bVision.nl

bVision.nl

Lef

bVision Photography

Als je klikt op de bovenstaande foto zie je precies wat ik bedoel. Iedereen zou dat wel doen, toch. Alleen als je op de foto klikt en ziet waar hij dat doet, ga je gaan twijfelen. Terwijl of je dat op 1 meter doet of op de plaats waar deze jongen dit doet zit tussen de oren. Ik heb menig raam op deze wijze geschilderd, weliswaar niet op die hoogte, maar dat zou ik nu niet meer doen of durven. Als je ouder wordt heb je minder lef denk ik dan.

bVision Photography

Ik wil nog even terug komen op het blogje van dinsdag, met die olifant. Die olifant is uiteraard flauwekul. In werkelijkheid heeft men aan deze hogedruk stoomleiding laswerk verricht. Door het lassen ontstaan vervolgens spanningen in het materiaal, en om deze spanningen op te heffen doet men zo’n leiding dan uitgloeien. Je kunt aan beide zijden van de olifant de stroomdraden zitten. Dat uitgloeien gebeurt bij een temperatuur van ca 850 graden, vandaar alle isolatie eromheen. Het is maar dat u het weet.

Foutje, bedankt…

Sakkerdjie, gatverpieleke, je hebt dagen. Gistermorgen stapte ik schijnbaar met het verkeerde been uit bed. Dat kan gebeuren maar hoeft geen grote gevolgen te hebben. Ik was al wat later en moest nog even het vuil verzorgen, de vuilnisbakken van de buren voor mijn garagedeur weghalen, het glaswerk weggooien en even tanken. En dat allemaal op mijn normaliter vrije dag. Nu liep ook nog de laatste vergadering uit de hand en werd het ook daar nog laat. Snel in de auto naar huis, hup de autoweg op en daar begon de ellende. Op de cruisecontrol begon de auto te stotteren. Gas geven ging wel, maar netjes 100 rijden ho maar. Van de autoweg de berg op ging goed, maar daarna ging het bergaf en liep de auto steeds slechter. Tot hij zo slecht begon te lopen dat ik hem bij de lidl maar de parkeerplaats op reed. Even onder de motorkap gekeken, niets te zien uiteraard. Even laten afkoelen en weer starten, dacht ik… Niente, niekus, nada. Het motortje was dood, en dat op dodenherdenking. Ik belde met mijn vrouw en vertelde het verhaal. Je hebt toch niets geks gedaan zei ze. Ik dus nee, alleen maar getankt vanmorgen. Shit, hell and disaster, het kwartje viel, de diesel motor lust geen benzine. Met mijn stomme kop heb ik in de vroege ochtend routinematig de tank gevuld, met i.p.v. diesel, benzine zoals in de BMW, het staat er ook nog met koeienletters op: DIESEL. De mensen die op de markt bij het gedenkteken al stonden te wachten toen de peugeot werd weggesleept zullen wel gedacht hebben… De rest van de avond ben ik met mijn vriend Humberto bezig geweest om de auto weer aan de praat te krijgen. Wat uiteindelijk met wat externe hulp gelukt is en om 11 uur ’s avonds zat ik al aan mijn middag eten.. Mensen maken fouten, maar ik hoop dit toch niet te vaak mee te maken. Buiten de verspilde benzine en de tijd die we kwijt waren, smaakt benzine ook helemaal niet lekker. En zo zie je maar weer, een goede vriend is beter dan… een auto die het niet meer doet, slepen zonder rem en stuurberachtiging, benzine in een diesel en u kunt er best nog wat bij verzinnen. Ik heb er even genoeg van.

