bVision.nl

De stelling die afgelopen zaterdag door Gary Busch op tafel lag was dat een man er tegenop ziet om andere mannen te fotograferen. Als er naar een model wordt gezocht is dat meestal een vrouwelijk model, het schijnt dat we daar meer mee kunnen. Een voorstelling kunnen maken van de mooie ronde vormen en zo. Pure onzin natuurlijk, maar er zit ook wel een kern van waarheid in. Maar ook dat mannen vrouwen fotograferen zoals ze willen dat deze vrouwen eruit zouden moeten zien, een beetje verleidelijk, open, lachend. Dat heeft verder niets met techniek te maken, maar gewoon hoe we tegen de zaken aankijken. Op de set was daarvan later niets te merken. Stefan lijkt een hele stoere jongen met zijn tattoo’s en bodybuilders figuur, is echter zeer aardig en open naar ons toe. Na wat steekspelletjes sprong er ineens een lach op zijn gezicht en was het hele stoere naar de maan, heerlijk is dat. De beide foto’s zijn in dit geval buiten gemaakt, en daar was het gatverpielekes koud… We zijn dan ook snel weer naar binnen vertrokken naar de lekker warme studio van Tobias. Bij de foto met model Denise is gebruik gemaakt van een zonnescherm om maximaal gebruik te kunnen maken van het ‘available light’. Ik geef eerlijk toe dat ik andere en wellicht betere foto’s heb gemaakt, maar niet alles is voor publicatie geschikt. Er geld ook nog zoiets als portretrecht en privé zaken.

Afgelopen zaterdag ben ik naar een workshop portretfotografie geweest in Baesweiler, dat ligt net over de grens met Duitsland. Deze workshop was georganiseerd door Gary Busch. In een workshop is het de bedoeling dat je al spelenderwijs samen met je workshop collega’s aan de slag gaat, en samen leert van elkaar. Uiteraard met ondersteuning van Gary. We waren te gast in de fotostudio van Thomas Nutt, zelf ook geen onverdienstelijk fotograaf. Op 4 verschillende scenes konden we aan de slag met een aantal modellen, waarvan er twee hier op het blog staan, Tanja en Denise. Alles wat ik voorheen geleerd heb over portret en studiofotografie kon meteen de kast in. Dat is voor de fotograaf met de winkel om de hoek, waar een kant en klaar studio opgesteld is. Vertrouwde ik tot zaterdag nog op de P-stand van mijn Nikon D5100, ook verleden tijd dus. Want met studioflitsers heb je daar niets aan. Alles dus in standje M. Ook met de modellen sta je in het begin wat te stuntelen, de modellen zijn gelukkig meer ervaren dan jezelf bent, en ook dat went snel. De groep klikte ook op de een of andere wijze. Soms heb je dat helemaal. Een aanrader om een dag met Gary rond te mogen lopen en te leren van zijn ervaring met fotografie. Overigens zijn de foto’s hier onbewerkt, een beetje eigenwijs blijf ik toch. Ich habe mich jedenfalls gefreut mitmachen zu dürfen… (morgen deel 2 met o.a. Stefan)

Vandaag neem ik u mee terug naar het jaar 1000. Toen is namelijk de bouw gestart van de deze basiliek. De basiliek is tweede basiliek in Maastricht, de andere is de Sint Servaas. De basiliek is voor het grootste deel gebouwd in de Romaanse stijl met een vleugje Duitse invloed. In een zijkapel is het beeld ‘Onze Lieve Vrouwe Sterre der Zee opgesteld’. De foto’s zijn op een avond gemaakt aan de achterzijde van de basiliek, u ziet de op een vesting lijkende toren. Roestiek is het in ieder geval. Roestig niet. Overdag lijkt het geheel een beetje somber, zoals trouwens ook de donkere binnenzijde, maar in de avond is alles sfeervol verlicht. Ik wens u ook vandaag een hele roestige zondag toe. Morgen meer over de cursus portretfotografie die ik gisteren heb gevolgd in Baesweiler.

Een zelfs voor mij onbekende auto kwam ik tegen op het wereldse web. Deze Fiat 508 CS Mille Miglia uit 1938. Ontworpen door Carrozzeria Ghia op basis van de standaard Fiat Balilla. De motor was een tot 48 pk opgevoerde versie van de standaard 36 pk die het wagentje had. Voor de rest is er eigenlijk verrassend weinig bekend over deze toch schitterende auto. Ongezien mijn virtuele garage in. En meteen op een voetstuk uiteraard.

All credits go to Brian Shorey http://www.shorey.net/Auto/Italian/Fiat/508/

Naar aanleiding van een logje van Annette, het volgende:
Een patrijspoort is een rond glazen raampje in de hut van een oorlogs- of passagiersschip. Aangenomen wordt dat het woord is gevormd in navolging van het verouderde patrijsgat: het gat waar de kolderstok van het roer doorstak. Maar daarmee is het woord nog niet verklaard. Er is evenwel een ander woord dat ons op weg kan helpen, n.l. hennegat, ook alweer een scheepsterm waarmee men het gat aanduidde waardoor de schacht van het roer binnen boord komt. Het is niet twijfelachtig dat het hennegat zijn naam ontleent aan zijn uiterlijke overeenkomst met het achterste van een hen. En op die wijze kunnen ook de woorden patrijsgat en patrijspoort worden verklaard.

Broodje aap of…

(naar P.H. Schröder (1980) Van Aalmoes tot Zwijntjesjager)

De een zijn dood is de ander zijn brood

Ik kijk weinig Televisie, en reclame op Televisie al helemaal niet. Na twee reclameblokken in een film hou ik het meestal al voor gezien. Dan kom ik niet meer terug van de zogeheten plaspauze en ga ik andere dingen doen. Mijn hele leven wordt ik al overspoelt met Dreft dat steeds beter wordt, tandpasta die steeds witter poetst en ga zo maar door. Vooral de wasmiddelenfabrikanten maken er volgens mij een potje van. Naast echte reclames die producten of diensetn aanbieden heb je ook nog van die idieële (anti)reclames, zoals bijvoorbeeld ene mevrouw Terpstra die reclame maakt voor de een of andere stichting, een ooievaar die een ander beest afslacht zodat je baby’s kunt gaan redden. Nee, bij reclame krijg ik een wrange smaak in mijn mond. Ik wil zelf bepalen wat ik koop en eet. Toch zie je door reclame ineens nieuwe sterren aan het firmament verschijnen. Met de meest belachelijke reclame groot geworden, Zalando met die schreeuwschoenen.
Jullie vinden het toch niet erg dat ik afhaak bij die onzin, ik denk er het mijne van… en neem een echt wit biertje tot mij, oeps, en nog ene.