bVision.nl

bVision.nl

Standaard auto

vandaag ben ik weer eens in een filosofische bui. Dat ontstond door een gesprek dat ik gistermorgen had aan de koffieautomaat. Daar stond een klein doorzichtig flesje met een rode inhoud en het rook naar zuurtjes. Siroop, hoor ik u al denken, maar nee, het was afwasmiddel. Dat kleurtje is eigenlijk geheel overbodig voor de werking, en de geur zal er ook niet voor zorgen dat de vaat schoon wordt. En zo begint een gesprek. waarom niet gewoon kleur en geurloos. En na enige tijd gaat het bij mannen dan ook over auto’s, waarom niet alle auto’s hetzelfde maken, dat scheelt een heleboel garages in een stad, er is er dan hooguit ene. En als we die auto dan ook nog allemaal dezelfde kleur geven hebben we ook geen grote showroom nodig. En ieder land produceert gewoon zijn eigen auto’s. De Volkswagen heeft zijn kans gehad met de kever, dus die valt af. Laten we gewoon er naar streven om iedereen de onderstaande auto te geven. Ik heb zelfs de keur al voor u uitgezocht. En als u denkt die ken ik toch ergens van heeft u gelijk. Volgens mij is het een verfraaide SM. Ik ben benieuwd wie allemaal tegen dit voorstel zijn…


(click picture) Onze auto…

Vliegen als hobby

Soms moet je van de gelegenheid gebruik maken om als het eigenlijk niet kan toch te gaan vliegen omdat het gewoon mooi weer is. En gisteren in de avond was het heerlijk op het veld. Het eerste uur was voor de Jets, die met zo’n 400 km/h voorbij razen, maar die mogen na een bepaalde tijd niet meer vliegen, terwijl wij met onze elektro vliegtuigen gewoon door kunnen gaan. Hieronder een sfeerfoto van onze nieuwste aanwinst. Niet de techniek wint het hier, maar de sfeer. Met Photoshop had ik de foto mooi kunnen maken, maar dan is de sfeer weg. Zo’n avond is gewoon genieten, daar kan geen PC tegenop. Helaas moet het vliegtuig wat hierboven nog heerlijk vliegt, vanavond de hangaar in voor een kleine reparatie. Door een iets te enthousiaste worp bij de start, door de webmaster, brak een onderdeel af van de cabine.


Tomatig

Terwijl op de achtergrond de muziek van Canned Heat door mijn hoofd speelt (on the road again), denk ik aan de meest vreemde dingen, erger nog, ik verbaas me erover. Zo hadden we gistermiddag een gesprek over tomaten en hoe mensen daarop reageren. Sommigen haten die rode bollen en vinden ze niet te vreten. En aan de andere kant zit ik daar dan en vind alles wat tomaat heet heerlijk. Diezelfde mensen die die dingen haten eten wel pizza en spaghetti en macaroni, maar dat vinden ze dan anders. Wat ik me dan ook afvraag tijdens zo’n vreemde dingen uurtje is waarom de meeste koks alles behalve het vruchtvlees weggooien, ik eet tomaten gewoon met huid en haar op. Het sappige deel heeft voor mij meer smaak dan alleen het vruchtvlees. Het zelfde bij komkommers of kromme komkommers, augurken, met huid en haar toch… En dat laatste brengt je dan weer terug in de realiteit, het is een stukje rustiger in weblogland, en ergens is dat ook wel eens fijn. Kromme komkommertijd

Dit was Bali – by Frank (van IkFotograag)

Inmiddels ben ik al weer twee weken terug van een geweldige vakantie in Bali. De volgende vakantie doet nog elf weken op zich wachten. Net als Me! wordt ik ieder jaar voorzien van veel vakantiedagen. Vakantiedagen die we niet eens allemaal op krijgen. Maar ja, liever teveel dan te weinig. Zoals gezegd de vakantie in Bali was geweldig. Het enige nadeel is dat die mensen in Bali zover weg zijn gaan wonen. Alleen het vliegen al, is alles bij elkaar 17 uur. Daarbij heb ik de wachttijden niet meegerekend. Als ik alles bij elkaar tel denk ik dat we zo’n 30 uur nodig hebben gehad om op bestemming aan te komen.