bVision Photography

Nicosia – door Frank

Afgelopen zaterdag zijn we met de bus op dagtocht naar Nicosia geweest, de hoofdstad van Cyprus. Vanuit Paphos aan de westkust is het toch nog dik twee uur rijden met de bus. Maar er is genoeg te zien onderweg. Zo als gewoonlijk stonden mijn vrouw en ik een kwartier te vroeg klaar om opgepikt te worden en was de bus twintig minuten te laat. Er zijn helaas altijd wel een paar van die hufters die niet op tijd klaar staan, en zo een hele bus laten wachten. Tijdens zo’n dagtocht krijg je natuurlijk maar een beperkte indruk van zo’n stad. Dan zou je er langer moeten blijven. Nicosia is een van de laatste steden in de wereld welke in tweeën zijn verdeeld. De enige in Europa voor zover ik weet. De stad is verdeeld sinds in 1974 de Turken het noord-oostelijk deel van Cyprus bezetten. De grens loopt dwars, van oost naar west, door de stad, genaamd “De Groene Lijn”. De oude cirkelvormige ommuurde stad is vrijwel exact door midden gedeeld door deze grens, die bestaat uit een gedemilitariseerde zone, die sinds 1974 door de Verenigde Naties wordt onderhouden. Turkije heeft echt een bezettingsmacht. Je kunt tegenwoordig te voet wel naar de andere kant via enkele checkpoints. Je moet wel een visum hebben en laten stempelen bij binnenkomst en bij het verlaten van de Turkse kant. Ze typen behoorlijk wat gegevens van je in, in een computer. Wie weet wat ze daar weer mee doen. In ieder geval een hoop administratieve rompslomp, waar ze, tot onze verrassing, eens géén geld voor vragen. Als je van het Griekse naar het Turkse deel loopt valt wel op dat de Turkse kant een stuk armoediger aandoet. Wel veel winkels met nep merkartikelen. In het Turkse deel hebben we even rondgelopen en twee gebouwen bekeken. Een was een voormalige Kathedraal, nu omgebouwd tot moskee en de Büjük Han (grote herberg). Een voormalige pleisterplaats voor karavanen. In het griekse deel hebben we meer dingen bekeken, onder andere het paleis van de aartsbischop de Kathedraal en een museum over de geschiedenis van Cyprus. Ook zijn we een zijstraat van de grote winkelstraat van Nicosia de elf verdiepingen tellende Shakolas-gebouw in geweest, vanwaar je een schitterend uitzicht hebt over Nicosia en ook op een berghelling waar de Turken hun aanwezigheid aldaar duidelijk maken middels een honderden vierkante meters grote vlag en een tekst er naast die zoveel betekent als dat men er trots op is dat men Turks is, dat mag natuurlijk. Ze laten het zo dan ook goed zien aan de Grieks-Cyprioten en aan de wereld, want vanuit Google Earth is het ook goed te zien. De deling van het eiland is politiek, daar wil ik het hier niet over hebben. Laat ik het zo zeggen, vele grootmachten hebben zo hun belangen hier. De bevolking aan beide zijden van de VN-bufferzone is de speelbal.

Paleis van de aartsbisschop met standbeeld van aartsbisschop Makarios de eerste president van Cyprus

Büjük Han de grote herberg

Winkelpresentatie op straat in de Turkse zone

De tot moskee omgebouwde kathedraal

Trots om Turk te zijn met vlag

Het Shakolas-gebouw vanaf de elfde verdieping heb je een prachtig uitzicht over de stad

Een geintje

Voor ik het vergeet, bedankt voor alle felicitaties en andere ongein… Werken hoeft niet altijd saai te zijn dachten enkele medewerkers van een firma die vervolgens op kunstzinnige wijze deze olifant inzette om…. De rest mag u aanvullen, ik weet zeker dat er iemand zou moeten zijn die weet wat hier gebeurt. Degene die het goed raadt krijgt een voetreis naar Wittem aangeboden, voor de andere is geduld een schone zaak…(foto is door er op te klikken groter te maken)

bVision Photography

21170

21170 dagen geleden ben ik geboren. En daar ben ik eigenlijk niet zo blij mee. Niet omdat 1953 een rampjaar was voor Nederland, nee, het feit dat ik zo oud ben geworden stoort me eigenlijk. De tijd heelt alle wonden zeggen ze wel eens, nou deze dan toch niet. Gelukkig voel ik me geestelijk af en toe nog twintig. Vooral als ik ’s avonds na een powernap van de bank af moet kruipen… Maar voor de rest gaat alles goed. Gevierd hebben we dit wonder gisteren al, want geef toe je wordt maar eens in je leven zo oud. Dat feit wordt hier meteen aangegrepen door vlaai, chips en drank te halen. Cadeau’s horen er ook bij, maar daar kom ik later nog eens op terug. Vandaag moet ik namelijk voor de eerste keer in mijn leven op mijn verjaardag naar de baas…trouwens, wist u dat in december 1953 de eerste playboy verscheen, met Marilyn Monroe als Centerfold… en die doet het ook nog steeds goed.

bVision Photography

Een roestige zondag (31)

Na alle feestgedruis met de koninklijke families, wat overigens geheel aan mij voorbij is gegaan, gaan we vandaag weer verder met waar we al 30 zondagen mee bezig zijn, roesten. Vandaag nemen we een kijkje in de keuken van een container. je kijkt over de rand en je ziet het. De foto is op ons bedrijf gemaakt tijdens een opdracht. Ik liep er toevallig langs en dacht yes, die moet ik hebben. Voor de rest, hou het roestig vandaag, dat probeer ik ook. Alleen dat stilzitten, dat wil niet lukken…

bVision Photography

Cadillac Eldorado 1953

bVision Photography

Ik maak er vandaag niet veel woorden aan vuil, maar als er een auto bestaat die typisch Amerikaans is is het deze wel. De auto stamt uit mijn geboorte jaar en is inmiddels dus zo’n 58 jaar oud. Dit productiemodel is ontstaan uit een prototype uit 1952, gebouwd voor de jarige abraham. De naam ontstond door een wedstrijd te houden onder het personeel. Gewonnen door een secretaresse Mary-Ann Marini. El Dorado is Spaans voor The Golden One, wat uiteraard sloeg op de vijftigste verjaardag. En ik weet het is koninginnedag, en ik weet ik wordt overmorgen 58, maar dat heeft niets met autozaterdag te maken.

bVision Photography