bVision.nl

Geweld is altijd zinloos, maar zolang je er in de directe omgeving niet mee wordt geconfronteerd is het de ver van mijn bed show. De hele week heb ik al getwijfeld of ik erover zou beginnen of niet. Het moet mij toch van het hart. De 23 jarige Glenn van Haen is in het afgelopen weekend in Sittard gewoon in elkaar geslagen en even later in het ziekenhuis aan zijn verwondingen overleden. Dat komt voor, en steeds vaker, en niemand die er wat aan doet voor het gebeurd. Het zou nu einde verhaal kunnen zijn, de stille toch heeft plaatsgevonden, iedereen heeft gisteren van Glenn afscheid genomen. Maar de pijn van zijn vriendin, vrienden, kennissen en vooral ook de ouders, gaat nooit meer over. De vader van Glenn is een collega van Frank en mij, en dan komt dat geweld heel dicht bij. Vandaag geen reacties, laten we gewoon maar even stilstaan bij dit feit en hopen dat het niet meer voorkomt. Maar ik weet ook dat hoop doet leven.

D-Day slaat in dit geval op een bezoek met onze schurken aan mevrouw de Dierendokter. Een hele wereldreis, helemaal te voet naar de overkant van de straat. Dat is dan ook het enige voordeel, van ons huis kunnen de beesten zo naar het huis van mevrouw de dierendokter kijken. Binnen was het gezellig, allemaal grote katten en honden, die twee van ons waren de enige kittens. Ze zaten samen in een kleine bench die we al zeker een jaar of 10 hebben. Normaliter ben ik geen bench liefhebber, maar katten die niet willen krijg je anders niet verplaatst. Eerst op de weegschaal en daarna een spuitje, het ging er heel relaxt aan toe. Natuurlijk doet het even pijn als ze een spuitje krijgen, maar voordat we de deur uitliepen met de rest van de medicamenten die ze nog moeten krijgen waren ze alweer aan het spelen in de bench. Thuis genomen was het weer dolle pret met de speeltunnel en alle andere speeltjes. Die kunnen ze beter slopen dan mij en ons huis… Over 14 dagen terug voor deel twee van de inentingen. dan zijn we er voor een jaar vanaf. Gelukkig bleken onze vermoedens met betrekking tot de geslachten van de twee correct. Dus mogen Ollie en Kaatje hun naam behouden en waarmaken. De foto’s zijn gemaakt door mijn zoon, ik had de handen vol. klick the pic to see them big