Rijstveld

Bali wordt in de literatuur ook wel het Godeneiland genoemd. Nou wij hebben er in ieder geval als God in Frankrijk geleefd. Balinezen zijn Hindoes, het eiland staat vol met tempels, gewijd aan een van de goden. Daarnaast vereren ze ook nog diverse goden van voor de tijd dat ze Hindoestaans werden. Zowel aan de Hindoestaanse goden als ook aan de “oude goden” wordt geofferd. Meestal 3 keer per dag. Voor iedere deur, bij iedere kassa, vind je wel een schaaltje met offergaven. De gids die we tijdens de rondreis hadden vertelde ons dat ook Moslims op Bali en sommige andere eilanden, nog wel eens aan andere goden offeren.

Offerschaaltjes zoals je ze overal tegenkomt

Op mijn eigen website heb ik eens geschreven dat ik mensen al eens met 1000 foto’s en meer van de vakantie heb zien terugkomen. Nou was dat eigenlijk niet mijn bedoeling, maar ik heb er nu toch meer dan 1300. Je ziet zoveel moois, dat je blijft afdrukken. Nu had ik ook een nieuwe camera en heb ik er af en toe een paar extra gemaakt voor de zekerheid. De foto’s ben ik nu aan het sorteren en weg aan het gooien wat niet bevalt. Uiteindelijk wil ik er een paar honderd over houden om af te drukken en voor op mijn website te plaatsen. Veel wat ik gezien heb heb ik niet gefotografeerd. Je hebt soms van die momenten daar geniet je gewoon kijkend van. Trouwens vaak is het voorbij als je de camera eindelijk pakt. We waren met een boot op zee, we zagen de dolfijnen springen. Dat zijn dingen die je je hele leven niet meer vergeet. Toen ik de camera wel klaar had sprongen ze niet meer.

Balinese dans

In sommige landschappen heb je het idee dat je midden in een Conimex-reclamespot staat. Even later rijd je over een weg waar tientallen auto’s hun plek moeten delen met honderden scooters. Er wonen ongeveer 3 miljoen mensen op Bali, het lijkt alsof ze allemaal een scooter hebben. Een paar keer per dag onststaan er ook echte file’s. En in die drukte, sla je gewoon links af een smalle weg in, de rust keert terug en ineens zie je een eendenhoeder met honderden eenden in ganzepas door de berm lopen.

De Conimex reclame studio

Hier in Nederland gaan we regelmatig naar de “Chinees” voor Indonesische gerechten, je weet wel nasi, bami, sate enz. Dit krijg je in Bali ook, maar het smaakt allemaal heel anders daar dan thuis. Maar als je in Bali sate proeft, dat is daar zo lekker. Je weet niet wat je proeft! Overigens hebben we dat vaak gehad, een gerecht proberen en dan een smaak proeven die je gewoon nog nooit geproefd hebt.

Sate op een mini-barbeque

Er wordt in restaurants daar vaak geadverteerd met het woord “Rijsttafel” in het Engels staat er dan bij vermeld wat het allemaal is (voor de Australische gasten denk ik). In ieder geval een overblijfsel uit de Nederlandse koloniale tijd. Er zijn nog veel Nederlandse woorden die in het Maleis (Bahasa Indonesia) ook gebruikt worden, zoals rekening, kantor, handuk (u = oe), kakus (kakhuis of plee) soms wel iets anders geschreven of uitgesproken een f wordt vaak als p uitgesproken en ook geschreven bijvoorbeeld kopi wat in het Nederlands koffie is.

Je kunt voor zover wij meegemaakt hebben veilig over straat op Bali, ook ’s avonds. Natuurlijk loop je wel een risico om een zakkenroller tegen het lijf te lopen, maar dat kan hier in Maastricht op de markt ook gebeuren. Gewoon een beetje opletten. Volgens onze gids waren de criminelen nooit Hindoes. Zij geloven in reencarnatie, als ze slecht geleefd hebben komen ze in een volgend leven als iets minders, een dier bijvoorbeeld terug. Wij Cristenen en ook Moslims hebben het dan gemakkelijker, gewoon biechten, of Ramadan en dan zijn al je zonden weer vergeven.

