Vroeger was het ziekenhuis nog geen normale plaats waar je naartoe ging als je wat mankeerde. Zo rond 1900 was in heel zuid-Limburg maar een ziekenhuis, en dat lag in Maastricht, het Calvariënberg. Auto’s waren nog geen gemeengoed, dus was voor de gewone man de huisarts de enige alleskenner. Met de opkomst van de mijnen en de daarbij behorende toegenomen vraag naar deskundige medische zorg, werd al snel duidelijk dat Heerlen de beste plaats was voor een tweede ziekenhuis. De Dorpsdokter Frans de Wever neemt het initiatief om ervoor te zorgen dat Heerlen een eigen ziekenhuis kreeg.Het werd het Maria Hilfspital later omgedoopt tot Sint Joseph Ziekenhuis. De verzorging vond plaats door de nonnen en zusters van de zustercongregatie. Alleen was er in die tijd nog een klasse stelsel. De eerste klasse was er het beste aan toe, regelmatig schoon beddengoed, lekker eten, mooie kamers en uiteraard zijn eigen terras. Het andere uiterste was de derde klasse. Die lagen met z’n allen op grote zalen, en waren blij met het eten uit de gaarkeuken. Daar zou je echt niet in willen liggen. Maar goed, vijftig jaar terug, 8 jaar was ik toen ik er mee te maken kreeg. Ik had buikpijn volgens mijn moeder, ik had te veel sla gegeten, maar helaas, het werd niet beter en in de loop van de nacht werd toch maar besloten om de huisarts te waarschuwen. Vroeg in de ochtend, met loeiende sirene naar het ziekenhuis. Waar ik enige tijd later zonder blinde darm, wakker werd. Op zo’n grote zaal met allemaal andere kinderen en vroeg volwassenen. Nu vind je overal ziekenhuizen en niemand is daar nog vreemd mee. En langzaam is men weer bezig met fusies en centralisatie. Het sint Joseph Ziekenhuis is al lang weg en afgebroken. In de wijk Welten vervangen door het toen uiterst moderne de Wever ziekenhuis, later omgedoopt tot Atrium Heerlen.
