bVision.nl

bVision.nl

Bezig – door Frank (van IkFotograag)

De fotografie stond bij mij de afgelopen weken even op een laag pitje. Druk met van alles wat moest, en weinig tijd om er met de camera op uit te trekken. Niet alleen bij Me! wordt er van alles verbouwd, mijn WC moest er ook aan geloven, om plaats te maken voor zo’ne modern hangding. Niet dat de oude WC versleten was, hij was pas 20 jaar oud. Hij had waarschijnlijk zo nog 20 jaar mee gekund. De WC kwam 20 jaar geleden met de nieuwbouw van mijn huis mee. Ik weet niet hoe het tegenwoordig is, maar toen waren keuken, badkamer en toilet sluitpost op de begroting van de projectontwikkelaars. Ok, het was allemaal wel degelijk, maar oersaai.

Wat is er verder nog voor nieuws te melden? Ik ben bezig een wandeltocht uit te zetten voor “De Fotoclub” langs de bezienswaardigheden van Luik. Anders dan veel mensen denken is Luik niet meer de grauwe verwaarloosde stad van vroeger, het oude centrum mag er zeker zijn. En het is voor ons Limburgers redelijk dicht in de buurt (nog net niet op loopafstand). Het bij elkaar zoeken van de bezienswaardigheden is niet zo moeilijk, want het zijn er heel veel. Wat moeilijker is, is welke we wel op de route hebben en welke niet. Alles is gewoon niet in een keer te doen. Dus met behulp van Google Earth en dingen die ik links en rechts op Internet vind probeer ik een aantrekkelijke route samen te stellen. Tips van jullie kant zijn hierbij zeker welkom, misschien heeft iemand van jullie wel een uitgewerkte route liggen.

Dan zijn ook nog mijn druiven rijp. In 2006 heb ik een druivenstruikje geplant. In 2007 had ik geen druiven, in 2008 een trosje, en die druiven waren ook nog zuur. Dit jaar hangt hij vol. Gisteren heb ik de eerste tros er af gehaald. en ze zijn nog lekker ook. Volgend jaar moet ik hem wel beter snoeien, want hij is helemaal over mijn pergola heen aan het groeien. Wat dat betreft is een druivenstruik net onkruid. Maar ook snoeien moet je leren.

Hieronder een paar foto’s van hoe het er nu bij staat.

Het zit vol druiven

e

Hele grote, sappige lekkere druiven

e

Maar de plant is net onkruid

e

De mijnen – Iterson

Iterson (1877-1957) is in Roermond geboren en studeerde als ingenieur af in Delft. Hij was een fenomenaal technicus en zag zijn kennis als een uitdaging voor vernieuwing. De N.V. Nederlandse Staatsmijnen had dat al snel in de gaten en na enkele jaren elders werd hij directeur van een nog jong mijnbedrijf dat volop in de ontwikkeling was. Een meesterlijke uitvinding, was de op de foto zichtbare betonnen koeltoren in de vorm van een hyperboloede. Door de specifieke vorm werkte deze als een schoorsteen. Warm water er op ongeveer een kwart in, dat viel dan via broodjes naar beneden, en de koude lucht kwam er van onderen in en nam alle damp, en dus warmte mee. Dit, met al zijn andere projecten leverde hem een eredoctoraat op. Waarbij gezegd moet worden dat Kuyper, mede-ontwikkelaar was van de koeltoren. Helaas zijn alle bij de Emma geplaatste Iterson koeltorens afgebroken, en alleen de foto’s resteren nog. Ik ben blij dat ik als laatste deze koeltorens nog in bedrijf heb mogen houden, zowel op de Staatsmijn Emma als op de staatsmijn Maurits. Het principe was geniaal, daar kan ik een proefschrift over schrijven, aan de andere kant waren er ook nadelen, zoals een beperkte indikkingsgraad en algvorming. Toch wordt het principe wereldwijd nog toegepast. In het begin met natuurlijke ventilatie, later uitgebreid met een grote ventilator om het rendement te verhogen.



(click picture) Iterson Koeltoren

Limburg – sluis Bosscheveld.



(click picture) Sluis Bosscheveld

Als je Maastricht verlaat in de richting van Smeermaas (Belgie) kom je langs het sluizencomplex Bosscheveld. Die verbindt de Maas met de Zuid Willemsvaart. In dit deel vind je veel woonboten want veel scheepvaartverkeer is er niet meer. Het meeste scheepvaartverkeer vindt intern plaats in Belgie.



