bVision.nl

Ik hoef niet na te denken over hoe ik het weekend heb doorgebracht. Gewoon met werken… In de woonkamer van de vriend van mijn dochter hadden we de zaak al netjes wit gemaakt, maar er moest ook nog een vloertje in. Dat werd dus veertig vierkante meter laminaat. Door een aantal hoeken van 45 graden bij de open haard, liep het op de zaterdag niet helemaal lekker, maar op de zondag ging het een stuk beter. Het vloertje ligt en als de lampen hangen kan de woonkamer worden ingericht. Op naar de volgende kamer. En dan te bedenken dat er thuis ook nog wat klusjes met hoofdletters liggen te wachten. De foto is tijdens het boeteren gemaakt.

Reizen is niet meer dan een ingewikkelde manier om er achter te komen dat het nergens zo goed is als thuis. (Jan de Jong)

Uiteraard is er geen standaard reiziger. Zo ook niet dit meisje op het perron in Sittard. Ze viel echter op. Niet door dat rode kleurtje in haar gezicht, dat kwam omdat ik haar vroeg of ik een foto van haar mocht maken, maar door haar koffer. Daar zat een stikker op van de ANWB, van de wegenwacht nog wel. Op mijn vraag of ze dacht dat die haar konden helpen als de trein het plotseling niet meer zou doen, kwam er een heel verhaal. De koffer had ze geleend van haar oma en opa, die reisden nogal veel en ook met ANWB reizen. Zij had er dus niets mee, raakt alleen bekend door dit blog. En ik vond het wel aardig, vooral ook door het boek dat ze aan het lezen was. Zeker ook van oma geleend.(click to see them big)

Het wordt gewoon niets met dit kabinet. En dan voldoet het geheel aan de verwachtingen (Sjoerd)

Op maandagavond ging voor mij de knop om. Over en sluiten. Na een niesbui hoorde ik helemaal niets meer en waren mijn oren dichtgeslagen. Alletwee tegelijk, maar weer open ho maar. Alle huismiddeltjes of andere middelen zoals oordruppels hielpen niet. Toch op dinsdag maar gaan werken. De collega’s gevraagd om de telefoon op te nemen, en tussendoor even naar de huisartsenpraktijk. Meteen werden er grote spuiten uit gehaald, bakken met water, maar helaas. Het gehoor bleef helemaal weg. Dan maar behelpen en iedere paar uur wat druppels erin om te weken en vandaag maar even kijken voor nog een behandeling bij de huisarts. Rustig is dat overigens wel, je hoort geen wekkers, bellen, telefoon, de motor van de auto hoor je niet, dat moet op gevoel. Je bent een beetje wankel op de benen en ga zo maar door. Inmiddels communiceer ik weer een beetje door naar de mensen te kijken en te raden wat ze zeggen, ik hoor het toch niet, maar zie wel of ze me aan het vereppelen zijn… Gelukkig heb ik geen praatblog, dat zou een ramp zijn. Ik ben benieuwd of ik straks wel weer een beetje kan horen.

Waar gebeurd, dus geen verhaaltje. Het was ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw dat mijn schoonvader in het ziekenhuis belandde. Terwijl mijn vrouw reeds naar de elfde etage vertrok, maakte ik eerst een wandeling met onze hond, Joepie. Genoemd naar de bijnaam van mijn schoonmoeder, Joep. Als ik een ronde rondom de Weltense vijver had gemaakt, zette ik de hond in de auto, liep ik de trappen op naar de elfde etage en ging later met A. en schoonmoeder weer naar onderen met de lift. De lift stopte op iedere etage, ondanks dat deze reeds vol was met volgens mij te veel mensen werd er dusdanig geduwd dat er nog wel een paar bij konden. Een kind stelde een vraag over een luik in de vloer, en ad rem zoals ik ben verklaarde ik dat dit vanzelf open zou gaan als er teveel mensen in de lift waren. Op de volgende etage stapte bijna iedereen uit die op dat luik stond en de paar mensen die instapten wisten van niets, maar vonden het wel raar dat er niemand in het midden stond. Dat mijn vrouw op dat moment “not amused” was, nou ja. Achteraf hebben we er nog vaak om gelachen.(credits: awcpictures.com).