een B16 motor genoemd, later werd dit gamma uitgebreid met eerst een B18 en later een B20 motor. Bij deze Volvo’s zat een typeplaatje van de motor op de gril gemonteerd. Op de foto wellicht niet zo goed te zien, maar er staat een plaatje op met B20, met een 1986 cm³ motor dus. Deze auto heeft bouwjaar 1968, en is dus een van de latere modellen. De serie werd gebouwd van 1957 tot 1970. Het model werd opgevolgd door de Volvo 140-serie.

Een klein detail, wat wellicht niet iedereen weet, is dat het in 1956 ontworpen model oorspronkelijk als Amason werd uitgebracht, en er zijn auto’s in Zweden die met dit typeplaatje rondrijden. Volvo wilde voor de export de naam Amazon(e) gebruiken, maar deze naam had Kreidler reeds geregistreerd. De foto is afkomstig van de kreidler-florett.nl pagina. Dus werden alleen de model aanduidingen P120 (vierdeurs), P130 (tweedeurs) en P220 (station) gehanteerd. In de volksmond werd echter gewoon de naam amazon gehanteerd. De naam Volvo staat voor veiligheid en betrouwbaarheid. De Amazon is daar geen uitzondering op, Het was een van de eerste auto’s welke standaard voorzien waren van driepunts-veiligheidsgordels.

De oude mijnstreek

Het wingebied van steenkool in Zuid-Limburg is onder te verdelen in twee streken, ook wel de oude en de nieuwe mijnstreek genoemd. In de oude mijnstreek heb je de plaatsen Hoensbroek, Brunssum,, Heerlen en Kerkrade liggen. De nieuwe mijnstreek is het gebied rondom Geleen-Sittard. In de oude mijnstreek werd al naar kolen gegraven vanaf de dertiende eeuw. Uit opgravingen is gebleken dat waarschijnlijk ook de Romeinen al kool gebruikte als brandstof in hun villa’s rondom Coriovallum (Heerlen). Het gebied maakte in die tijd deel uit van de provincie Germania Inferior. Het riviertje de Worm had een prominente plaats in de eerste kolenwinning. Uit de dalwanden werden kolen gehakt die gebruikt werden als brandstof voor de minder bedeelden.

Meer dan wat klein gereedschap was er niet en ook toen al moest een mijnwerker veel lef hebben. In de diepere uitgehakte gangen was gewoon te weinig verse lucht en van het stutten van gangen had men ook nog niet veel verstand. Het kwam voor dat de mijnwerkers naar adem snakkend boven kwamen, en velen ook niet als er weer eens een gang instortte. Toch werden er ook in die tijd, mensen leren snel, luchtgaten naar boven gemaakt en werden er gangen gemaakt tussen de kolengalerijen. De hele handel vond ook plaats op bij de ingangen van de galerijen, waar de handelaars de waar, in dit geval de kolen, konden kopen of ruilen. Iedereen tevreden, en met een paar duizend kilo kolenproductie in de week was dat ook geen probleem. Probleem werd het wel zo rond vijftienhonderd, de kolenlagen aan de oppervlakte raakten op en men wist niet goed hoe verder. Dieper ging niet, daar kon je zwemmen in het grondwater. Er werd naarstig gezocht naar oplossingen, en als de nood hoog is komen die er ook. (wordt vervolgt)

literatuur:
De verdwenen Limburgse Mijnen (Ingeborg Wind).
De mijnen gingen open, de mijnen gingen dicht (Bert Breij).