bVision.nl

bVision.nl

Gaat niet door – door Frank (van IkFotograag.nl)

Ik zou het vandaag gaan hebben over de Canon Canonet 28 meetzoeker-camera. Maar toen ik hem uit mijn vitrine haalde was er een onaangename verrassing. De binnenkant van de filmdeksel/achterklep wordt normaliter lichtdicht gehouden met een randje schuim. Nou dat randje schuim is bij deze camera hartstikke rot. Ik had het niet in de gaten en pakte er met mijn vingersvol in. Ik had meteen mijn hele vingers vol met zwarte plakkerige smurrie. Die viezigheid kreeg ik er alleen nog met alcohol af. Dit maakt de camera eigenlijk waardeloos. Ik heb op internet wel een handleiding gevonden hoe je dit kunt repareren. Dat wil zeggen eerst smurrie verwijderen en dan iets anders er voor in de plaats plakken. Kennelijk hebben meer mensen dit probleem, met deze camera. Anders vind je zo’n handleiding echt niet. Nou ja die reparatie is iets voor een lange winteravond, als ik toch niets anders te doen heb. Het belooft een smerig karweitje te worden volgens de site.

Het schijnt trouwens dat veel camera’s uit de zestiger en begin zeventiger jaren dit probleem hebben. Kunstof schuim vergaat dus wel. Hier wat foto’s van het euvel. Op foto 2 en 3 wat resten schuim. Het is me nog niet helemaal duidelijk op welke kant het origineel hoort te zitten.

De staatsmijn Maurits

Het openen van een mijn ging niet zomaar. Het was niet een kwestie van boor maar een gat en je vind kolen. Op basis van boringen werd bepaald wat het beste startpunt was om een mijn te bouwen. Daar hoorde dan meteen een uitbreiding bij van de infrastructuur, want een mijn zonder spoor was geen mijn. Het doen van boringen werd destijds uitbesteed aan buitenlandse firma’s die daar reeds veel ervaring mee hadden. Voor het besluit dat Lutterade, een kleine dorpskern bij Geleen de “Place to be” werd zijn diverse boringen gedaan in o.a. Lutterade, Krawinkel, Urmond en Schinnen. Schinnen bleek bereikbaar te zijn vanuit de Staatsmijn Emma. Maar in Geleen-Lutterade was plaats voor een nieuwe mijn. Traditiegetrouw uiteraard naar een prins genoemd, Maurits. In 1912 is men begonnen met de boringen en in 1926 werd de mijn pas officieel in gebruik gesteld. Men heeft niet stil gezeten in die tijd, de aansluiting op de spoorlijn Maastricht-Sittard moest worden aangelegd, schachten gebouwd, de energievoorziening moest aanwezig zijn en ga zo maar door. Vergeet even niet dat de Maurits destijds de grootste twee schachten mijn in de wereld was. Vlak na de tweede wereldoorlog werd er een ondergrondse verbinding gemaakt tussen de Staatsmijn Maurits en de staatsmijn Emma. Dat maakte het later mogelijk om van de Maurits in Geleen naar de staatsmijn Hendrik in Brunssum te lopen, dat is zo.n beetje dwars door zuid-Limburg. De diepste laag waarop werd gewerkt lag meer dan 800 meter onder de grond. U en ik kunnen zich bijna niet voorstellen hoe het is om daar liggend tussen twee steenlagen de kolen los te moeten maken met een perslucht aangedreven boorhamer of met een pikhouweel. Het nadeel van de grootste mijn kwam pijnlijk aan het licht toen in 1959 de gasbel van Slochteren werd ontdekt. Deze bel leidde tot de ondergang van de mijnindustrie. Langzaam schakelde Nederland over op gas en kwamen de kolen in de verdrukking, De grootste mijn, de staatsmijn Maurits, werd in 1967 als eerste van de staatsmijnen gesloten door de toenmalige Minister van Economische zaken Den Uyl, de rest volgde al snel.



(click picture) Staatsmijn Maurits

N.B. het besuit om de mijnen te sluiten werd in 1965 reeds aangekondigd. De art-impression vond ik per ongeluk op het web, de andere foto is eigendom DSM

Gadakkie

Gadakkie wat een weekend, afgelopen vrijdag kwam echt de man met de hamer langs. Ik heb ’s avonds en ’s nachts een beetje in comaland gelegen. Ik geloof dat ik in het weekend het Kruitvat heb beroofd en alles meteen naar binnen heb gewerkt. Rest nu alleen nog het gevoel dat ik aan een rodeo heb meegedaan en verschillende keren van mijn paard ben gevallen. Overal spierpijn, en niet zo zuinig. Vandaag ga ik toch weer kijken of al mijn collega’s mijn bliksemaanval hebben overleefd of dat ik de laatste in de rij was. Ik kan het me gelukkig permitteren om het een paar dagen rustig aan te doen. Dank voor jullie vele goede wensen, en ja ik weet dat ik beter een paar dagen thuis had kunnen blijven, maar het zal wel de Friese inslag zijn, gewoon koppig en eigenzinnig. De foto van vandaag is mijn eerste “getonemapte” HDR foto Een goederenwagon op het perron van Montzen.



