Toen ik gisterochtend op mijn werk kwam stond daar een mooi ingepakt kado op mijn buro. Voor jou stond erop. Niets is minder waar, het was een kado van mijn collega Frank en zijn vrouw Mia voor mijn vrouw A.. Ze hadden ergens een mooie doos gevonden waar de naam van mijn vrouw opstond en vonden het een leuk idee omdat aan haar te geven. Een doos met de naam van je vrouw erop is heel leuk, wat het echt super maakt is dat we al een aantal jaren een poster in de gang hebben, waar exact dezelfde afbeelding op staat als wat op de doos is afgebeeld. Als we de inhoud van de doos op een zonnige zomerse avond tot ons nemen zullen we aan jullie denken. Bedankt, van die collega’s zouden er meer moeten rondlopen…
De afbeelding op de poster is oorspronkelijk gemaakt door Chiu Tak Hak. Ik heb gezocht, maar kan er verder niets van vinden op het wereld wijde web.
Productief weekendje

Dit was een echt productief weekendje. Dat begon al op vrijdagavond bij mijn vriend Humberto. Daar hebben we een gebetonniseerde, gemetselde barbeknoei gesloopt. Met twee man een hele avond hammeren met de sloophamers, slaan met de moker, en dat terwijl in de tuin ernaast een feestje was. Die waren waarschijnlijk niet helemaal zo blij met ons. Zeker niet toen we op zaterdagochtend om acht uur verder gingen met het vullen van de grote aanhanger. We zijn met die bak twee keer naar het milieupark moeten rijden om alles kwijt te raken. Grappig was wel dat Humberto de eerste keer 10 euro moest betalen en de tweede keer met dezelfde aanhanger en de auto achter vol 6 euro. En je ziet wie er aan het werk was. Zeker niet degene die een foto aan het maken was. En als je dan toch bezig bent kun je thuis natuurlijk op zondag ook nog wel even verder gaan met timmerwerk achterom. Al dat roestige gedoe op zondag is ook maar niks. Alleen spierpijn in mijn vingers heb ik nog nooit gehad, een beetje behang van de handen af wel vaker. Het blogje typen gaat nog net met twee vingers.
Een roestige zondag (28)
Op deze mooie roestige
herfstvoorjaarsdag denken we ook aan de slachtoffers van de dodelijke Schietpartij in Alphen aan de Rijn. Hoe kan het gebeuren dat iemand zo doordraait
Deze hutkoffer heeft zijn beste tijd gehad. De aanwezige roest en het ontbreken van een sleutel, doen vermoeden dat de koffer alleen nog maar voor de sier aanwezig is op een klein perronnetje langs de spoorlijn van Kerkrade naar Valkenburg. Mensen met aandacht voor alles wat met oude treinen te maken heeft moeten eens op bezoek gaan bij de werkplaats van de Zuid Limburgse Stoomtrein Maatschappij in Simpelveld. Daar staat heel veel roest, maar er staan ook geweldig mooi gerestaureerde treinen en wagons
Peugeot 203
Met deze eerste naoorlogse 203 kroop Peugeot uit het diepe dal dat oorlog en recessie heette. In de periode 1949 en 1954 werd er geen ander model gemaakt en moest de fabriek zijn kwaliteit bewijzen. De 203 slaagde met lof en werd later alleen door de 404 overtroffen als het aankwam op betrouwbaarheid. Het was een opvallend moderne, gestroomlijnde auto en de eerste Peugeot met zelfdragende constructie. Met de 1290 cc 4 cilinder overvierkante motor met 45 pk en de synchromesh bak kon een topsnelheid van 120 km/u worden gehaald.
