bVision.nl

Eerder deze week had ik het over Pim Pandoer die met zijn eigenbouw Amfibie voertuig door de Nederlandse sloten koerste. Het voertuig wat u hier ziet is uniek, een vleugeldraagboot en sportwagen tegelijk, ontworpen in Oostenrijk bij de firma Rinspeed. Het vaartuig is in het bezit van een vermelding in het Guinness book of records. Iets meer als vier uurtjes had het ontwerp van Rinspeed ervoor nodig om aan de overkant van het kanaal te komen. Op strak water was dat makkelijk binnen een uurtje geweest, maar de zee is toch even iets anders. Deze Splash doet het ook nog eens lekker op het land en met zo’n voertuig heb je dus niets meer nodig. Zelfs geen veerboot. Lijkt me lekker om hiermee over de Friese meren te koersen en na afloop weer gewoon terug naar Limburg. Je kunt op een plaatje klikken voor een groter beeld, de foto’s zijn eigendom van Rinspeed Austria.

Wat is kwaliteit van leven. Naarmate ik ouder wordt en vaker met dementerende mensen te maken heb gehad stel ik mezelf die vraag regelmatig. Ik moet mezelf het antwoord schuldig blijven. Maar ik geloof zelf niet dat ik als dementerende bejaarde door het leven zou willen gaan. Iedere dag je opnieuw moeten afvragen wat het hoe en het wanneer is. Alsmaar dezelfde verhalen blijven vertellen, meerdere malen op een dag. Dat stoot mij tegen de borst. Niet dat ik er dan zelf iets vanaf weet, maar toch. Ik zal never nooit niet achter de geraniums gaan zitten maar zelf een kasplant worden wil ik ook niet. Wellicht dat ik ook ergens een reboot knop moet gaan maken, zo groot dat iemand erop kan drukken. Wat zou het fijn zijn als je dan je leven weer van vooraf aan zou kunnen gaan volgen. Begrijp me, ik heb niets tegen al die bejaarden in die tehuizen die ervoor zorgen dat mijn pensioen onbetaalbaar geworden is. Of tegen Femke Halsema, die nu van een welverdiend pensioen kan genieten na 12.5 jaar in de kamer. Ik klaag ook niet dat ik wat langer moet werken, maar toch zou ik ook wel weer eens jong willen zijn en dan weten wat ik nu weet…
Overigens heb ik mijn lidmaatschap opgezegd bij GroenLinks, ze zijn mij te rechts geworden en zijn mijn idealen niet meer trouw.

Ik heb een middel gevonden om er slank uit te zien. Ik hou me alleen op bij dikke mensen

Mij stoort het als ik iedere keer weer een USB stick in mijn computer moet steken om te zien of er nog bijpast wat ik erop wil zetten. Negen van de tien keer lukt dat dus niet. Maar een oplossing is nabij. Er is een stick in ontwikkeling die zijn afmetingen kan aanpassen aan de beschikbare data die op de USB stick staat. Je kunt dus met het blote oog zien hoeveel ruimte er nog op de stick staat en of er nog een foto, filmpje, of wat anders bij kan. Vol is die dik, leeg is die dun. Logisch toch. En in verschillende vormen te krijgen. Nu weet je meteen het verschil tussen een dunne en een dikke laptop, in een dikke laptop zit zit gewoon meer in…

Wellicht dat ik een ouwe zak aan het worden ben of dat de literatuur die ik vroeger lees niet meer geschikt is voor een jeugdig publiek, maar al dwalende door een grote boekenwinkel viel me op dat ik die jongensboeken niet meer kon vinden. Ik verslond destijds de boeken van Arendsoog en Witte Veder door Johannes Nowee (63 delen), ik kon niet wachten tot er weer een nieuw deel uit kwam, of Pim Pandoer met zijn Salamander, een rode amfibie-sportwagen die die zelf had gebouwd, geschreven door Carel Beke (18 delen). Later de Conny Coll reeks als Pockets geschreven door Conrad Kobbe, onschuldig leesvoer waar wel veel doden vallen, maar waar de goeden altijd winnen. En dan vergeet ik bijna de legendarische reeks over Winnetou en Old Shatterhand door Karl May. Jeugdsentiment denk ik dan maar. Aan de andere kant heb ik niet alle delen gelezen en ik vraag me af of ze nog ergens te bestellen zijn, wellicht zelfs als digiboek. Ik ga eens als een echte cowboy op zoek naar het verleden van deze boeken. Want een ding hadden ze allemaal gemeen, dat was de spanning, waardoor je deze boeken aan één stuk door uitlas, In de avond zelfs met een zaklamp onder de dekens om maar niets te missen. Ik ben benieuwd wie zich dit nog herinnerd

Momenteel lijkt het hier in het zuiden een beetje op Friesland. Heel veel water, grote plassen, alleen op plaatsen waar we dat eigenlijk niet willen. Zoals in Borgharen en Itteren, waar de bewoners geisoleerd zijn en het water wel erg hard stroomt. Of in Vlodrop waar de weilanden op meren beginnen te lijken en wegen worden afgezet. En dat allemaal door water wat niet eens van ons komt. Zoals in Vlodrop de roer, die duidelijk wat veel water aan voert.

De roer is een riviertje wat zijn oorsprong vind in de Duits/ Belgische Eifel. De rivier is zo’n 160 km lang, waarvan een goede twintig kilometer door Nederland stroomt voordat het bij Roermond in de maas uitmond. De foto’s zijn gemaakt in Vlodrop, waar we op de terugweg van Roermond, waar het water ook al overal overheen stroomde, maar waar we wel nog even naar de Outlet waren. Van het laatste hadden we overigens veel spijt, want gatverpieleke wat was het daar druk. Het was dat we bijtijds daar waren, want toen we even na het middag uur weggingen kon je over de koppen lopen. Uitverkoop in een Outlet Centrum, hoe verzinnen ze het. Maar desalniettemin, ik heb er wel een paar mooie nieuwe schoenen en twee shirts aan overgehouden. En voor het laatste gingen we…