bVision.nl

Als je niks ziet, kun je ook niks missen

Een maal per jaar wordt in ons bedrijf een medewerkers onderzoek gehouden waar je geheel vrijblijvend aan mee mag doen. Dat vrijblijvende heeft een enigszins verplicht karakter, maar dat mag de pret niet drukken. De resultaten worden vergeleken met andere bedrijven die dit ook laten uitvoeren. Een van de bedrijven die het erg goed doen in dit onderzoek is Bacardi. Ik zal dus vanmiddag maar een flesje meenemen als ik een visje ga verslinden… Dan kan ik de rest die overblijft meenemen als ik vanavond de PBY Catalina ga plakken. Alhoewel, op vrijdag de dertiende zal ik dan wel worden aangehouden, mijn rijbewijs kwijt raken, wat dan weer een besparing oplevert voor het milieu en ga zo maar door. U ziet, een dilemma, ik kan beter in bed blijven.

Samen staan we sterk, alleen zijn we allemaal individuen die met de neus de goede richting op moeten staan

Redstar plaatste in het begin van deze week een linkje naar een (VPRO) documentaire over singapore, wat als armzalig moeraslandje is opgeklommen tot wereldstad van formaat. Niet dat deze documentaire nu zo uitzonderlijk spannend of sensationeel is, maar deze heeft me getroffen. Het heeft me aangezet om eens gaan na te denken over de toekomst. Zeker op mijn leeftijd is het een documentaire die je eigenlijk gezien moet hebben. Niet voor Singapore, dat interesseert me eigenlijk geen zier, een beton-massa met heel veel mensen, maar om de filosofie die gebruikt is om zo te groeien en het leven in die stad. Een stad waar iedereen woonruimte heeft, waar iedereen werk heeft en waar de sociale voorzieningen prima in orde zijn. Die niet zeurt over de kredietcrisis of de verloren gegane pensioenen. Maar wat schrijf ik allemaal, kijk gewoon zelf eens. Klik gewoon op de onderstaande link of foto en ga kijken. Ik weet het kost u een half uur, maar dat is het waard. Vooral de laatste tien minuten zijn een openbaring. Daarom voel ik me vandaag een beetje nederiger… Link: Tegenlicht: Singapore Inc.

We zouden veel dingen weggooien als we niet zo bang waren dat anderen ze zouden inpikken

Steeds meer beginnen de supermarkten op elkaar te lijken en concurreren ze zich dood. Er is er hier geen ene die er uitspringt met echt andere producten. De standaard slagerij, de broodafdeling, de groenteafdeling, alles begint in die supermarkten op elkaar te lijken. En niet alleen in supermarkten. Vroeger had je allemaal verschillende tuincentra hier in de buurt. Dat is ook al niet meer. Vooral de Hornbach’s en Intratuinen slokken alles op en er is bijna geen plaats meer voor de specifieke kwekerijen. Die zijn te klein geworden. Kijk ook eens naar de meubelboulevards, overal in den lande schieten ze als paddenstoelen uit de grond en overal in dezelfde samenstelling. Zonder Ikea zijn ze afgeschreven. De centra in de grote steden, allemaal winkels van ketens met in iedere plaats dezelfde formule. Zelfs de HEMA bepaald tegenwoordig wat goed voor ons is, en dat is dus niet die lekkere worst van vroeger, waar het vet van langs je wangen afdroop. Als ik er aan denk loopt het water me al in de mond. Een eenheidsworst is alles geworden. En nu we het daar toch over hebben, die koopzondag moeten ze ook maar afschaffen. Dat spaart de mensen een hoop geld en komt ongetwijfeld de natuur te goede als ik op de parkeerplaatsen kijk. Kijken, kijken en niet kopen is hier al lang niet meer, we zijn zelfs een uitermate kooplustig volkje geworden. Ja, jij ook die hier leest, geef het maar toe.

