Soms loop je gewoon ergens langs en dan zie je zoiets. Fotografisch van geen enkele waarde, maar grappig kunnen deze kiekjes wel zijn. De foto is genomen in Roermond, boven Douglas. Op verzoek ga ik wat foto’s maken van de tuin. Die kunt u hier donderdag verwachten. Geen overzicht, maar onderdeeltjes….
Een code geel voor het weer betekende niet veel werk in Gardenia in het weekend. Zaterdag was helemaal niks, maar gisteren tegen de avond werd het toch een beetje droger en heb ik me toch nog kunnen bewegen om een paar uur de tuin in te duiken. Het lijkt gewoon niet op te schieten, maar als je een paar uur bezig bent om een boomstronk uit te graven, waar vervolgens weer een stuk muur moet komen, ben je zo door de uren heen. We hadden voor de zekerheid gisteren een extra regenton aangeschaft want met een hoop nieuwe planten heb je ook meer water nodig. En die was toch al nodig om straks het water van het tuinhuisje op te vangen. Maar goed, soms zou ik willen dat ik niet in een helling zou wonen en een mooie vlakke tuin zou hebben. Dan was ik waarschijnlijk al klaar geweest. Aan de andere kant begin ik er plezier in te krijgen om in mijn vrije tijd lekker bezig te zijn met lichamelijk zwaar werk. Dat heb ik al jaren niet meer gedaan en dat doet me goed. De foto van vandaag heeft er niets mee te maken, maar schoot ik vandaag met mijn iPhone toen we de regenton gingen halen, u ziet, toen was het nog aardig slecht weer.
Twee kunstenaressen gaan het helemaal maken, Esther Janssen en Wendy Bij de Ley. Zij versieren Elektriciteitshuisjes en -kasten in Heer (bij Maastricht) om tot ware kunstwerken. Twee trafohuisjes zijn al klaar, waaronder deze trafo-“kast”. Het initiatief komt vanuit vanuit het buurtplatform Groot Heer. Het is de bedoeling dat op deze wijze dertien gebouwtjes worden getransformeerd tot Kunstwerk
Heer is een plaats bij Maastricht en stond vooral bekend om zijn Molukse gemeenschap. Na al die jaren is deze gemeenschap toch deel uit gaan maken van een stuk Nederlands erfgoed en zijn deze mensen opgenomen in het grote geheel. De trafohuisjes in het algemeen, zeker de wat later geplaatste saaie gevallen, zijn vaak beklad met graffiti of storende opmerkingen. Op deze wijze probeert men de gebouwtjes te beschermen. Bij de betonnen kast hier valt op dat deze stamt uit de PLEM tijd en heeft niemand er ooit EPZ of Essent of nu Enexis van te maken. En wie ben ik om dit dan niet te plaatsen. Dit snijdt hout, of niet… Overigens staat in dezelfde straat nog een kast, nog niet versierd.
Het woord kwam ik gisteren tegen in een van de reacties (van Marlou). Ik moet wat met dat woord, zo recalcitrant als ik vroeger was ben ik allang niet meer. Ik weet inmiddels ook wel dat dat geen zoden aan de dijk zet. Ik ben eerder gematigd enthousiast geworden voor sommige projecten. Door zo’n project onopvallend een draai te geven bereik ik sneller wat ik gedaan wil hebben dan er dwars tegen in te gaan. In plaats van dwarsliggers zijn het wissels geworden en op deze manier stuur ik de trein dan via een ommetje het juiste spoor op. Er zijn vele wegen die leiden naar het eindpunt…
Op de foto onze Kaat in haar favoriete houding, hoog en droog op de boekenkast…
Maar daar gaat het vandaag niet om. Ik kan me nog goed herinneren dat ik als broekje bij de huidige baas begon, nu zo’n 39 jaar geleden. Ik zou gaan werken bij de IAZI, de Integrale Afvalwater Zuiverings Installatie. Prima job, goed verdienen, maar helaas in continudienst. Dag, middag en nachtdiensten. Ik heb vandaar uit diverse functies bekleed binnen het bedrijf en uiteindelijk eind negentiger jaren ben ik in de ICT terecht gekomen. Ze hadden niemand anders die de job kon klaren. Daar leerde ik ook mijn huidige baas kennen, en die maakt vandaag de laatste werkdag, om te gaan genieten van zijn prepensioen. Dat gun ik hem van harte, maar dat houdt tevens in dat ik na vandaag de senior, ofwel het oudje van de afdeling ben. Er werd me al gevraagd om te trakteren op vlaai. Maar helaas, hij kan een schop onder zijn kont krijgen. Het rare is dat ik me, ondanks mijn leeftijd, echt niet zo oud voel, en ook nog volledig mee draai in dat toch wel enerverende ICT wereldje. Alleen ook ik ontkom daar niet aan en begin te lijden aan PHPD, oftewel Pijntje Hier Pijntje Daar, haha, ook lijd ik aan HIV, in het Kerkraads “Han Ich Verjessen”. Ik ben ook nog selectief doof, ik hoor alleen nog wat ik wil horen. Als u nu leest wat u wil lezen, is het compleet…
Gisteren heb ik even een ronde Zuid-Limburg gedaan. Niet geheel vrijwillig, maar van Hoensbroek naar Maastricht en via Vaals weer terug was niet echt gepland. Maar goed, ook in Gardenia was nog genoeg te doen en het was uiteraard een mooie gelegenheid om de afkortzaag in te wijden. En dat ging niet helemaal zonder slag of stoot. Sakkerdjie, twee keer de automatische zekering door. Nadat ik deze vervangen had door een ouderwetse zekering ging het wel goed. De aanloopspanning van zo’n groot zaagblad is gewoon te veel voor een automatische zekering. Daarvoor zijn ze waarschijnlijk te snel.
Ik vraag me nog steeds af wat de onderstaande beestenbende doet in een etalage met kleding in Maastricht. Ik vond ze wel grappig en dus met de Phone snel een kiekje gemaakt….
In het kader van het redden van de bijen heb ik diverse hangpotten met bloemen. Mijn tuin is niet zo heel groot, ongeveer zeven bij zeven meter, en daar wordt een flink deel ingenomen met wat wij terras noemen. Daar staat de tafel en de stoelen, daar zitten we als het mooi weer is. Vandaar dat we behoudens de borders verder alles met potten doen. Bij het kopen van de potten met de eenjarigen kwam ik ook een aardbeienplant tegen. Niet met witte bloemen zoals ik van vroeger ken maar met rode. Ik heb in mijn jeugd menig kistje aardbeien geplukt, die eerst een wit bloempje waren geweest. Dat ziet best mooi uit met die rode bloempjes dacht ik nog en volgens de winkelier kun je deze aardbeien ook gewoon eten. Daarom het nuttige met het aangename verenigd, de bijtjes wat en ook wat beitjes voor ons. Ze zijn nog niet helemaal rijp, dus nog even wachten. Als ik de bloempjes tel dan hebben we van één plant zodadelijk een flink dessert. Alvast een bus slagroom mee brengen van Appie aanstaande zaterdag. Het eerste fotootje is bijna twee weken oud, de foto met de nog groene aardbei is datzelfde bloempje. Als je maar een struikje hebt dan kun je dat makkelijk volgen.