En zeg zelf, in endurence races was deze auto superieur, 900 kilometer op een tank was niet mis. In Australie werd in 1953 de redex race gereden, Peugeot won, met elf van de elf gestarte wagens. De kwaliteit in die dagen was echt spreekwoordelijk. Over de kwaliteit nu wil ik het even niet hebben, Toyota’s worden immers ook teruggeroepen…
Mijn visie op het nieuwe werken
Het nieuwe werken is een kreet die tegenwoordig steeds vaker wordt gebezigd. Ik kom hem tegen bij firma’s, en de laatste tijd ook steeds vaker op het werk. Bring your own PC of PDA hoort daar ook bij. Want waarom zou je je op het werk moeten inspannen op een oude PC uit het jaar toebak en een ouderwetse telefoon als je er thuis een gadgetfeest van hebt gemaakt met als ultieme inzet een iPad, een iPhone en een iMac. Oké, de nieuwe generatie aan androids mag ook meedoen. Met die gedachtegang is ook het “bring your own ” ontstaan. Was het vroeger bottom up, nu is het de manager die zijn iPhone wil aansluiten en een presentatie op zijn iPad wil geven. De IT-afdeling holt er huilend achteraan. Toch zijn er bedrijven die al zo werken. In principe kan ik dit ook. Het kan voor het bedrijf zelfs veel goedkoper zijn om dit te doen. Geef de werknemer gewoon een jaarlijks budget en geef de werknemer de benodigde software zoals een goede virusscanner, encriptiesoftware en een officepakket. De werknemer is voor de rest zelf aansprakelijk voor een goede werking. Voor een 1500 euro per jaar per werknemer heeft iedereen de mogelijkheid om een goede laptop of PC, of wat dan ook te kopen (en willen ze meer, kan dat via een eigen bijdrage). En waarom vaste telefoons, die heb je thuis dadelijk ook niet meer. Hooguit een aansluiting voor je ADSL. En, het spaart de IT afdeling een hoop ergernis… Zijn er dan geen nadelen?. Uiteraard zijn er een risico’s, is het moeilijk te controleren, heb je thuis wel een goede werkplek enz. enz. Maar let op, voor we een jaar verder zijn komt er een grote kentering in de IT wereld en gaat iedereen met laptops en tablet-PC’s door het leven. Buiten een aantal noodzakelijke desktops of zero-clients met een virtuele desktop in de fabrieken voor aldaar werkzaam personeel gaat iedereen door het leven met een eigen PC en een eigen Phone. Het nieuwe werken doet zijn intrede.

Blik
Het is maar blik hoor ik sommige mensen zeggen, maar in dit geval was het wel het blik van mijn dochter, en die zat niet eens in haar auto. Toch schrokken we gisterochtend toen ze lichtelijk in paniek belde dat ze haar auto hadden geramd. Achteraf bleek het allemaal nog wel mee te vallen en ondanks dat er drie auto’s bij betrokken waren was er alleen wat blikschade en een gedeukt imago van een van de bestuurders. Ik dacht even aan de opmerking van Frank gisteren. Ik hou inderdaad niet van croppen, zeker niet van een auto… Om de zaak maar aan de kant te zetten zijn we daarna maar nieuwe tuinmeubelen gaan kopen. De oude waren nodig aan vervanging toe, door een van de stoelen waren we al heen gezakt en in de loop van de jaren worden ze er niet mooier op, daarnaast waren de kussens versleten. Doordat de nieuwe binnen staan zullen deze wel de rest van ons leven meegaan.
Paaltjes – door Frank
Ik had deze keer niet zoveel inspiratie om voor vandaag een stukje te schrijven. Dat zullen we allemaal wel eens hebben denk ik zo. Dus door het gebrek aan inspiratie doorzocht ik in mijn foto’s en vond de onderstaande.
Ik vroeg aan Sjoerd of het iets was om op de site te zetten. Het antwoord was eerst “waarom niet”, en meteen daarna “die heb je gecropt”. Ik kon het niet ontkennen, want ik crop (bijsnijden) vaak foto’s die ik maak. Over het wel of niet croppen hadden we ’s ochtends nog een hele discussie gehad, hetgeen wel vaker gebeurt bij ons over onze fotografie. Ik hoef het ook niet te ontkennen, we doen tenslotte allemaal ons eigen ding nietwaar. Smaken en inzichten verschillen nu eenmaal. Hieronder eerst de originele versie en daarna nog een gecropte in portrait stand. De foto heb ik gemaakt tijdens een wandeling onlangs. Er stond zomaar een rij paaltjes verbonden met prikkeldraad midden in de wei die daar ook niets tegen hoefden te houden.









