bVision.nl

Munga is de afkorting van Mehrzweck UNiversal-Geländewagen mit Allradantrieb. Een echte auto kun je dit minijeepje niet noemen. Onder de motorkap zat een 1000 cc driecilinder pruttelbakje, ofwel een tweetakt motor. De Munga werd bij Auto Union in Ingolstadt gebouwd tussen 1956 en 1968. Het voertuig had voornamelijk het leger als klant, maar er zijn toch ook een aantal aan particulieren en brandweer en politie geleverd. Het was gewoon een handig autootje wat overal kon komen. Hellingen tot 70 procent waren niets voor dit autootje met vierwielaandrijving, ondanks de maar 44 pk kon er toch goed mee in het terrein worden gereden. Je moest dan wel de reductiebak inschakelen. Standaard bleef de topsnelheid al bij 100 km/uur steken. In Nederland reden er zo´n 2000 stuks van rond bij het leger. Je ziet ze nog maar zelden rondrijden, en dan zijn ook nog vaak de motoren vervangen door een 1200 cc Opel motor, die met een beetje moeite(passtuk) ook te plaatsen was. In Nederland staan er nog maar zo´n 100 op kenteken.

(foto’s Wikipedia)

Na regen komt niet zonneschijn in het woordenboek, maar regent

Ik heb last van een post natale winterse depressie na al die regen van de afgelopen dagen. Sakkerdjie er is wat uitgevallen. En dan nog is de sneeuw niet helemaal weg. Ik had even het idee dat de pakken magere melk die ik in mijn armen had toen ik al spurtend de Lidl uitkwam, vergaan waren tot water. Met een pak volle melk had ik waarschijnlijk magere melk over gehouden. En toen had ik van tevoren al kilometers moeten omrijden om dat de weg was afgezet op de plaats waar ik mijn vrouw moest halen na haar examen (iets met verzekeringen, voordat ik die vraag ook nog krijg). Ik dacht nog he, ik ben er bijna. Maar helaas, de borden vertelden me iets anders. En nee, na drie weken krijgt ze pas de uitslag, was ik nog even vergeten erbij te zetten. Ik dacht nog even na over een boot op de Belgische wateren tussen Luik en Antwerpen waarbij alle stuurlui aan de wal staan, niet alleen de beste. Die boot dreef helemaal naar Nederland, en niemand deed iets fout. Zie je nou wel, weet ik alweer niet waar ik gebleven was. Dat wordt helemaal niets hier vandaag. Als ik u was zou ik morgen nog maar eens langs komen varen. Wellicht is dan de depressie overgetrokken. He, misschien komt het wel doordat de as van de Moerdijkbrand in Limburg is neergedaald. “Stuck in the Middle With You”, een mooie plaat en prima artiest, maar om hem nu nog vaker te horen dan als de plaat nummero uno in de hitparade stond gaat me even te ver. Begrijpt u het nog… Het plaatje hieronder heeft er ook al niets mee te maken, dat is een knappe paintbrush die op mijn weg kwam op mijn zoektocht naar brandweer… (William Ralston)

Waar ging het fout met de blanke Amerikaan.
De indianen hoofdman “Twee Adelaars” werd officieel door de Amerikaanse overheid gevraagd om zijn oordeel te geven over het volgende: “U heeft gedurende 90 jaren de blanke man kunnen observeren, u heeft de vooruitgang gezien, de oorlogen meegemaakt, de technologie kunnen bewonderen, en u heeft de schade gezien die is aangericht. Dit alles in ogenschouw nemend, waar heeft de blanke man het fout gedaan”
Het opperhoofd dacht niet lang na en gaf het volgende antwoord:
Toen de Blanken het land ontdekten was dit in het bezit van de Indianen, er waren geen belastingen, genoeg buffalo’s en bevers, schoon water, een gratis medicijnman, vrouwen deden het werk en de mannen waren de hele dag op jacht en hadden iedere nacht seks. Alleen de Blanke man was dom genoeg om te denken dat dit systeem verbeterd kon worden.

Ik had het er gisteren al over, het Droste effect, maar dan anders. Nu dan even over het echte droste effect. Het is eigenlijk een recursie, een verwijzing naar zichzelf die herhaald wordt. Het heeft de naam van het droste effect gekregen omdat het gebruikt werd op de verpakkingen van Droste Cacao. Daar staat een verpleegster op met een pak cacao die dezelfde afbeelding bevat en ook daar staat weer eenzelfde afbeelding en ga zo maar door. Vroeger was men daar zo mee klaar, de resoluties waren zo laag dat je al snel uitgetekend was. Op de onderste foto zie je dat met het toenemen van de resoluties van camera’s je een heel eind kunt komen. En ik laat deze alleen maar in een beperkte resolutie zien. Het meisje zit voor een spiegel en houd zelf een spiegel vast. De fotograaf moet alleen proberen om zelf niet op de foto te komen. Door op de onderste foto te klikken krijg je een vergroting. voor de volledige resolutie klik je op deze link.(foto’s: via wikipedia)

Ik ben blij dat ik vandaag weer kan gaan werken. Na de feestdagen in december heb ik meestal het gevoel dat er niets meer bij kan en ik, als het zo doorgaat, ik uit elkaar spring. Maar zoals altijd komt ook aan alle “goede” dingen gelukkig een einde en starten we het nieuwe jaar, meestal met het voornemen om niet zwaarder te worden dan in het oude jaar. Dat houdt in dat we het eerste half jaar wat minder doen aan het binnen krijgen van vast en vloeibaar voedsel, om zodoende ruimte te creëren voor het tweede half jaar, zodat we met de komst van het nieuwe jaar, juist…
Het droste effect, maar dan anders. Velen noemen het een jojo effect, ik zie dat echter niet zo. Als je er niets aan doet groei je na verloop van tijd gewoon dicht, door de variatie blijf je alert. Komt nog bij dat mijn intolerantie voor glutaminaten erger is naarmate ik meer binnen krijg. Dus het mes snijdt aan twee kanten. Het leuke eraan is dat je dit jezelf aandoet, een beetje masochistisch, al betrekt men het laatste vaak op een andere vorm van ontspanning. Gelukkig zie ik er nog niet uit zoals het manneke hieronder…