(click picture) Sluis Bosscheveld

Deze historische sluis stamt uit de twintiger jaren en is begin dit jaar volledig gerenoveerd. Een alternatief voor deze sluis was voor kleine boten sluis 19, die in het Bassin (Maastricht) uitkomt. Poorten en hekken zijn aan mij niet besteed, anders waren deze foto’s niet mogelijk geweest. Uiteraard kunt u alle foto’s groot bekijken door erop te klikken.



(click picture) Sluis Bosscheveld

Berlijn in september

Meters heb ik hier neergeschreven over alle voordelen die Berlijn als stad ons geboden heeft, maar voor niks, ik heb ze uitgegumd. Niets over vriendelijke buschauffeurs, over geen parkeergeld, over schone straten, over ontbijt om 5 uur in de ochtend, 24 uur koffie, of wat dan ook. Berlijn houden we voor onszelf. Nou ja af en toe een sneer naar de Nederlandse economie mag toch . Parkeren in het centrum van Eindhoven is duurder dan in Berlijn. Uit eten bij V&D’s La Place Restaurants is duurder dan in een sjiek restaurant in Berlijn. Een biertjuh in een willekeurige kroeg in Nederland is duurder dan op de Kurferstendamm in Berlijn. En ik geef u hier een wereldtip, gratis en voor nop, ga een biertje drinken op Ku’damm 100, ik vrees echter dat u er blijft plakken en overigens hebben ze er ook een prima Chardonnay. En als ik dan toch even reclame mag maken, ga met een BMW 320i, 180 vind ie maar niks, maar daarboven wordt het pas het echt leuk…. Het laatste was echter van korte duur, mijn Hollandse zuinigheid won het toch van de snelheidsmaniak in mij. Na de magische tweehonderd te zijn gepasseerd ging het weer even snel terug naar de honderddertig. Berlijn is gewoon voor ons, een wereldstad. De foto, om nooit te vergeten hoe het was, Marienborn.



(click picture) Marienborn

Vergeten merken – Leyat 1919-1927


Helica

Terug uit Berlijn, maar eerst doorgaan met de traditie, auto’s op zaterdag, morgen uiteraard meer. Als je een ingenieur bij de luchtmacht auto’s laat maken krijg je een Helica. Marcel Leyat is de ontwerper van deze vreemdsoortige auto. Het is een vliegtuig zonder vleugels die stuurt op de achterwielen. Het lijkt een beetje primitief, maar het voertuig was razendsnel en levensgevaarlijk uiteraard. Hij wist het gewicht van het voertuig, zoals een echte modelbouwer, te beperken tot zo’n 250 kilo door gebruik te maken van triplex. En, er waren ook nog mensen die dit rijdende vliegtuig kochten. Er zijn er zo’n dertig van verkocht en enkelen leven nog steeds, zij het als showmodel in een museum. En eh, topsnelheid in die tijd: 170 km/h. Daar kun je even over denken. Zou zo’n propeller toch economischer zijn, het was tenslotte maar een 8 pk motor. (foto’s: boven Frank Herzog in www.motor-klassik.deeonder www.spiegel.de)


Helica

We! in Berlin

Vanaf vandaag zitten A. en Me! in Berlijn. Heel even pauze om de accu weer op te laden en een weekje geen bloggies. Ik had natuurlijk de laptop mee kunnen nemen, of zou een internetcafe op kunnen gaan zoeken, maar nee, even rust en aandacht voor onszelf. Ook geen logjes in de wacht, u ziet het volgende week allemaal wel. Het huis is in goede handen en de poezen houden het personeel wel bezig. We hebben een alleraardigst hotelletje geboekt op loopafstand van het Centrum, dus dat komt helemaal goed. Ik hoop dat ze het Erdinger Weissbier in voldoende hoeveelheden koel hebben staan en het lekker weer wordt. CUL allemaal.


Erdinger Weissbier

Yike Bike


(click picture) de Yike Bike

Ik ben zwaar onder de indruk van dit vervoermiddel. Als je hem zo ziet lijkt het een beetje op de oude bicyclettes uit de vorige eeuw. Maar dan maak je een grove fout. Dit voertuig is uitstekend geschikt om in de stad te gebruiken. Volgens mij is het de eerste opvouwbare electrobrommer. Je kunt hem zo in de tas stoppen en meenemen je kantoor op. Geen angst voor diefstal, geen parkeerplaats zoeken en zo zijn er wel meer voordelen op te noemen. Op de site van de fabrikant staat een alleraardigst filmpje over dit vervoermiddel dat je eigenlijk gezien moet hebben voor je een oordeel velt.


de Yike Bike