Ik kan mij wentelen in de stilte van het lawaai dat hier door de straten dwarrelt, om dan plotseling wakker te schrikken als ik even niets hoor. Gewend aan de geluiden die een drukke straatweg nou eenmaal voortbrengen zorgt er niet voor dat ik niet tot mijn rust kom. Ik ben geboren aan een drukke spoorweg, waar vroeger rond vier uur treinwagons werden gerangeerd met kolen voor het transport door het hele land. Dat maakte echt herrie, maar echt wakker werd ik er niet van. Maar ook daar, als er eens een dag geen treinen reden werd ik wakker van de stilte die daardoor ontstond. Waarin ik het ruisen van de zee in mijn oren hoorde, een zee die er millennia geleden ooit was, en waar ik onbewust naar verlang…
click to see the picture big
bVision.nl een Parkstad Limburg blog uit Hoensbroek
Voor de zekerheid heb ik maar eens een foto gemaakt van de laatste aankoop bij Vroom en Dreesman in Maastricht. Ik dacht nog “je weet nooit dadelijk zijn ze failliet en weet ik niet meer wat ik er als laatste gekocht heb”. Het heeft uiteraard wel een nadeel, nu ze openblijven blijf ik wellicht aan het foto’s maken. Alhoewel ik niet zou weten hoe deze zaak zich anders zou moeten profileren om wel weer winst te maken, het blijft koffiedik kijken met die jongens. Volgens mij moeten ze niet het personeel minder betalen, maar het bestuur vervangen. Daar verdienen ze volgens mij meer aan. Maar u ziet, ik kan weer aan het werk, Sjeng, oan de gèng… Deze Sjeng kijk wel erg boos, lijkt wel wat op mij.
Zoals altijd als we in het weekend naar Maastricht gaan om te winkelen zijn we dan vroeg daar, zeker weten dat we een comfortabele parkeerplaats hebben en niet hoeven te zoeken. We parkeren dan bij Mosa Forum. Maar daar was er toch schijnbaar iemand nog vroeger opgestaan. Zijn huis verlaten, de zaak niet afgesloten, en zijn bed niet opgemaakt. Meer kan ik er niet van maken. Je zou verwachten dat dat spul zo midden in de binnenstad op een van de drukste punten, wel zou worden verwijderd. Maar helaas, Maastricht op zijn smalst, toen we uiteindelijk naar huis gingen lag het er nog. En wonder boven wonder hadden we ons netjes gedragen. Een broodje Subway met een kop koffie was alles wat we aan horeca hebben uitgegeven. Haha, buiten de andere aankopen dan. En och ook een paar foto’s gemaakt van de nu nog open zijnde V&D.. wellicht voor later, een weet je nog moment. En als ik het nieuws mag geloven had ik ook beter meteen een paar foto’s van de Blokker aldaar kunnen maken.
Aanhoudingen na aantreffen hennepkwekerij in elektriciteitshuisje
Een van de laatste opmerkingen gisteren was “even lekker onderuitzakken en genieten van het weekend”. Maar dat zit er helaas niet in. In de ochtend moet mijn vrouw eerst even naar een begrafenis, dus uitslapen zit er al niet in. We zijn op een leeftijd dat zo links en rechts toch mensen er tussenuit gaan. Ik vrees ook dat er al enkele van mijn klasgenoten niet meer zijn. Omdat we vandaag dan al wat later zijn en dus meer nodig hebben heb ik maar een extra grote winkelwagen gehuurd, inclusief chauffeur uiteraard. Achteraf schoot me te binnen dat we natuurlijk ook de boodschappen online hadden kunnen bestellen, maar zou oud en gebrekkig zijn we nou ook weer niet. En je bent er even tussenuit. Lekker de wind door de weinige haren laten spelen, of toch maar een ijsmuts opzetten. Hoe dan ook, ik wens jullie een kwalitatief uitermate goed weekend toe. Geniet met mate…
Met een twee keer tweedaagse werkweek heb je uiteraard ook twee maandagen en twee vrijdagen, ten minste zo voelt dat aan. Ofwel gisteren was het voor mij maandag en vandaag alweer vrijdag. De weken vliegen zo in sneltreinvaart voorbij. Vandaag viel een grote envelop op de mat van een medeblogger, maar daarover later, want dat zijn zaken die je inspireren. Maar ook doen terugdenken. Evenzo de korte werkweken die je doen verlangen naar nog meer vrij, naar helemaal niet meer werken. Maar helaas dat moet nog een jaartje of vier wachten. En aan de andere kant is het natuurlijk ook wel therapeutisch, werken tot je erbij neervalt. Want daar gaat het in de toekomst wel naartoe, tenminste als we die Grieken moeten blijven onderhouden. Daar leven ze als god in Frankrijk en wij betalen daar lekker aan mee… Ik kan daar zo moe van worden.