(click picture) Montzen(BE)

Gesneuveld…

Tot op de weg naar huis ging alles goed. Daarna ben ik als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Heel even pauze hier moet u het de komende dagen even mee doen. Het is de eerste keer in mijn logbestaan dat ik wegens ziekte even afhaak. Tot over een paar dagen…

Oh Nee, vrijdag de dertiende

Vandaag is het geloof ik vrijdag, de dertiende nog wel. Met moeite heb ik me gisteren naar huis gesleept na het werk en ben even later nog met vriend H. naar Praxis geweest om onze bestelde douchecabine op te halen, en daarna was ik op, bijna dood zeg maar. Ik hoop dat ik straks mijn bed uitkom en nog met een laatste inspanning de dag op het werk kan volbrengen. Ik heb wat afspraken lopen met een firma die ik moet nakomen en ik zal volhouden en zoveel mogelijk mensen aansteken met wat ik heb. Volgens mij een klein griepje met een zware verkoudheid, of andersom. Het voelt niet Mexicaans aan, maar verder… Tussen de middag probeer ik dan nog even een opstekertje te halen op de bloemenmarkt in Geleen. Dat opstekertje wordt volgens mij een hele school haringen…

De mijnen – wonen



(click picture) Hoensbroek – Kasteelkolonie

In de begin jaren van de mijnindustrie hier in Limburg, was er niets. Het inwoner aantal was gering en de ontginning van de steenkool bracht veel import aan inwoners met zich mee. In eerste instantie kwamen mensen van heinde en verre uit het land naar het zuiden, zoals ook mijn opa’s aan beiden kanten. Het arbeidersklimaat in Friesland was ook niet om over naar huis te schrijven en dus vertrok men op de bonnefooi naar Limburg om in de mijnen hun kost te verdienen. Al die christelijke, meestal protestantse lieden die hier tussen de Limburgers in hun plaats moesten verdienen. In die tijd regeerden de pastoor en de burgemeester de diverse dorpen en het was dus ook niet gek dat de kerk zich het lot aantrok van al die huis-zoekenden. Met geld van kerk en gemeente werden er in korte tijd een aantal mijnwerkers-kolonien uit de grond gestampt. Hier in Gebrook o.a. de beruchte kleine en grote kasteelkolonie, de slak, de steenberg, de Dem waar voornamelijk buitenlanders zaten en ga zo maar door. Gebrook is in dat opzicht voornamelijk een plaats ontstaan door de mijnwerkers. De beambten en opzichters woonden niet in Gebrook uiteraard, eerder in Treebeek, Brunssum en Heerlerheide. Enige nadeel van al deze activiteiten was de toekenning van de woningen. Helemaal vooraan bij het uitdelen stonden uiteraard de katholieke Limburgers, met heel veel kinderen…



(click picture) Hoensbroek – Steenberg

Kodak Petite – door Frank (van IkFotograag.nl)

Omstreeks 1929 bracht Kodak de Petite Camera op de markt. Het was een gekleurde “vest pocket” camera, en was verkrijgbaar in vijf verschillende kleuren. Er werd een bijpassend tasje meegeleverd. De filmpjes waren rolfilmpjes van het type 127. Het bijzondere van deze camera was meer de buitenkant dan de kwaliteit. Het waren eenvoudige camera’s, maar het aparte was buiten de kleur, de voorkant, die een Art Deco stijl motief had. De balg werd ook in kleur geleverd, maar door de gebruikte verfstof gingen ze op den duur allemaal licht door laten. Kodak verving deze balgjes dan voor een gewoon zwart exemplaar. Rond 1934 is deze serie camera’s weer uit de handel genomen. Deze camera’s zijn tegenwoordig erg zeldzaam, de meesten hebben ook een zwarte balg. Bij uitzondering vind je nog wel eens een exemplaar met een originele gekleurde balg.

Kodak had voor deze camera vrouwen als doelgroep. Een advertentie die ik ergens tegen kwam bevatte volgende tekst:

Gay as seventeen…feminine as Eve…smart as an Easter hat…is this exquisite Eastman creation.e
Paris inspired, it reflects the mode of Spring. Aptly named, Kodak Petite is a lovely little camera
no larger than your hand. Like all members of the famed Kodak family, it takes wonderful pictures…
clean-cut, sparkling.e And, so easily…you simply press a lever. On Easter, when you stroll about in
a world thates fresh from Fashiones easel, take this dainty camera with you.e Youell not only add some
remarkably good snapshots to your album, but youell add a bit of subtle flattery to your costume.
Kodakes Petite, with neatly patterned cases to match, come in five alluring colors- a sparkling green,
a warm gray, a delicate lavender, a robines egg blue, and a rich old rose.

Hieronder een model uit de verzameling van een vriend:

Kodak Petite, van voor

Kodak Petite, met zwarte balg

Kodak Petite, de Art Deco voorkant