bVision.nl

Gisteren liep het niet zo lekker en dat resulteerde erin dat ik wat later van het werk vertrok dan de bedoeling was. Ik had mijn vrouw even gebeld dat het wat later werd, waar ze al niet zo blij mee was en ik zat geconcentreerd naar de weg te kijken tot plotseling voor mij de auto’s in het rond tolde. Met de moed der wanhoop kon ik nog net de grijze Mercedes ontwijken en schoof daardoor naar het midden van de weg. Ik zette me reeds schrap voor de klap van auto’s die van achter kwamen, maar ook dat ging gelukkig goed. Het bleef bij de vier auto’s op de foto. Geen schrammetje had mijn auto, en ik alleen een beetje schrik in de benen. Gelukkig bleef alles beperkt tot wat blikschade. Plaats van het ongeluk, de A76 ter hoogte van de afrit bij, juist, Nuth… Helaas moest ik wel mijn vrouw alweer bellen dat het nog wet extra later zou worden. Er kon geen auto meer door. Maar gelukkig was hulp nabij en binnen redelijke tijd was in ieder geval de doorgang weer vrij. De dertiende was voor mij dus een geluksdag.

Vandaag komen mijn helden weer voorbij, de mannen van de RD4, samen met hun alles opslokkende grote vrachtwagen. En daar gaat vandaag afvalplastic in. Je weet wel, van dat spul waar ze al onze groenten en vlees en zo in menen te moeten verpakken. Toch blijkt het verpakken van voedsel vaker nuttig te zijn dan we denken. We hebben het dan even niet over alle sierverpakkingen, maar bijvoorbeeld vlees en groenten. Uiteraard levert dat plastic een milieubelasting op bij de productie en het opruimen hiervan. Dat is ca 10 procent van de milieubelasting van een huishouden. Maar de winst ligt in de langere houdbaarheid van deze producten en de bescherming van de producten. Mensen kijken nou eenmaal graag met hun handen. Maar wist u dat er veel meer winst is te behalen door minder weg te gooien, beter op je inkopen te letten, veel van alle deze producten beland in de kliko, zoals hier die grijze bakken heten, en ook dat levert een milieubelasting op, en die blijkt met 15 procent groter te zijn dan de milieubelasting voor de verpakking ervan. U hoort mij niet zeggen dat het hier niet gebeurd, maar wel steeds minder. Zo heb ik afgelopen vrijdag een rondje koelkast gehouden en een verdwaald pepertje, een zoete paprika en een restje wortelen, een stukje kaas, samen met wat verse knoflook en een uitje gebruikt voor het maken van macaronisaus. Een blikje gepelde tomaten erbij en klaar is Kees, in dit geval Sjoerd….
De onderstaande bakken was ik nog niet tegengekomen. Deze staan in Beek, bij de enige hoogbouw die daar ooit gepleegd is… Ik wens u allen een plezierige (werk)week toe.

Roestiek mag je het gevalletje hieronder wel noemen. Het wordt beschermd en bijeengehouden door het struikgewas wat erachter staat. Het staat midden in het veld mooi te wezen.

Over dat mooi kunnen we uiteraard van mening verschillen, maar als in het voorjaar alles weer gaar bloeien en groeien, ziet dit roestiek gevalletje er heel anders uit. Het staat aan de rijksweg als je van Geleen Naar Beek rijdt. Links voor de nieuwe Brandweerkazerne van Beek

Vandaag wordt het een druk dagje, Eerst en vooral een cursusdag, en daaraan heeft u de titel van dit logje te danken. “Hello world” is het eerste wat iedereen leert programmeren, in welke taal dan ook. Ik heb het afgelopen week a la Tomcat’s geleerd. Maar iedere taal heeft zo zijn eigen specifieke wijze om dit te doen. In 1974 kwam het voor in een intern memorandum van Bell Labs door Brian Kernighan: Programming in C: A Tutorial

main( )
{
printf(“hello, world”);
}

Op de weg naar huis even mijn vrouw oppikken daarna naar een openingsreceptie van onze kapster, die daar teven een nieuwjaarsborrel aan vastknoopt, dan nog even een heerlijke maaltijd produceren, die ik gelukkig reeds volledig heb voorbereid. Uiteindelijk zal het dan wel bankhangen met de pootjes omhoog worden om het weekend in te luiden. Wellicht nog met een borrel om de slaap snel te kunnen vatten.

Langzaam tjokte de man met zijn rollator door de straat. Na de oorlog was hij blijven hangen in Nederland om goed geld te verdienen in de mijnen, maar aan dat goede geld kwam een einde toen de mijnen gingen sluiten. Vanaf dat moment kwam hij in de WW en later in de bijstand. Zelfs de gezellenhuizen waar hij als vrijgezel leefde sloten hun deuren en hij moest op zoek naar andere woonruimte. Werk vond hij niet meer, maar toen hij in een hotel een plaatsje kreeg om te wonen en af en toe wat bijwerkte in de keuken, oppaste op het kind van de eigenaars kwam zijn leven echt tot stilstand. Het kabbelde jaren en jaren voort en hij werd steeds eenzamer. De enige afwisseling was af en toe een boodschap halen in het dorp, zoals hier het centrum genoemd wordt. Hele gesprekken voerde hij met zichzelf, de televisie en de denkbeeldige gasten die hij ontving. Hij schold iedereen en alles uit, maar alleen als ze het niet hoorden en hij op zijn kamer zat. En met zijn groeiende ouderdom kwamen er ook gebreken. Het lopen ging niet meer zo lekker en nu liep hij hier met een rollator. Het ging steeds slechter met hem en hij belande een paar maal in het ziekenhuis. Midden december vorig jaar ging het mis, geholpen door de brandweer en de broeders van de Ambulancedienst werd hij afgevoerd naar het ziekenhuis. Sindsdien hebben we van Karel niets meer vernomen…