bVision.nl

Hij komt, de fotocamera van de toekomst. Eindelijk zou je eigenlijk zeggen, want er is principieel de afgelopen decennia niet veel veranderd aan het principe van fotografie of de camera. De camera en de doka zijn gedigitaliseerd, dat dan wel, maar voor de rest is alles bij het oude gebleven. Maar we gaan terug naar het eerste boxje, de pinhole camera. Een gaatje waar het licht doorkomt en een sluiter om het gaatje open en dicht te maken. Maar dan digitaal… Verder lezen hoeft niet, ga dan naar de onderste foto en klik eens met je muis in de verschillende gebieden en op de vlinder. Zie het magische effect.

De firma Lytro brengt een lichtveld camera uit waarbij een druk op de knop voldoende is om een foto te maken, niet scherpstellen, dat kan achteraf. Hoe het werkt is een ander verhaal, maar in eerste instantie levert het goede beelden op voor social media, door de opslagcapaciteit is het nog niet mogelijk om beelden in een hoge resolutie te maken. Vanaf 400 dollar is de camera te koop, maar alleen nog in de VS.

De Lytro Light Field Camera beschikt over een 8x optische zoom lens met een constant f / 2 diafragma, het vastleggen van een maximale licht over het gehele zoombereik en heeft een intelligent design. Geëxtrudeerd geanodiseerd aluminium vormt de basis van het toestel. In het centrum van de zwaartekracht vind u de ontspanknop. Een Intuïtief multi-touch scherm. En minder dan acht gram. Wat betekent het allemaal? Een zorgvuldig ontworpen camera die licht van gewicht is, solide is, gebouwd is voor de stabiliteit, gemakkelijk te gebruiken en snel is. Lichtveld technologie vertaalt zich in het sneller vastleggen van foto’s. Zonder een auto-focus motor en de sluiter van de Lytro’s betekent het dat u geen tijd verliest met scherpstellen. Plus, met instant power, kunt u het beeld vastleggen op het perfecte moment – niet het moment na het opstarten van de camera. De foto hieronder spreekt boekdelen, klik met uw muis op de verschillende plaatsen in de foto en zie hoe de foto wordt scherp gesteld.

Iedereen weet dat Amerikaanse auto’s vroeger niet groot genoeg konden zijn. Chevrolet deed daar uiteraard heel hard aan mee met de Impala (of Bel Air Impala). Ik kan me maar één model Impala voor de geest halen, dat is meteen voor mij dan ook de enige echte Impala. Heel af en toe zie je er nog wel eens ene rijden, maar hier is het model vrij zeldzaam. We praten dan over de tweede generatie Impala’s die uit 1958 – 1960. Dit is voor mij de auto die alle vooroordelen op Amerikaanse auto’s bevestigde. Een stevige V8 in het vooronder waardoor je met wegrijden het rubber van de banden achterliet op het wegdek. Grote vleugels achter, die je het vliegtuiggevoel moesten geven en in de verte de tankwagen met benzine die er achteraan reed. Verbruiken joh, liters en liters. Helaas, ik heb er zelf nooit in gezeten. Eigenlijk wel jammer. Volgens mij krijg je het ultieme V@nM@n gevoel in een luxewagen als je daar mee over de wegen zoeft.

Sinds woensdag heerst er in huize bVision gasalarm, sinds gisteren op kantoor ook. De oorzaak is het onderstaande….

Snij alle ingrediënten behalve de rookworst aan dobbelsteentjes breng het water aan de kook en doe alle ingrediënten in de pan (denk eraan een grote) en laat het geheel zachtjes zo’n anderhalf uur doorsudderen onder af en toe roeren. Je moet klein gas gebruiken anders brand de soep aan. Snij de rookworst in dunne schijfjes en voeg deze aan de soep toe. Na 10 minuten meetrekken is het Soeppie gaar en klaar. Een ijsbeentje erbij mag ook, maar dan wordt het wel een hele grote caloriebom en moet de soep een uurtje langer pruttelen. Overigens doe ik normaliter een metworstje erin snijden om het wat meer cachet te geven, maar het mocht niet van A.
De inwendige regeneratie komt vanzelf op gang en kan gepaard gaan met de productie van niet naar parfum riekende grote hoeveelheden gassen. In deze periode ben ik dus absoluut niet rookvrij. Gatverpieleke, ik ben blij dat de pan leeg is en mijn collega’s ook.

We zijn helemaal om, iedereen koopt maar een I-Pad, wij hebben onze eigen aai-pets, de ene heeft een grijs hoesje en de ander een bruin/grijs hoesje. Het aai gehalte is uitzonderlijk hoog. De vooral bruine uitvoering heeft af en toe wat nukken en kan dan verrassend uit de hoek komen. En het verbruik valt best nog wel mee, in de ochtend een beetje energie en ze gaan dan een hele dag mee, tegen de avond nog een beetje bijtanken en je hebt er verder geen omkijken meer na. Recyclen doen ze helemaal zelf. Af en toe mag ik het gerecyclede product weggooien en dat is het dan. Ze reageren zelfs op stemgeluid, alleen niet altijd zoals je verwacht, maar wat wil je met een aai-pet. Om ze uit elkaar te houden hebben we ze ook maar een naam gegeven, al heb ik het idee dat ze dat zelf nog niet bevatten. Op de familienaam reageren ze wel beiden. Als ik roep Eten komen ze beiden snel naar me toe, Daisy Eten of Macey Eten gaat ook, dan komen ook beiden. Op de foto onze aai-pets in hun favoriete houding… (foto heeft reeds eerder hier gestaan, voor de slauwaards)

Gisteravond weer eens een gezellig avondje klussen bij mijn vriend Humberto. De avonden zijn weer heel lang, en dan is er ook weer tijd om in de garage aan nieuwe projecten te werken. Op stapel staat een Flying Hero, ofwel de opvolger van de vliegende heks. De Flying Hero is vrij groot en wordt gemaakt met een mengelmoes aan materialen. Van plastic plaat tot Depron, met een houten latje of een stukje glasfiber als versteviging. Maar uiteraard wel zo licht als mogelijk. Gisteravond hebben we de motormount gemaakt en de motor geplaatst en vervolgens ingelijmd. De vleugels verstevigd met staafjes carbon, onze vingers verbrand aan de hotglue, ofwel het was meteen weer goed raak. Ik vind bouwen dan ook veel leuker dan vliegen, dat kan Humberto beter, we vullen elkaar aardig aan. Als het een beetje meezit hebben we de foto’s nog, voor hij crashed. Frank is een een weekje in Den Bosch aan het klussen bij SAP (nee, niet aan het beunen), vandaag even zelf aan de slag op mijn eigen weblog en ook op het werk. Eigenlijk moest het niet kunnen, toch, werken op woensdag…