Het is ontstellend hoeveel tijd en geld de mensen verspillen om iets voor niks te krijgen

De steenberg – Zoals vele steden in de oostelijke mijnstreek heeft ook Hoensbroek destijds een aantal mijnwerkers-wijken gehad, of staan er nog steeds. De bekendste hier hebben ook allemaal namen. De kleine kasteelkolonie, de kasteelkolonie, de slak, de dem, de steenberg, de kraaienbuurt en ga zo maar voort. Een van de oudste, de steenberg, was destijds helemaal opgebouwd uit houten huisjes. In een van die huisjes aan de Schuinstraat woonde mijn grootouders en een stukje verder ‘Beppe’. Ik ben daar halverwege de vorige eeuw geboren. Ik zie het huis nog zo voor me. De houten huisjes zijn helaas allemaal verdwenen, de laatste stond aan de kastanjelaan en werd door de een of andere excentrieking bewoond, maar het beeld zal me altijd bijblijven. De foto’s zijn op dezelfde plaats genomen. Vlakbij de voormalige ULO aan de Hermesweg. Het mijnspoor is weg en is een groenspoor geworden wat door heel Hoensbroek gaat. De woningen heel in de verte staan er nog en zijn goed te zien als je op de foto’s klikt.

Treintjes en borsten zijn bedoeld voor kinderen, maar het zijn de mannen die ermee spelen

In deze donkere tijden moet je af en toe de boel een beetje opleuken, plantje hier, kleurtje daar reukje ginds en ga zo maar door. De bedoeling was een wat grotere plant op de kast. Dat is gelukt uiteraard. De bedoeling zei ik, want nadat we eerst bij Hornbach geslaagd waren, maar toch nog even bij Intratuin wilden kijken ging het mis. On my Lord wat was het daar druk met auto’s. Niets vermoedend stapten we even later het pand binnen en werden verrast met de roadshow van Rob Verlinden en consorten, die net deze dag hadden uitgezocht om Intratuin in Geleen te bezoeken. Daar zat ik dus niet op te wachten, het mag een aardige kerel zijn maar daar kwam ik niet voor. Net toen we het pand aan de andere zijde wilden verlaten kwamen we een nog mooiere plant tegen, en uiteraard wat duurder. Die staat dus op de kast. En bij de kassa kwamen we Iris tegen, met een naamgenootje. Daar hebben we even ruil de bon mee gespeeld. En volgens mij ben ik de verliezer in het spel wat verder alleen maar winnaressen had… Oeps, en bijna vergeten, vandaag moet ik een lamp ophangen, ook zowat waar we eigenlijk niet voor gingen. Als ik er aan denk maak ik een fotootje, voor het nageslacht. En voor mezelf, als geheugensteun, een upgrade van het Theme alhier, helemaal voor noppes. Yes, het kan nog.

Het zal de meeste mensen niet opvallen, maar de elektrisch aangedreven automobielen vliegen als paddenstoelen de grond uit, om in model jargon te blijven. Op zich is dat een goede zaak als we de stroom die we voor zo’n auto gebruiken uit groene stroom halen. Als we dit uit stroom halen die afkomt van een conventioneel gestookte kolen-eenheid wordt het verhaal anders. Dan wordt er meer CO2 gemaakt voor een kilometer dan met een benzineauto wordt geproduceerd per kilometer. Zonnepanelen en windenergie zijn uiteraard beter, en ook een kerncentrale produceert bijna geen CO2. Het probleem ligt meer aan de wijze van opslag. Elektriciteit is in grote hoeveelheden niet of nauwelijks op te slaan. Toch voorzie ik, zeker als tweede auto in het begin, een grote toekomst voor de elektrische auto. In de komende weken zal ik hier dan ook enige extra aandacht aan besteden.
Voor vandaag moet u het doen met afbeeldingen van de Cree SAM Evolution ll, een karretje dat te eigenzinnig is en het wel niet zal halen, alhoewel, in tegenstelling tot de driewieler van mijn collega zit je wel droog