bVision.nl

Op het logje van gisteren kreeg ik de vraag wat er van mijn tuin zou worden en wat ik gekocht heb. Daar kan ik eenvoudig antwoord op geven. We willen een redelijk strakke tuin met een tuinhuisje een taxus heg en een afscheiding tussen het terrasgedeelte en de tuin, en hij moet onderhoudsarm worden, niet onderhoudsvrij. Het moet wel ogen als een tuin. Gekocht hebben we nog niets, maar we zijn een Moodboard aan het maken van de ideeën die we tegenkomen. Dat maak ik dan met het mobieltje een foto van en die gebruiken we weer om dadelijk de ideeën vorm te geven. Het moet natuurlijk wel passen in de tuin. Onderdeel van dit moodboard is de onderstaande foto, die ons een idee gaf om het terrasgedeelte af te scheiden van de eigenlijke tuin. Maar vrees niet, ik hou u op de hoogte. Een voordeel van het internet in deze is dat je niet hoeft te kopen waar je gaat kijken…

Je zou bijna denken dat ik gisteren in de dierentuin was als je naar de onderstaande foto van deze stokstaartjes kijkt. Maar nee, niets in minder waar. Deze stokstaartjes zitten buiten in een grote zandbak bij tuincentrum Daniëls in Herkenbosch, vlakbij het nationale park de Meinweg. We waren daar om wat ideeën op te doen voor de verandering van onze tuin. Deze stokstaartjes mogen daar wel in een grote zandbak zitten, maar worden goed verzorgd. Maandelijks worden de diertjes door een deskundige onderzocht. De dieren zijn verstoten door de moeder en zijn met de fles grootgebracht. Ze zijn gewend aan mensen en heel nieuwsgierig. In de winter kamperen ze in een iets kleinere omgeving binnen, maar zodra het weer het toelaat mogen ze naar buiten. Het Nederlandse klimaat doet ze weinig, ze zijn de temperatuurverschillen in de woestijn gewoon, van extreem koud in de nacht, tot de hoge temperaturen in de zon overdag. Deze twee zijn nog jong en speels en leven op kattenbrokjes, mais en vers fruit. Helaas had ik alleen maar de iPhone bij me.

Oh men, waar ben ik aan begonnen dacht ik gisteravond toen ik thuis kwam van het werk. Ik moet nog koken en ik had eigenlijk bedacht dat ik Cannelloni zelf zou maken. Je weet wel van die grote deeghulzen die je zelf moet vullen met in mijn geval ricotta, verse spinazie die je uiteraard nog moet klaarmaken, en ansjovis, en dat op een bedje van tomaten en aangevuld met mozzarella en Parmezaanse kaas en afgevuld met een uiteraard zelf gemaakte tomatensaus. Daarbij natuurlijk een lekker beenhammetje en wat rucola met balsamicocrème om de smaak af te maken. Na een uur in de keuken ben je dan eindelijk zover dat het meest in de oven kan en dan moet je nog 40 minuten wachten totdat alles klaar is.
Maar miljaar, het was de moeite waard, ik kan zo als kok aan de slag in het Italiaanse Restaurant aan de overkant. Ik vrees dat ik dit vaker moet gaan maken.

Toen ik gisteren op het werk kwam stond me een onaangename verrassing te wachten. Mijn PC was weg, nee niet gestolen, dat is wat moeilijk met een virtuele PC. Maar met een ingerichte admin PC die je nodig hebt om de zaak overeind te houden is de verrassing des te groter als blijkt dat deze machine door het systeem zelf is opgeruimd, weg dus, zonder dat iemand daar enige invloed op heeft gehad. Gelukkig heb ik ook nog een echte laptop waar ook alles opstaat, zodat ik niet geheel onthand was, maar niettemin heb ik die virtuele PC nodig om @nders te kunnen werken, ofwel op de manier zoals Frank woensdag beschreef. Maar goed, we hebben weer een nieuwe virtuele PC aangemaakt vanuit een andere admin PC (een kloon getrokken) en weer helemaal ingericht, en voor de zekerheid een backup en een snapshot gemaakt voor het geval dat het systeem een hekel aan mij heeft gekregen. Je zou er bang van worden…

Ik kwam deze teksten ergens in een tijdschrift tegen in een verhaal van Hans Brands over tegelwijsheden:

Toedeliedoedoe (sjoerd)