Wat het meeste indruk heeft gemaakt op mij is hoe sterk de Balinese vrouwen zijn. Ze dragen lasten op hun hoofd, bijvoorbeeld schalen met offergaven naar de tempel, maar ook hele stapels met stenen, balken of dakpannen op een bouwplaats. Hieronder een foto met twee vrouwen die zo een stapel dakpannen dragen. Hoezo Arbo? In Nederland zou dit onmogelijk zijn. De foto is gemaakt met weinig licht, daardoor had ik een erg lange sluitertijd. Door de camera met de beweging van de twee vrouwen mee te trekken, is de achtergrond onscherp geworden. Ook zijn door bewegingsonscherpte de voeten en handen onscherp. Hun bovenlichaam met de last staat er wel scherp op.

Kruiwagens hebben ze er niet

Binnenkort publiceer ik een deel van de foto’s op mijn website.

Rijplezier

Even op en neer naar Frankrijk hoorde ik me zeggen. Zondag heen en maandag terug. De zondag waren we op tijd vertrokken en alles liep op rolletjes tot even na Parijs, daar was een grote file ontstaan ter hoogte van Orleans en daar zaten wij uiteraard achter in. Na moeizaam tot daar geraakt te zijn werden we overvallen de heftige regens, niet een buitje, maar zo heftig dat we met een zeer gezapig gangetje richting de kust gingen. Gelukkig werd het tegen de avond droog en kon mijn dochter met haar vrienden de tent gaan opzetten terwijl wij naar een hotel nog meer zuidelijk vertrokken om daar de nacht door te brengen. Door een miscommunicatie konden we maandag pas om 7 uur aan het ontbijt en vertrokken fors later dan gepland. We zagen onze geest al kruipen, maandag, spitsuur, Parijs, maar dat viel mee. Een kleine aanrijding op een uitrit van de Peripherique richting Vliegveld, waar een vrachtwagen in de vangrail stond, zorgde voor enige vertraging en we hadden goede hoop om toch mooi op tijd thuis te geraken. Tot aan de uitloop van de Route Peage, net na de afslag richting Luik, ter hoogte van Valenciennes ging het mis. De Politie parkeerde daar iedere vrachtwagen langs de kant van de autoweg en daarvoor werd de autoweg gewoon afgesloten. Punt uit. Ander verkeer werd van de autoweg afgeleid en kon het zich uitzoeken. Een complete chaos werd het daar. Wij waren gelukkig bij een de eerste en kozen lukraak een weg richting noorden. Tommy om geprogrammeerd naar vermijd snelwegen en gelukkig konden we een hele tijd later via een zeer aantrekkelijke route bij Mons de snelweg weer op. Daarna ging het gelukkig verder goed. Goed voor weer een portie rijervaring. Vooral de Peripherique in Parijs vind ik schitterend. Een grote mierenhoop waar iedereen naar het schijnt een andere weg zoekt. Ik kan me voorstellen dat velen zich daar niet echt gelukkig voelen.

En dan mag ik vandaag op bezoek bij de bedrijfsarts…

Terug uit Frankrijk

Als u dit leest ben ik waarschijnlijk op weg van Frankrijk naar huis. En u begrijpt dat ik onderweg niet achter mijn PC zit om iedereen te bezoeken en om logjes te schrijven. Dat komt morgen dan wel weer…

Naar Frankrijk

Vandaag gaan we met twee auto’s op weg naar het zuiden van Frankrijk, of moet ik het westen zeggen. Het doel is Chetelaillon-Plage in de Charente-Maritime. Een beetje googlelen en u weet mij te vinden. Er is helaas een nadeel, mijn dochter blijft en ik moet morgen weer terug. We hebben een hotelletje in Rochefort waar we overnachten en morgen laat ben ik weer terug. Bijna 200000000 cm op en neer, en dan kijk ik niet op een paar centimeter meer of minder. Mocht u denken ik mis Me! op mijn blog, nu weet u waarom. Voor mezelf, een goede reis en kom heel terug. Dat laatste vooral voor mijn collega’s. Die vacature als ik het niet haal gun ik ze niet. Mijn zoon blijft thuis en past op de katten, of de katten op hem…